پرداختن به مسائل و مشکلات زنان همیشه یکی از شعارهای تبلیغاتی و کلیشه‌ای بوده و در هر دوره و زمانی در مقاطع مختلف به شیوه‌ای سمبلیک و شعارگونه به آن پرداخته شده است. این امر تا بدانجا پیش رفته که در چند دوره اخیر دولت‌ها گویی برای اثبات توجهشان به زنان و قبول حضور آنها در جامعه یکی از معاونان خود - و تنها یکی از معاونان - را از بین زنان انتخاب می‌کنند. این معاونت در دولت‌های مختلف رئیس سازمان محیط زیست است. در اینجا این سوال مطرح می‌شود که چرا سازمان محیط زیست تنها سازمانی است که به نظر مسؤولان می‌توان اداره آن را به زنان سپرد. به تازگی نیز در حالی که هنوز بسیاری از لایحه‌های پیشنهادی حوزه زنان در دولت نهم باقی مانده است شاهد مطرح شدن تاسیس وزارتخانه زنان و خانواده در مجلس هستیم.
رئیس فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی با اشاره به اینکه در حال حاضر جایگاه زنان در ساختار تشکیلاتی کشور در حد مشاور است، گفت: بالاترین ساختار تشکیلاتی زنان در سطح کشور به مرکز امور زنان و خانواده اختصاص دارد که رئیس آن مشاور رئیس‌جمهور است، لذا معتقدیم یا این ساختار باید ارتقا پیدا کند یا با تجمیع بخش‌های مختلف زنان در وزارتخانه‌های مختلف، وزارتخانه «زنان و خانواده» تشکیل شود.
طیبه صفایی در ادامه درباره اولویت‌های دولت دهم در حوزه زنان اظهار کرد: اولویت اصلی دولت دهم در حوزه زنان باید تقویت و تحکیم بنیان خانواده باشد و در این راستا باید عواملی که باعث تزلزل بنیان خانواده می‌شود بررسی و برای رفع آنها برنامه‌های اجرایی تدوین شود.
این در حالی است که به عقیده برخی از فعالان حوزه زنان، تاسیس وزارتخانه زنان و خانواده اقدامی است سمبلیک که نیازی به آن نیست. مریم بهروزی، دبیرکل جامعه زینب در این زمینه گفت: دفتر امور زنان و خانواده قادر است همه اقدامات لازم در حوزه زنان را انجام دهد. ما انتظار داریم دولت به جای تاسیس این وزارتخانه از وزیران زن در کابینه استفاده کند. وی با اشاره به اینکه مسائل زنان از دیگر مسائل جدا نیست، گفت: این امر به نوعی باعث تبعیض و ایجاد محدودیت می‌شود. فاطمه آجورلو، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس هم با اشاره به عدم لزوم تاسیس چنین وزارتخانه‌ای گفت: تشکیل وزارتخانه زنان با برنامه چهارم و پنجم توسعه مغایرت دارد و به جای این وزارتخانه بهتر است از زنان در وزارت‌های مختلف استفاده شود. وی در ادامه تشکیل این وزارتخانه را نوعی تبعیض دانست و گفت: باید در این زمینه بررسی‌ها و تحقیقات زیادی انجام شده و ساختارش به درستی مشخص شود.
نعیمه اسلاملو فعال و پژوهشگر امور زنان اما نظر دیگری دارد. او معتقد است وجود چنین وزارتخانه‌ای می‌تواند به عنوان یک مرکز منتقل کننده تفکر اسلامی بویژه درباره زنان به جهانیان مفید باشد. وی افزود: اگر هدف ما تنها تشکیل وزارتخانه زنان باشد هیچ ثمری نخواهد داشت بلکه باید این وزارتخانه نماینده تفکر اسلامی باشد. در حالی که برخی افراد معتقدند نام وزارتخانه زنان و خانواده به نوعی باعث تقویت این نگرش می‌شود که زن تنها در خانواده معنا می‌یابد و به نوعی نقش زن در جامعه نادیده گرفته می‌شود، اسلاملو گفت: این وزارتخانه باید جایگاه زن مسلمان که ابتدا در خانواده و سپس حضور در جامعه است را به جهانیان بشناساند و به اعتقاد من بهتر است از کلمه خانواده در این نام استفاده نشود و در صورت استفاده یک واژه تکمیلی در ادامه آن گذاشته شود.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا تشکیل یک وزارتخانه جدید متضاد با برنامه کوچک کردن دولت نیست، گفت: کوچک کردن دولت اهدافی دارد که تناقضی با افزایش یک حوزه جدید ندارد و این کار بر اساس ضرورت انجام خواهد شد. تاسیس وزارتخانه زنان و خانواده طرحی است که بیم آن می‌رود با کار غیرکارشناسی و غیراصولی نه‌تنها هزینه گزافی را به کشور تحمیل کند بلکه به نوعی باعث ایجاد نگاه جنسیتی بیشتر در جامعه شود. سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که آیا بهتر نیست به جای تشکیل چنین وزارتخانه‌ای، وزارتخانه‌ها و سازمان‌های موجود وظیفه خود را در حوزه زنان به درستی انجام دهند و طرح و پیشنهاد موجود را با بررسی درست به مرحله اجرا درآورند که از آن جمله می‌توان به بیمه زنان اعم از خانه‌دار، سرپرست خانواده و ... اشاره کرد. تشکیل وزارتخانه «زنان و خانواده» زیر ذره‌بین کارشناسان
هدف چیست؟
پرداختن به مسائل و مشکلات زنان همیشه یکی از شعارهای تبلیغاتی و کلیشه‌ای بوده و در هر دوره و زمانی در مقاطع مختلف به شیوه‌ای سمبلیک و شعارگونه به آن پرداخته شده است. این امر تا بدانجا پیش رفته که در چند دوره اخیر دولت‌ها گویی برای اثبات توجهشان به زنان و قبول حضور آنها در جامعه یکی از معاونان خود - و تنها یکی از معاونان - را از بین زنان انتخاب می‌کنند. این معاونت در دولت‌های مختلف رئیس سازمان محیط زیست است. در اینجا این سوال مطرح می‌شود که چرا سازمان محیط زیست تنها سازمانی است که به نظر مسؤولان می‌توان اداره آن را به زنان سپرد. به تازگی نیز در حالی که هنوز بسیاری از لایحه‌های پیشنهادی حوزه زنان در دولت نهم باقی مانده است شاهد مطرح شدن تاسیس وزارتخانه زنان و خانواده در مجلس هستیم.
رئیس فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی با اشاره به اینکه در حال حاضر جایگاه زنان در ساختار تشکیلاتی کشور در حد مشاور است، گفت: بالاترین ساختار تشکیلاتی زنان در سطح کشور به مرکز امور زنان و خانواده اختصاص دارد که رئیس آن مشاور رئیس‌جمهور است، لذا معتقدیم یا این ساختار باید ارتقا پیدا کند یا با تجمیع بخش‌های مختلف زنان در وزارتخانه‌های مختلف، وزارتخانه «زنان و خانواده» تشکیل شود.
طیبه صفایی در ادامه درباره اولویت‌های دولت دهم در حوزه زنان اظهار کرد: اولویت اصلی دولت دهم در حوزه زنان باید تقویت و تحکیم بنیان خانواده باشد و در این راستا باید عواملی که باعث تزلزل بنیان خانواده می‌شود بررسی و برای رفع آنها برنامه‌های اجرایی تدوین شود.
این در حالی است که به عقیده برخی از فعالان حوزه زنان، تاسیس وزارتخانه زنان و خانواده اقدامی است سمبلیک که نیازی به آن نیست. مریم بهروزی، دبیرکل جامعه زینب در این زمینه گفت: دفتر امور زنان و خانواده قادر است همه اقدامات لازم در حوزه زنان را انجام دهد. ما انتظار داریم دولت به جای تاسیس این وزارتخانه از وزیران زن در کابینه استفاده کند. وی با اشاره به اینکه مسائل زنان از دیگر مسائل جدا نیست، گفت: این امر به نوعی باعث تبعیض و ایجاد محدودیت می‌شود. فاطمه آجورلو، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس هم با اشاره به عدم لزوم تاسیس چنین وزارتخانه‌ای گفت: تشکیل وزارتخانه زنان با برنامه چهارم و پنجم توسعه مغایرت دارد و به جای این وزارتخانه بهتر است از زنان در وزارت‌های مختلف استفاده شود. وی در ادامه تشکیل این وزارتخانه را نوعی تبعیض دانست و گفت: باید در این زمینه بررسی‌ها و تحقیقات زیادی انجام شده و ساختارش به درستی مشخص شود.
نعیمه اسلاملو فعال و پژوهشگر امور زنان اما نظر دیگری دارد. او معتقد است وجود چنین وزارتخانه‌ای می‌تواند به عنوان یک مرکز منتقل کننده تفکر اسلامی بویژه درباره زنان به جهانیان مفید باشد. وی افزود: اگر هدف ما تنها تشکیل وزارتخانه زنان باشد هیچ ثمری نخواهد داشت بلکه باید این وزارتخانه نماینده تفکر اسلامی باشد. در حالی که برخی افراد معتقدند نام وزارتخانه زنان و خانواده به نوعی باعث تقویت این نگرش می‌شود که زن تنها در خانواده معنا می‌یابد و به نوعی نقش زن در جامعه نادیده گرفته می‌شود، اسلاملو گفت: این وزارتخانه باید جایگاه زن مسلمان که ابتدا در خانواده و سپس حضور در جامعه است را به جهانیان بشناساند و به اعتقاد من بهتر است از کلمه خانواده در این نام استفاده نشود و در صورت استفاده یک واژه تکمیلی در ادامه آن گذاشته شود.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا تشکیل یک وزارتخانه جدید متضاد با برنامه کوچک کردن دولت نیست، گفت: کوچک کردن دولت اهدافی دارد که تناقضی با افزایش یک حوزه جدید ندارد و این کار بر اساس ضرورت انجام خواهد شد. تاسیس وزارتخانه زنان و خانواده طرحی است که بیم آن می‌رود با کار غیرکارشناسی و غیراصولی نه‌تنها هزینه گزافی را به کشور تحمیل کند بلکه به نوعی باعث ایجاد نگاه جنسیتی بیشتر در جامعه شود. سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که آیا بهتر نیست به جای تشکیل چنین وزارتخانه‌ای، وزارتخانه‌ها و سازمان‌های موجود وظیفه خود را در حوزه زنان به درستی انجام دهند و طرح و پیشنهاد موجود را با بررسی درست به مرحله اجرا درآورند که از آن جمله می‌توان به بیمه زنان اعم از خانه‌دار، سرپرست خانواده و ... اشاره کرد. ارسال نظر
پربیننده