باربد بهراد: چند دهه بعد احتمالا ذهن فوتبال ایرانی این روزها را چنین به یاد می‌آورد؛ ایامی که چرخه اقتصادی فوتبال ما با دو تسمه بزرگ به چرخش در می‌آمد؛ نخست سرخابی‌های پایتخت که به جرات می‌توان مدعی شد بیش از سه چهارم هواداران لیگ را تماشاگران این دو تیم تشکیل می‌دهند و سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی ورزش، هزینه کلان این دو باشگاه را عهده‌دار است و سپس باشگاه‌های صنعتی که سپاهان به عنوان کامل‌ترین این باشگاه‌ها، اینک در فوتبال ما یک قطب محسوب می‌شود. خصوصی‌سازی در فوتبال زمانی اهمیت پیدا می‌کند که باشگاه‌های مزبور (سرخابی و صنعتی‌ها) به نقطه درآمدزایی برسند و تا قبل از رسیدن به این مکان، بدون تردید دخل و خرج آنها هرگز به تراز مثبتی نخواهد رسید.
اگر سازمان تربیت‌بدنی برای دو باشگاه زیر نظر خود سالانه مبالغ خاصی را مدنظر قرار دهد در توجیه این سرمایه‌گذاری می‌توان به شادابی بیش از 30 میلیون هوادار اشاره کرد که زندگی آنها رابطه تنگاتنگی با فوتبال سرخابی و نتایج این دو باشگاه دارد. اما در بخش دیگر آیا اوضاع به همین منوال است؟ آیا می‌توان کمیت طرفداران استقلال و مس را با هم قیاس کرد؟ آیا در خوشبینانه‌ترین حالت ذوب‌آهن یک ده هزارم پرسپولیس هوادار دارد؟ در فوتبالی که هنوز به منطقه خودکفایی نرسیده و راه فراوانی تا درآمدزایی دارد باید شاخص هزینه را با توجه به همین پارامترها تعیین کرد اما آنچه در هشت دوره گذشته لیگ برتر رخ داده است حکایت دیگری را شرح می‌دهد. تراکتورسازی به عنوان مردمی‌ترین تیم شهرستانی ایران هرگز نتوانست به بودجه‌ای فراخور نام و هوادارش برسد اما در سوی مقابل مس در کرمان با چنان بودجه‌ای تیمداری می‌کند که در چهارمین سال حضورش در لیگ برتر ادعای قهرمانی دارد. هدف کوفتن مس کرمان و شماتت نارنجی‌های کویر نیست بلکه موضوع مطروحه این است؛آیا هزینه کردن چنین مبالغی برای تیم‌های صنعتی طبق همان نموداری است که در وزارتخانه تصویب شده است؟ نگاهی به لیست خرید‌های سپاهان که به جرات می‌توان آنها را موفق‌ترین تیم فصل نقل و انتقالات قلمداد کرد، اهمیت این پرسش را صد چندان می‌کند. برای یافتن سوال چه کسی بهتر از شخص وزیر؟ علی اکبر محرابیان در این‌باره صریحا موضع می‌گیرد: «از باشگاه‌های صنعتی خواسته‌ایم قراردادهای خود را با بازیکنان فوتبال در حدود معقول و مطابق با شرایط دیگر باشگاه‌ها منعقد کنند تا شرایط فوتبال در کشور به شکل همگون و یکپارچه باشد». این صحبت‌های وزیر صنایع که روز گذشته با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران مطرح شد به خوبی مشی وزارتخانه را نشان می‌دهد اما آیا نظارتی از سوی آنها اعمال می‌شود؟ شاید کمی تامل در پاسخ محرابیان لازم باشد تا جواب نهایی را استنتاج کنید. «این مورد به صورت کلان کنترل می‌شود، یعنی بازرسان شرکت‌ها بر قراردادهای امضا شده نظارت کرده و هزینه‌هایی نیز که بابت ورزش مصرف می‌شود باید در حد مقررات باشد». وزیر صنایع حتی صحبت از برخورد با مدیرانی کرد که قانون را نقض کرده‌اند. وزیر حرف نهایی را زد اما وقتی به بازار نقل و انتقالات برمی‌گردیم باز شاهد آنیم که در قحطی دروازه‌بان خوب، هیچ باشگاهی توان برآوردن توقعات مالی رحمتی را ندارد جز یک تیم صنعتی به نام سپاهان! وقتی وزیر هم هشدار می‌دهد وقتی وزیر هم هشدار می‌دهد
باربد بهراد: چند دهه بعد احتمالا ذهن فوتبال ایرانی این روزها را چنین به یاد می‌آورد؛ ایامی که چرخه اقتصادی فوتبال ما با دو تسمه بزرگ به چرخش در می‌آمد؛ نخست سرخابی‌های پایتخت که به جرات می‌توان مدعی شد بیش از سه چهارم هواداران لیگ را تماشاگران این دو تیم تشکیل می‌دهند و سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی ورزش، هزینه کلان این دو باشگاه را عهده‌دار است و سپس باشگاه‌های صنعتی که سپاهان به عنوان کامل‌ترین این باشگاه‌ها، اینک در فوتبال ما یک قطب محسوب می‌شود. خصوصی‌سازی در فوتبال زمانی اهمیت پیدا می‌کند که باشگاه‌های مزبور (سرخابی و صنعتی‌ها) به نقطه درآمدزایی برسند و تا قبل از رسیدن به این مکان، بدون تردید دخل و خرج آنها هرگز به تراز مثبتی نخواهد رسید.
اگر سازمان تربیت‌بدنی برای دو باشگاه زیر نظر خود سالانه مبالغ خاصی را مدنظر قرار دهد در توجیه این سرمایه‌گذاری می‌توان به شادابی بیش از 30 میلیون هوادار اشاره کرد که زندگی آنها رابطه تنگاتنگی با فوتبال سرخابی و نتایج این دو باشگاه دارد. اما در بخش دیگر آیا اوضاع به همین منوال است؟ آیا می‌توان کمیت طرفداران استقلال و مس را با هم قیاس کرد؟ آیا در خوشبینانه‌ترین حالت ذوب‌آهن یک ده هزارم پرسپولیس هوادار دارد؟ در فوتبالی که هنوز به منطقه خودکفایی نرسیده و راه فراوانی تا درآمدزایی دارد باید شاخص هزینه را با توجه به همین پارامترها تعیین کرد اما آنچه در هشت دوره گذشته لیگ برتر رخ داده است حکایت دیگری را شرح می‌دهد. تراکتورسازی به عنوان مردمی‌ترین تیم شهرستانی ایران هرگز نتوانست به بودجه‌ای فراخور نام و هوادارش برسد اما در سوی مقابل مس در کرمان با چنان بودجه‌ای تیمداری می‌کند که در چهارمین سال حضورش در لیگ برتر ادعای قهرمانی دارد. هدف کوفتن مس کرمان و شماتت نارنجی‌های کویر نیست بلکه موضوع مطروحه این است؛آیا هزینه کردن چنین مبالغی برای تیم‌های صنعتی طبق همان نموداری است که در وزارتخانه تصویب شده است؟ نگاهی به لیست خرید‌های سپاهان که به جرات می‌توان آنها را موفق‌ترین تیم فصل نقل و انتقالات قلمداد کرد، اهمیت این پرسش را صد چندان می‌کند. برای یافتن سوال چه کسی بهتر از شخص وزیر؟ علی اکبر محرابیان در این‌باره صریحا موضع می‌گیرد: «از باشگاه‌های صنعتی خواسته‌ایم قراردادهای خود را با بازیکنان فوتبال در حدود معقول و مطابق با شرایط دیگر باشگاه‌ها منعقد کنند تا شرایط فوتبال در کشور به شکل همگون و یکپارچه باشد». این صحبت‌های وزیر صنایع که روز گذشته با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران مطرح شد به خوبی مشی وزارتخانه را نشان می‌دهد اما آیا نظارتی از سوی آنها اعمال می‌شود؟ شاید کمی تامل در پاسخ محرابیان لازم باشد تا جواب نهایی را استنتاج کنید. «این مورد به صورت کلان کنترل می‌شود، یعنی بازرسان شرکت‌ها بر قراردادهای امضا شده نظارت کرده و هزینه‌هایی نیز که بابت ورزش مصرف می‌شود باید در حد مقررات باشد». وزیر صنایع حتی صحبت از برخورد با مدیرانی کرد که قانون را نقض کرده‌اند. وزیر حرف نهایی را زد اما وقتی به بازار نقل و انتقالات برمی‌گردیم باز شاهد آنیم که در قحطی دروازه‌بان خوب، هیچ باشگاهی توان برآوردن توقعات مالی رحمتی را ندارد جز یک تیم صنعتی به نام سپاهان! وقتی وزیر هم هشدار می‌دهد ارسال نظر
پربیننده