در شرایطی که مبتلا به بلا هستیم، ای خوشا روی سخن حضرت مقتدا باشد. ای ابوتراب، ای سید و مولای ما، پا در رکابیم ولی راستش از این همه فتنه دلمان گرفته. خودت می‌دانی، قصه ما پر از غصه است. از همه بدتر همین غم هجران. همین داغ فراق. همین جدایی و دوری، باز مردمان زمان تو، عصر ما که دوره دلتنگی است. چشم انتظاریم و نگاه‌مان بر در است، گناهمان چیست که یارمان در بر نیست؟ آری! قصه ما پر از غصه است. علف‌های هرز، مرز میان حق و باطل را کمرنگ کرده‌اند. به جای وفاق، باز هم جولان خط نفاق، جشن‌مان را به عزا بدل کرد. «صفین» را یادت هست علی‌جان! خنده انگار بر لب ما نیامده... و این دیروز و امروز ندارد. حماسه ما را نیز ناجوانمردانه حادثه کردند؛ گفتند تقلب شده، نیش و کنایه زدند. شبگردها، این شگرد همیشگی‌شان است. هر وقت کم می‌آورند بازی را به هم می‌زنند. اول انقلاب ما را یادت هست علی جان؟ هنوز خمار جشن بودیم که خونی « مطهر» بر زمین ریختند و اگرچه نتوانستند، خواستند راه «رجايي» را ببندند. ای علی! می‌خواستند باز آه ولی را به سینه چاه گره بزنند. قصدشان تکرار تاریخ بود. در این روزگار آزگار، امان از انکار آموزگار. کوفه باز هم شهر شکوفایی خوارج شده است. کوفه یک شهر نبود، شری بود بر سر ما. علی جان! امروز هم کسانی که از ولایت خروج کرده‌اند فتنه برپا کرده‌اند. علی‌جان! این روزها زخم‌های ما بخیه‌بردار نیست. قصه‌مان پر از غصه است. کنایه، بیداد می‌کند. زخم‌زبان جولان می‌دهد. آه که سرهای بیشماری باز هم سر از چاه درآورده‌اند. شغل ما شده تهمت شنیدن. کار ما شده زخم‌زبان خوردن. تقدیر شیعه انگار تغییری نمی‌کند. شیعه باشی، اهل ولا هم باشی، پس لاجرم جرمت سنگین‌تر است. گناه یکی این است که مسلمان است، گناه یکی این است که سلمان است.
به مقربین این بزم، جام بلا بیشتر می‌دهند. به اهل ولا، درد و بلا بیشتر می‌دهند. اهل ولا مبتلا به بلاست. جایی نمی‌رود که کربلا نباشد و زمانی بر اهل ولا نمی‌گذرد الا اینکه عاشورا باشد و در این وانفسا فرق است میان آنکه یارش در بر است با آنکه چشم انتظار است و دیده‌اش بر در است... دل پر درد ما را، ای دلبر جوانمرد نمی‌بینی؟
علی‌جان! در فراق فرزندت حضرت مهدی موعود (عج) این همه داغ ما را نمی‌بینی؟ گل‌های پرپر باغ ما را نمی‌بینی؟ نمی‌بینی که این بار به جای اغیار، یاران مدعی، خون به دل ما کرده‌اند و به جای حق، خود را به سپاه باطل ملحق کرده‌اند؟
مولای ما! حضرت ابوتراب! بارها خواسته‌ام راوی غم و غصه این روزهای شیعیانت باشم و بگویم که بر ما چه رفته اما گرفتاری‌های ما چیزی نیست که از چشمان تو پنهان باشد... و گرفتاری‌های ما چیزی جز تکرار تاریخ نیست. هنوز هم تاریخ گرفتار کوچه، پس‌کوچه‌های تنگ و تاریک است. مدعیان خط پیامبر، هنوز هم خود را از تو به محمد(ص) نزدیک‌تر می‌دانند و... هنوز هم طلحه و زبیر ما را متهم به عدم درک دوران رسول خدا می‌کنند و سابقه‌شان را چون سنگ بر سر ما می‌کوبند. بالای نیزه را که نگاه کنی، هنوز کلام‌الله را می‌بینی. هنوز می‌خواهند تو را خانه‌نشین کنند. جرم ما این است که به جای ابوموسی؛ ابوموسای ساده‌لوح، این احمق پراحساس تن به حکمیت مالک‌اشتر و ابن عباس داده‌ایم. آری! علی جان! جرم ما این است. علی جان! دیگر گذشت زمانی که با تعویض یک انگشتر رنگی، انگشت اتهام را به سمت تو دراز کنند. ما از بیعت با تو ای امام خوبی‌ها برنمی‌گردیم. نگاه ما به انگشت اشاره توست و در این راه چه باک از زخم دشمن و زخم‌زبان دوست. ما رایت‌الاجمیلا. دخترت زینب(س) چه زیبا گفت: هرچه از دوست رسد، نیکوست. به مناسبت سالروز میلاد حضرت ابوتراب(ع)
جرم ما این است
در شرایطی که مبتلا به بلا هستیم، ای خوشا روی سخن حضرت مقتدا باشد. ای ابوتراب، ای سید و مولای ما، پا در رکابیم ولی راستش از این همه فتنه دلمان گرفته. خودت می‌دانی، قصه ما پر از غصه است. از همه بدتر همین غم هجران. همین داغ فراق. همین جدایی و دوری، باز مردمان زمان تو، عصر ما که دوره دلتنگی است. چشم انتظاریم و نگاه‌مان بر در است، گناهمان چیست که یارمان در بر نیست؟ آری! قصه ما پر از غصه است. علف‌های هرز، مرز میان حق و باطل را کمرنگ کرده‌اند. به جای وفاق، باز هم جولان خط نفاق، جشن‌مان را به عزا بدل کرد. «صفین» را یادت هست علی‌جان! خنده انگار بر لب ما نیامده... و این دیروز و امروز ندارد. حماسه ما را نیز ناجوانمردانه حادثه کردند؛ گفتند تقلب شده، نیش و کنایه زدند. شبگردها، این شگرد همیشگی‌شان است. هر وقت کم می‌آورند بازی را به هم می‌زنند. اول انقلاب ما را یادت هست علی جان؟ هنوز خمار جشن بودیم که خونی « مطهر» بر زمین ریختند و اگرچه نتوانستند، خواستند راه «رجايي» را ببندند. ای علی! می‌خواستند باز آه ولی را به سینه چاه گره بزنند. قصدشان تکرار تاریخ بود. در این روزگار آزگار، امان از انکار آموزگار. کوفه باز هم شهر شکوفایی خوارج شده است. کوفه یک شهر نبود، شری بود بر سر ما. علی جان! امروز هم کسانی که از ولایت خروج کرده‌اند فتنه برپا کرده‌اند. علی‌جان! این روزها زخم‌های ما بخیه‌بردار نیست. قصه‌مان پر از غصه است. کنایه، بیداد می‌کند. زخم‌زبان جولان می‌دهد. آه که سرهای بیشماری باز هم سر از چاه درآورده‌اند. شغل ما شده تهمت شنیدن. کار ما شده زخم‌زبان خوردن. تقدیر شیعه انگار تغییری نمی‌کند. شیعه باشی، اهل ولا هم باشی، پس لاجرم جرمت سنگین‌تر است. گناه یکی این است که مسلمان است، گناه یکی این است که سلمان است.
به مقربین این بزم، جام بلا بیشتر می‌دهند. به اهل ولا، درد و بلا بیشتر می‌دهند. اهل ولا مبتلا به بلاست. جایی نمی‌رود که کربلا نباشد و زمانی بر اهل ولا نمی‌گذرد الا اینکه عاشورا باشد و در این وانفسا فرق است میان آنکه یارش در بر است با آنکه چشم انتظار است و دیده‌اش بر در است... دل پر درد ما را، ای دلبر جوانمرد نمی‌بینی؟
علی‌جان! در فراق فرزندت حضرت مهدی موعود (عج) این همه داغ ما را نمی‌بینی؟ گل‌های پرپر باغ ما را نمی‌بینی؟ نمی‌بینی که این بار به جای اغیار، یاران مدعی، خون به دل ما کرده‌اند و به جای حق، خود را به سپاه باطل ملحق کرده‌اند؟
مولای ما! حضرت ابوتراب! بارها خواسته‌ام راوی غم و غصه این روزهای شیعیانت باشم و بگویم که بر ما چه رفته اما گرفتاری‌های ما چیزی نیست که از چشمان تو پنهان باشد... و گرفتاری‌های ما چیزی جز تکرار تاریخ نیست. هنوز هم تاریخ گرفتار کوچه، پس‌کوچه‌های تنگ و تاریک است. مدعیان خط پیامبر، هنوز هم خود را از تو به محمد(ص) نزدیک‌تر می‌دانند و... هنوز هم طلحه و زبیر ما را متهم به عدم درک دوران رسول خدا می‌کنند و سابقه‌شان را چون سنگ بر سر ما می‌کوبند. بالای نیزه را که نگاه کنی، هنوز کلام‌الله را می‌بینی. هنوز می‌خواهند تو را خانه‌نشین کنند. جرم ما این است که به جای ابوموسی؛ ابوموسای ساده‌لوح، این احمق پراحساس تن به حکمیت مالک‌اشتر و ابن عباس داده‌ایم. آری! علی جان! جرم ما این است. علی جان! دیگر گذشت زمانی که با تعویض یک انگشتر رنگی، انگشت اتهام را به سمت تو دراز کنند. ما از بیعت با تو ای امام خوبی‌ها برنمی‌گردیم. نگاه ما به انگشت اشاره توست و در این راه چه باک از زخم دشمن و زخم‌زبان دوست. ما رایت‌الاجمیلا. دخترت زینب(س) چه زیبا گفت: هرچه از دوست رسد، نیکوست. ارسال نظر
پربیننده