اعدام انقلابی «احمد کسروی» یکی از نویسندگان ضد مذهبی زمان طاغوت توسط فداییان اسلام (1324ش)
سید احمد کسروی یکی از نویسندگانی بود که به‌رغم اینکه در ابتدا خود در سلک روحانیت قرار داشت ولی پس از مدتی، در اثر انحرافات فکری، به هتاکی علیه مقدسات دینی اسلام دست زد. کسروی ضمن اینکه مرتبا بر ضد علما و روحانیت شیعه هرزهگویی میکرد، وقتی که معارض و مبارزی در این مسیر برای خود ندید، پا را فراتر نهاده و شروع به هتاکی به ساحت مقدس امام جعفرصادق(ع) کرد. وقتی کار کسروی به این مرحله رسید، در تمام محافل دینی بویژه در حوزه علمیه نجف اشرف، شور و غوغایی برپا شد. در این حال هنگامی که کتابی از او در اهانت به ساحت مقدس امام صادق(ع) به دست سیدمجتبی نواب صفوی رسید، وی کتاب را نزد علمای نجف برد و حکم ارتداد کسروی را از آیتاللهالعظمی حاج آقاحسین قمی، از مراجع بزرگ نجف گرفت. از این رو راهی ایران شد و پس از چند بار مناظره، وقتی که کسروی را غیرقابل اصلاح دید، درصدد از میان بردن این مهره منحرف برآمد اما در زمان حمله به کسروی، گلوله در تفنگ نواب گیر کرد و تنها توانست او را زخمی کند. با این حال، پس از مدتی که از زندانی‌شدن نواب میگذشت، بر اثر فشار مردم و علما از حبس آزاد شد و توانست علیه کسروی شکایت کند. پروندهای برای کسروی تشکیل شد که سرانجام هنگامی که او به دادگستری مراجعه کرد توسط یاران فداییان اسلام اعدام انقلابی شد.
خارج‌شدن ایران از سازمان سنتو (1357ش)
با توجه به اهمیت استراتژیک ایران و نیاز مبرم اروپا و آمریکا به منابع عظیم انرژی طبیعی ایران همچون نفت و گاز، غرب درصدد برآمد به هر طریق ممکن، ایران را از جمله متحدان خود سازد. از این رو، پیمان نظامی بغداد در سال 1333ش میان عراق، ترکیه و انگلستان منعقد شد. چند ماه بعد ایران و پاکستان نیز به این پیمان پیوستند و نام آن به سازمان پیمان مرکزی یا سنتو تغییر یافت. هرچند امضای این پیمان با مخالفتهای شدیدی در ایران مواجه شد ولی دولت به اعتراضات مردمی توجهی نکرد و پیمان سنتو را به رسمیت شناخت. پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و خروج جمهوری اسلامی ایران از این پیمان استعماری، رشتههای آن از هم گسیخت و به جای آن، سازمان همکاریهای اقتصادی «اکو» در راستای منافع کشورهای منطقه پا گرفت.
شهادت «شمس‌الدین محمد بن حامد مَکّی عاملی» معروف به «شهید اول» (786 ق)
ابوعبدالله شمس‌الدین محمد بن حامد بن احمد مَکّی عاملی، معروف به «شهید اول»، در سال 734 ق در یکی از روستاهای جبل عامل در لبنان به دنیا آمد. اجداد شمس‌الدین تا چندین پشت از علما و فقها بوده و فرزندان این خاندان از دانشمندان و اهل کمال و معرفت هستند. شمس‌الدین در محضر عالمان بزرگواری همچون فخرالمحققین، سیدعمیدالدین و سیدضیاءالدین به مدارج بالای علمی دست یافت و از آن پس به تدریس و تألیف مشغول شد. شهید اول از افراد زیادی اجازه روایت گرفته و خود نیز شاگردان متعددی را پرورش داده است. اختصارُ الجَعفر، الباقیاتُ الصّالحات، اللُّمْعَه الدَّمشقیه، المَزار و... از جمله تالیفات وی است. سرانجام این عالم ربانی و نویسنده نامدار شیعه در 9 جمادی الاول 786 ق بر اثر پرونده‌سازی حسودان و پس از تحمل یک سال حبس به دار آویخته شد و به بدن مبارکش اهانت کرده و آن را سنگسار کردند.
تولد «صدرالدین شیرازی» متفکر بزرگ اسلامی معروف به ملاصدرا (980ق)
صدرالدین شیرازی مشهور به ملاصدرا و صدرالمتألهین در نهم جمادی الاول سال 980 ق در شیراز به دنیا آمد. سنگ بنای علمی و اخلاقی ملاصدرا در محضر درس شیخ بهایى بنا نهاده شد و سپس در جرگه درس حکیمِ الهی، میرداماد، کسب فیض کرد. وی پس از رسیدن به مقام والای علمی، بر مسندتدریس تکیه زد و به تدوین حکمت متعالیه پرداخت. ملاصدرا با ترکیب فلسفه مشّاء و اشراق، حکمت متعالیه را بنیان نهاد و تاثیری شگرف بر فلسفه اسلامی گذاشت به‌طوری که این تاثیر، بسیار وسیع و غیرقابل انکار است. صدرالمتألهین به عنوان بزرگ‌ترین فیلسوف اسلامی در حالی که در یک دست، قلم تفسیر سوره بقره و در دست دیگرش برگههای شرح کتاب الحُجّه اصول کافی بود، در سال 1050 ق در 70 سالگی در بصره دار فانی را وداع گفت و در همان شهر مدفون شد.