مراسم بزرگداشت دومین سالگرد درگذشت سیمین دانشور با عنوان «با سیمین» به همت بنیاد ادبیات داستانی عصر یکشنبه ۱۸ اسفندماه با حضور سیدعباس صالحی معاون فرهنگی وزارت ارشاد، حسین پاینده نویسنده، لیلی ریاحی دخترخوانده جلال آل‌احمد و سیمین دانشور در تالار استاد شهناز خانه هنرمندان برگزار شد. سیدعباس صالحی، معاون فرهنگی وزارت ارشاد در این مراسم در سخنانی گفت: در تاریخ ادبیات معاصر ایران حضور زنان محسوس است؛ اگر در حوزه ادبیات کلاسیک پروین اعتصامی را داریم در حوزه داستان نیز سیمین دانشور و بانوان دیگر حضور دارند. دانشور از این شانس تاریخی برخوردار بود که اولا از خانواده‌ای هنرشناس و هنرمند برخوردار باشد، ثانیا در یک دوره تاریخی خاص در دانشگاه پروبال گرفت و ثالثا در کنار مردی چون جلال آل‌احمد زندگی کرد. به گزارش تسنیم، وی ادامه داد: جلال برای سیمین یک نقطه اتکا بود اما نقطه ماندن نبود. او فردیت خود را در کنار جلال از بین نبرد. سیمین، سیمین بود و در کنار جلال با تمام اشتراکات، تمایزات خود را نیز داشت. جلال شکوه و جاودانگی خود را داشت اما سیمین با وجود اینکه در کنار جلال زیست همیشه سیمین دانشور بود نه سیمین آل‌احمد. معاون فرهنگی ارشاد تصریح کرد: زمانی که زندگی سیمین را نگاه می‌کنیم نکته‌ای که قابل توجه است، این است که کسی بتواند در کنار موجی چون جلال آل‌احمد زندگی کند اما با موج جلال فرو نرود. نثر او نثر خود او بود. دلبستگی به نثر ناصرخسرو که آل‌احمد از آن اثر گرفت و سپس سیمین آن را رها کرد. اگر نثر جلال نثر چکشی و شلاقی بود نثر سیمین آرام و بدون تنش بود. وی ادامه داد: فاصله‌ای که سیمین از موج‌های سیاسی داشت نیز قابل توجه است او تعلق به سیاست داشت اما درگیر امواج سیاسی نبود. اینکه کسی بتواند در کنار جلال که دغدغه‌هایش آمیخته از ادبیات و سیاست بود زندگی کند ولی موج سیاسی او را نبرد حائز اهمیت است. سیمین ترکیبی از واقع‌گرایی و اسطوره‌گرایی را رعایت می‌کرد در حالی که آل‌احمد بشدت رئالیسم بود. سیمین ریشه در گذشته نگاه به حال و تصویری از آینده داشت و در ترکیبی از اسطوره و واقع‌گرایی می‌زیست. او معتقد بود می‌توان اسطوره‌ها را در فضای واقعیت آورد و توانست ترکیبی از چیزهایی داشته باشد که جلال آنها را نداشت. جلال نیز چیزهایی منحصر به خود داشت. صالحی با بیان این مطلب که سیمین سیمین باقی ماند، گفت: سیمین ترکیبی از داستان، شعر و نقاشی بود و نثر و نگاه سیمین ترکیبی از تصویرسازی، نقاشی، شعر و داستان داشت. سیمین ریشه در هویت داشت و اگر آل‌احمد در مقطع‌هایی از عمرش بین حال و گذشته درگیر بود سیمین همیشه با یک نگاه اعتدالگرایانه تاریخ خود را به یاد داشت و آن را فراموش نکرد. این سخن به معنای قدرناشناسی نسبت به جلال نیست جلال همیشه جلال ما خواهد ماند. همانطور که جلال سیمین ماند اما نکته اینجاست که سیمین نیز همچنان سیمین ماند.