پدرام مهرورز: بارسلونا باخت دیگری را تجربه کرد تا امیدش برای قهرمانی کم و کمتر بشود، با توجه به اینکه همچنان بازی‌های سخت دیگری در پیش است اما به غیر‌از نتیجه این شیوه بازی کردن تیم است که برای هواداران فوتبال نه‌تنها بارسادوستان بلکه همه کمی غیر‌منتظره به نظر می‌رسد. هنگامی که یک تیم بد بازی می‌کند عوامل مختلفی در آن دخیل هستند، همیشه برای پیدا کردن منشأ اتفاق باید به عقب بازگشت، چه اتفاقاتی و چه تصمیماتی گرفته شد تا تیم دچار سردرگمی شود.اگر خوب به یاد داشته باشیم بارسا تقریبا از روزهای آخر پپ گوآردیولا در حال افول بود، مدافعین کند و گلری که در بزنگاه‌های زمان اشتباهاتی از خود بروز می‌داد که تیم نای برخاستن نداشت؛ مشخصا در دیدار رفت و برگشت برابر چلسی یا بعد از آن برابر رئال‌مادرید در فینال سوپرکاپ. قدیمی‌های فوتبال همیشه می‌گفتند برای یک تیم قدرتمند ابتدا باید 5 یا 6 مدافع خوب داشت، جلوی دروازه خودی را محافظت کرد سپس به فکر حمله بود، اما به جرات می‌توان گفت بارسلونا حتی یک مدافع خوب هم ندارد؛ پیکه با حاشیه‌های معروف، پویول خسته و مصدوم، دنی آلوس پراشتباه و آلبایی که همیشه نشان داده در دفاع کردن 50 درصد کارآیی که در حمله دارد را برخوردار نیست، ماسکرانو هم که اصلا دفاع نیست. این یعنی فاجعه! یعنی همیشه جور مدافعین را مهاجمین باید بکشند.دفاع هم در عمق جا می‌ماند هم در هوا ضربه می‌خورد، اما مقصر کیست؟ همانطور که همه می‌دانید مربی و کادر فنی تیم قبل از شروع فصل نقاط ضعف تیم را شناسایی می‌کنند سپس به دنبال برطرف کردن آن نقاط می‌گردند اما به شکل معجزه‌آسایی این روند در تیم بزرگ بارسلونا در این 3-2 فصل اخیر طی نشده است. سال قبل اگر از یک کودک 11-10 سال هم سؤال می‌شد بارسا به چه بازیکنی نیاز دارد به شما پاسخ می‌داد، یک دفاع، یک دفاع مطمئن اما این موضوع را همه فهمیدند به جز آن کسانی که باید. باشگاه به جای خرید یک مدافع ششدانگ سرمایه‌اش را برای خرید سانگ پرداخت کرد، شکی نیست که سانگ در تیم آرسنال خیلی خوب بازی می‌کرد اما مشکل تیم بارسلونا اصلا سانگ نبود. این روال فصل بعد هم طی شد و مدافعین سرخوش خیال‌شان از همه بابت راحت. مشکل دیگر تیم کوچک بودن افراد است، تیم بزرگی به نام بارسلونا بی‌بزرگ مانده است، چهره‌های آن غرور خاص را نداشتند، از رئیس تیم گرفته تا سرمربی. بارسا به یکباره از بزرگان تهی شد، لاپورتا رفت، پپ در ادامه و ضربه سخت‌تر رفتن کرویف بزرگ بود، مردی که تصمیماتش در تیم، حتی در سیستم بازی هیچگاه ناآشکار نبود، حتی زمان پپ. کرویف کسی بود که لاماسیا مدیون اوست، سیکل و سیاست آمدن مربیان به بارسلونا زیرنظر مستقیم او صورت می‌گرفت.در واقع او همه‌کاره تیم بود؛ اما به علت مشکلاتی که رئیس وقت با او داشت کنار گذاشته شد و این ضربه بزرگی بود، ضربه‌ای که هیچگاه جبران نشد.
تیم بارسلونا از بالا تا پایین نیاز به انقلاب دارد، باید تصمیمات درست گرفته شود، همیشه تیم‌های بزرگ نیاز به چهره‌های بزرگ دارند، کسانی که همه از دیدنشان کلاه از سر بردارند و مطیع حرف‌هایش شوند، مشخصا تاتا و تیتو چهره‌های کوچکی برای باشگاهی به بزرگی بارسلونا بودند و هستند، اما مقصر کسانی بودند که بدون تعصب آنها را روی نیمکت تیم نشاندند؛ مربیانی که از بازیکن کوچک‌تر بودند و هستند، نه چهره کاریزماتیک داشتند نه هوش سرشار. اگر هم در برخی مقاطع نتایجی گرفته شد تنها به دلیل خلاقیت فردی بود، همیشه در همه تیم‌ها بازیکنان مدیون مربیان بودند، اما در این 2 سال برعکس بود، مربیان مدیون بازیکنان شدند. مشخصا در فصل قبل، میلان و پاری‌سن‌ژرمن به تاکتیک‌های تیم بارسلونا نباختند، آنها فقط و فقط به «لئو مسی» باختند، مسی بود که بارسلونا را بالا کشید اما او هم یک انسان است و تا یک نقطه‌ای توان دارد، توانش بریده شد و حالا او را خسته‌تر از همیشه می‌بینیم؛ مقصران کاملا هویدا هستند و فکر می‌کنم دیگر جایی در این باشگاه نخواهند داشت.