محمد قاسمی: مربی ایرانی، خارجی، باسابقه و حتی بی‌سابقه. سال‌هاست نیمکت تیم فوتبال امید ایران انواع و اقسام این افراد را به عنوان سرمربی به خود می‌بیند و حاصلش هم تاکنون چیزی نبوده جز حسرت 40 ساله نرفتن به المپیک. همیشه نزدیک مسابقات المپیک همه به این فکر می‌افتند که یک تیم امیدی هست و باید آن را هم آماده کرد البته تیمی با دو قیم؛ یکی کمیته المپیک و دیگری هم خود فدراسیون فوتبال. از سیموئز برزیلی گرفته تا هومن افاضلی که کارنامه چندان قابل توجهی در فوتبال ندارد هدایت این تیم را برعهده گرفتند و تلاش همه آنها نیز یک سرنوشت مشترک داشت. قرار بود تیم همه آنها تنها با سلام و صلوات و دعا به المپیک صعود کند. این بار اما پس از دوره‌های متوالی و تجربه اتفاقات عجیب و غریب بسیار، فدراسیونی‌ها تصمیم گرفتند نسبت به دوره‌های قبل کمی زودتر دست بجنبانند و تیمی
دست و پا کنند که بتواند طلسم 40 ساله را بشکند. این طور که از احوالات فدراسیونی‌ها برمی‌آید، آنها برای رسیدن به این هدف گویا این بار قرعه به نام «ادواردو مانوئل مارتینو وینگادا»ی پرتغالی یا همان نلو وینگادا، سرمربی سابق پرسپولیس و مشاور و رفیق شفیق کی‌روش زدند و قرار است امید امیدهای ما به او باشد. اینکه مسؤولان فدراسیون سنت‌شکنی کرده‌اند و نسبت به گذشته کمی، تنها کمی زودتر برای آماده‌سازی تیم امید دست جنبانده‌اند جای تقدیر دارد (هر چند همه حقوق می‌گیریم تا وظیفه‌مان را درست انجام دهیم) اما سوال اینجاست که حالا در این شرایط چرا وینگادا؟ حتما در پاسخ مثبت به این سوال، قهرمانی با تیم ملی جوانان پرتغال در دو جام جهانی، مشارکت در کشف استعدادهایی مانند فیگو و روی کوشتا، قهرمانی در جام ملت‌های 96 با عربستان و موارد دیگری از این دست را باید به خاطر بیاوریم اما آیا تمام کارنامه وینگادا همین است؟ آیا باید کارنامه او در پرسپولیس را فراموش کرد؟ یا اینکه نباید گفت که او پس از حضور ناکام در پرسپولیس و در طول 4 سال گذشته کار خود را در تیم‌های الاهلی مصر، ویتوریا گیمارش، اف‌سی سئول و در نهایت دالیان هایچینگ پیگیری کرده و حالا هم که تیم ندارد با پیشنهاد فدراسیون ایران مواجه شده است؟ نکته قابل توجه اینجاست که فدراسیون ایران در حالی با وینگادا بر سر مبلغ سالانه 360 هزار دلار که به عبارتی می‌شود یک‌میلیارد و 80 میلیون تومان به توافق رسیده که از ابتدا قرار بود مبلغ پرداختی به سرمربی‌ای که می‌خواهد انتخاب شود 250 هزار دلار یا 750 میلیون تومان باشد بنابراین در همین ابتدای کار تنها قرارداد خود وینگادا 320 میلیون بیشتر از سقفی است که فدراسیون در این زمینه مشخص کرده بود. همین موضوع باز این سوال را به ذهن می‌رساند که دقیقا وینگادا به خاطر کدام برتری است که باید از مبلغ مشخص شده بیشتر دریافت کند، آن هم از فدراسیونی که آنقدر اوضاع مالی‌اش خراب است که می‌گوید پول پرداخت شده از سوی اسپانسر تیم ملی در کمتر از دو هفته به پایان رسیده است. بنابراین یا فدراسیون مشکل مالی ندارد که به‌راحتی از سقف بیشتر می‌پردازد یا اینکه باید فرض را بر این بگذاریم که حضور وینگادا ارزش این کار را داشته اما آیا واقعا همین‌طور بوده است؟ وقتی اتفاقات پیش‌آمده برای تیم امید را مرور می‌کنیم، می‌بینیم که مربیان داخلی و خارجی مختلفی آمدند اما نتوانستند کاری از پیش ببرند و رفتند بنابراین شاید بی‌راه نباشد که بگوییم مشکل اصلی چیزی غیر از سرمربی تیم است. شاید مشکل از آنجایی باشد که عدم برنامه‌ریزی مناسب باعث می‌شود مربی تیم امید نتواند در اردوها و بازی‌های تدارکاتی بازیکنان خود را به صورت کامل در اختیار داشته باشد. بنابراین شاید بد نباشد پیش از هزینه چند برابری برای آوردن مربی خارجی به فکر ایجاد قوانین و تدابیری برای برگزاری اردوها و بازی‌های این تیم به صورت منظم باشیم. در این شرایط به نظر می‌رسد مربیان ایرانی و شایسته کم هم نباشند که شاید حتی با مبلغی بسیار پایین‌تر از مبلغ توافقی با وینگادا، حتی بتوانند کارایی و دلسوزی بیشتری هم برای تیم امید داشته باشند. همان مربیانی که کارنامه درخشانی دارند اما نامشان تنها برای خالی نبودن عریضه و فقط برای اینکه گفته شود گزینه‌های ایرانی هم مد نظر فدراسیون هستند، در لیست اعضای کمیته فنی قرار گرفتند ولی با آنها به صورت جدی مذاکره نشد. بنابراین اگر قرار بود از همان ابتدا وینگادا گزینه اول و آخر باشد پس مطرح کردن نام این افراد به چه دلیلی بود؟ اصرار فدراسیون روی این گزینه به چه دلیل است؟ وینگادا با تکیه بر معجزه و ورد و جادو ما را به المپیک می‌برد یا با استناد به پیدا کردن استعدادهایی چون فیگو از سوی او؟