«تجزیه و تحلیل ویدئویی آسیب‌های بازیکنان فوتبال در جام ملت‌های آسیای ٢٠٠٧» عنوان کاری است که توسط مصطفی زارعی، کارشناس ارشد دانشگاه تهران، نادر رهنما، دانشیار دانشگاه اصفهان و رضا رجبی استادیار دانشگاه تهران انجام شد. در این تحقیق آمده است: فوتبال یکی از پرتماشاگرترین و در عین حال پرخطرترین ورزش‌ها در جهان است. مطالعات قبلی میزان آسیب‌های این ورزش را از ورزش‌های میدانی دیگر بیشتر گزارش کرده‌اند. از طرف دیگر، سطح کلی آسیب در بازیکنان حرفه‌ای فوتبال در حدود هزار برابر بیشتر از کارگران صنعتی شده است. این آسیب‌ها نه تنها سلامت بازیکنان را تهدید می‌کند، بلکه سالانه میلیون‌ها یورو از منابع مالی کشورها را هدر می‌دهد. درباره میزان شیوع آسیب‌ها در تورنمنت‌های بین‌المللی فوتبال مردان، محققان میزان شیوع ٥١ تا ١٤٤ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه، برابر با تقریبا دو یا سه آسیب در هر مسابقه را گزارش کرده‌اند. محققان سازوکارهای متفاوتی را برای آسیب‌های بازیکنان فوتبال عنوان کرده‌اند اما در بیشتر پژوهش‌های انجام شده تکل شدن و تکل کردن سازوکار اغلب آسیب‌های به وجود آمده است. بیشتر محققان اندام تحتانی را مستعدترین موضع بدن برای آسیب معرفی کرده‌اند. این تحقیق از نوع توصیفی – تحلیلی است و به منظور بررسی آسیب‌های بازیکنان در جام ملت‌های آسیای ٢٠٠٧ شکل گرفته است. بدین منظور فیلم ویدئویی ٣١ مسابقه از ٣٢ مسابقه این بازی‌ها را یکی از محققان مشاهده و تجزیه و تحلیل ویدئویی کرده است.یک دستگاه رایانه و یک دستگاه ویدئو برای بررسی فیلم‌ها به کار رفت. بعد از مشاهده هر آسیب، فیلم نگه داشته می‌شد. در پایان این تحقیق در مجموع ٧/١٠٩ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه برابر با چهار آسیب در هر مسابقه مشاهده شد. میزان شیوع آسیب در تحقیق حاضر نسبت به جام جهانی ١٩٩٨ (٨/٧٢ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه)، جام جهانی ٢٠٠٢ (37 آسیب در هر هزار ساعت مسابقه)، بازی‌های المپیک ٢٠٠٤ (٧٣ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه) و جام جهانی ٢٠٠٦ (٧/٦٨ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه) بالاتر بود که دلیل آن را می‌توان پایین‌تر بودن سطح مهارت بازیکنان آسیایی نسبت به بازیکنان نخبه جهان دانست. همچنین تعریف آسیب به کار رفته در این تحقیق نیز از دیگر دلایل بیشتر بودن آسیب است. در تعریف به کار برده شده در این تحقیق هرگونه شکایت جسمانی بازیکنان که نیازمند کمک پزشکی بود، آسیب در نظر گرفته شد. در حالی که در اکثر تحقیقات قبلی آسیب را عدم حضور بازیکنان در تمرین یا مسابقه بعدی تعریف کرده‌اند. نتایج این تحقیق نشان داد بیشترین میزان آسیب دیدگی در ١٥ دقیقه انتهایی دو نیمه رخ داده است که با بسیاری از تحقیقات مشابه همخوانی دارد. علت این مساله ممکن است خستگی بازیکنان از لحاظ عصبی و عضلانی باشد که با نتایج تحقیقات خارجی متفاوت است. شاید دلیل این اختلاف تفاوت بازیکنان از نظر آمادگی جسمانی یا تفاوت در روش گردآوری اطلاعات و تعریف آسیب باشد. بالا بودن میزان آسیب‌های نیمه دوم نسبت به نیمه اول نیز ممکن است ناشی از خستگی بازیکنان باشد. این مساله لزوم آماده‌سازی بدنی بیشتر بازیکنان را نشان می‌دهد که مسؤولان و مربیان تیم‌ها و بویژه بدنسازان باید به آن توجه کنند. درباره مکان وقوع آسیب، تحقیق حاضر نشان داد بیشتر آسیب‌ها در نزدیکی دروازه‌ها و در محوطه پنالتی (مناطق دو و ١٧) روی داد، دلیل این مساله شاید تلاش مهاجمان برای به ثمر رساندن گل و برعکس تلاش مدافعان و دروازه‌بان‌ها برای محافظت از دروازه تیم خود باشد. همچنین، گردش بیشتر توپ در مناطق نزدیک به دروازه نیز از عوامل اثرگذار بر بالا بردن میزان آسیب در این مناطق است. در تحقیق حاضر بیشترین میزان آسیب به‌طور معناداری بین بازیکنان پست مهاجم مشاهده شد. دلیل بروز آسیب بیشتر بازیکنان مهاجم را می‌توان فعالیت بیش از حد آنان برای به ثمر رساندن گل در طول بازی و حرکات انفجاری بیش از اندازه آنها نسبت به دیگر بازیکنان، همچنین فشردگی و پر تعداد بودن بازیکنان در محوطه جریمه و عدم توجه مهاجمان به مدافعان دانست. اکثر آسیب‌های اتفاق افتاده در بازیکنان شرکت کننده در جام ملت‌های آسیای ٢٠٠٧ در نتیجه مبارزه‌های هوایی (٢٨ درصد) و مبارزه‌های تکلی (٤/٣٤ درصد) بود. علت عمده افزایش آسیب‌ها در نتیجه مبارزه‌های هوایی را می‌توان ناشی از استفاده بیش از حد بازیکنان از دست و آرنج‌شان در هنگام ضربه زدن با سر، همچنین توجه بازیکنان به توپ در هنگام هد زدن و عدم توجه به موقعیت بازیکنان حریف دانست. همچنین نوع بازی تیم‌ها و تاکتیک‌های آنها نیز از عوامل اثرگذار بر سازوکار آسیب است. همچنین تکل شدن (٦/٢١ درصد) و تکل کردن (٨/١٢ درصد) نیز از دیگر سازوکارهای شایع آسیب در این مسابقات بود. در تحقیق حاضر، بیشترین میزان آسیب در پایین تنه بازیکنان اتفاق افتاد که شامل ساق پا، پا و مفاصل مچ پا و زانوست. دلیل این مساله را می‌توان درگیری بیشتر اندام تحتانی در فوتبال دانست. همچنین با توجه به بالا بودن میزان آسیب در ساق پا (٢٠درصد)، استفاده از وسایل محافظتی مانند ساق بند با کیفیت مناسب در کاهش میزان بروز آسیب در بازیکنان نقش دارد.
از این پژوهش می‌توان نتیجه‌گیری کرد که میزان بروز آسیب در بازیکنان نخبه آسیا بالاتر از بازیکنان نخبه جهان است همچنین مهاجمان بیش از دیگر بازیکنان آسیب دیدند و اندام تحتانی بیش از دیگر نقاط بدن در معرض آسیب قرار داشت. مبارزه هوایی، تکل شدن و تکل کردن نیز از اصلی‌ترین عوامل به وجود آورنده آسیب شناخته شدند. مهاجمان بیشتر صدمه می‌بینند!
آخر نیمه های خطرناک فوتبال
«تجزیه و تحلیل ویدئویی آسیب‌های بازیکنان فوتبال در جام ملت‌های آسیای ٢٠٠٧» عنوان کاری است که توسط مصطفی زارعی، کارشناس ارشد دانشگاه تهران، نادر رهنما، دانشیار دانشگاه اصفهان و رضا رجبی استادیار دانشگاه تهران انجام شد. در این تحقیق آمده است: فوتبال یکی از پرتماشاگرترین و در عین حال پرخطرترین ورزش‌ها در جهان است. مطالعات قبلی میزان آسیب‌های این ورزش را از ورزش‌های میدانی دیگر بیشتر گزارش کرده‌اند. از طرف دیگر، سطح کلی آسیب در بازیکنان حرفه‌ای فوتبال در حدود هزار برابر بیشتر از کارگران صنعتی شده است. این آسیب‌ها نه تنها سلامت بازیکنان را تهدید می‌کند، بلکه سالانه میلیون‌ها یورو از منابع مالی کشورها را هدر می‌دهد. درباره میزان شیوع آسیب‌ها در تورنمنت‌های بین‌المللی فوتبال مردان، محققان میزان شیوع ٥١ تا ١٤٤ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه، برابر با تقریبا دو یا سه آسیب در هر مسابقه را گزارش کرده‌اند. محققان سازوکارهای متفاوتی را برای آسیب‌های بازیکنان فوتبال عنوان کرده‌اند اما در بیشتر پژوهش‌های انجام شده تکل شدن و تکل کردن سازوکار اغلب آسیب‌های به وجود آمده است. بیشتر محققان اندام تحتانی را مستعدترین موضع بدن برای آسیب معرفی کرده‌اند. این تحقیق از نوع توصیفی – تحلیلی است و به منظور بررسی آسیب‌های بازیکنان در جام ملت‌های آسیای ٢٠٠٧ شکل گرفته است. بدین منظور فیلم ویدئویی ٣١ مسابقه از ٣٢ مسابقه این بازی‌ها را یکی از محققان مشاهده و تجزیه و تحلیل ویدئویی کرده است.یک دستگاه رایانه و یک دستگاه ویدئو برای بررسی فیلم‌ها به کار رفت. بعد از مشاهده هر آسیب، فیلم نگه داشته می‌شد. در پایان این تحقیق در مجموع ٧/١٠٩ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه برابر با چهار آسیب در هر مسابقه مشاهده شد. میزان شیوع آسیب در تحقیق حاضر نسبت به جام جهانی ١٩٩٨ (٨/٧٢ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه)، جام جهانی ٢٠٠٢ (37 آسیب در هر هزار ساعت مسابقه)، بازی‌های المپیک ٢٠٠٤ (٧٣ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه) و جام جهانی ٢٠٠٦ (٧/٦٨ آسیب در هر هزار ساعت مسابقه) بالاتر بود که دلیل آن را می‌توان پایین‌تر بودن سطح مهارت بازیکنان آسیایی نسبت به بازیکنان نخبه جهان دانست. همچنین تعریف آسیب به کار رفته در این تحقیق نیز از دیگر دلایل بیشتر بودن آسیب است. در تعریف به کار برده شده در این تحقیق هرگونه شکایت جسمانی بازیکنان که نیازمند کمک پزشکی بود، آسیب در نظر گرفته شد. در حالی که در اکثر تحقیقات قبلی آسیب را عدم حضور بازیکنان در تمرین یا مسابقه بعدی تعریف کرده‌اند. نتایج این تحقیق نشان داد بیشترین میزان آسیب دیدگی در ١٥ دقیقه انتهایی دو نیمه رخ داده است که با بسیاری از تحقیقات مشابه همخوانی دارد. علت این مساله ممکن است خستگی بازیکنان از لحاظ عصبی و عضلانی باشد که با نتایج تحقیقات خارجی متفاوت است. شاید دلیل این اختلاف تفاوت بازیکنان از نظر آمادگی جسمانی یا تفاوت در روش گردآوری اطلاعات و تعریف آسیب باشد. بالا بودن میزان آسیب‌های نیمه دوم نسبت به نیمه اول نیز ممکن است ناشی از خستگی بازیکنان باشد. این مساله لزوم آماده‌سازی بدنی بیشتر بازیکنان را نشان می‌دهد که مسؤولان و مربیان تیم‌ها و بویژه بدنسازان باید به آن توجه کنند. درباره مکان وقوع آسیب، تحقیق حاضر نشان داد بیشتر آسیب‌ها در نزدیکی دروازه‌ها و در محوطه پنالتی (مناطق دو و ١٧) روی داد، دلیل این مساله شاید تلاش مهاجمان برای به ثمر رساندن گل و برعکس تلاش مدافعان و دروازه‌بان‌ها برای محافظت از دروازه تیم خود باشد. همچنین، گردش بیشتر توپ در مناطق نزدیک به دروازه نیز از عوامل اثرگذار بر بالا بردن میزان آسیب در این مناطق است. در تحقیق حاضر بیشترین میزان آسیب به‌طور معناداری بین بازیکنان پست مهاجم مشاهده شد. دلیل بروز آسیب بیشتر بازیکنان مهاجم را می‌توان فعالیت بیش از حد آنان برای به ثمر رساندن گل در طول بازی و حرکات انفجاری بیش از اندازه آنها نسبت به دیگر بازیکنان، همچنین فشردگی و پر تعداد بودن بازیکنان در محوطه جریمه و عدم توجه مهاجمان به مدافعان دانست. اکثر آسیب‌های اتفاق افتاده در بازیکنان شرکت کننده در جام ملت‌های آسیای ٢٠٠٧ در نتیجه مبارزه‌های هوایی (٢٨ درصد) و مبارزه‌های تکلی (٤/٣٤ درصد) بود. علت عمده افزایش آسیب‌ها در نتیجه مبارزه‌های هوایی را می‌توان ناشی از استفاده بیش از حد بازیکنان از دست و آرنج‌شان در هنگام ضربه زدن با سر، همچنین توجه بازیکنان به توپ در هنگام هد زدن و عدم توجه به موقعیت بازیکنان حریف دانست. همچنین نوع بازی تیم‌ها و تاکتیک‌های آنها نیز از عوامل اثرگذار بر سازوکار آسیب است. همچنین تکل شدن (٦/٢١ درصد) و تکل کردن (٨/١٢ درصد) نیز از دیگر سازوکارهای شایع آسیب در این مسابقات بود. در تحقیق حاضر، بیشترین میزان آسیب در پایین تنه بازیکنان اتفاق افتاد که شامل ساق پا، پا و مفاصل مچ پا و زانوست. دلیل این مساله را می‌توان درگیری بیشتر اندام تحتانی در فوتبال دانست. همچنین با توجه به بالا بودن میزان آسیب در ساق پا (٢٠درصد)، استفاده از وسایل محافظتی مانند ساق بند با کیفیت مناسب در کاهش میزان بروز آسیب در بازیکنان نقش دارد.
از این پژوهش می‌توان نتیجه‌گیری کرد که میزان بروز آسیب در بازیکنان نخبه آسیا بالاتر از بازیکنان نخبه جهان است همچنین مهاجمان بیش از دیگر بازیکنان آسیب دیدند و اندام تحتانی بیش از دیگر نقاط بدن در معرض آسیب قرار داشت. مبارزه هوایی، تکل شدن و تکل کردن نیز از اصلی‌ترین عوامل به وجود آورنده آسیب شناخته شدند. ارسال نظر
پربیننده