کاپلو؛ تصویری از یک برنده
قسمت سوم: شهر ابدی
زمانی که کاپلو در سال 1967 وارد رم شد باشگاهی را دید که به مراتب کمتر از حد و اندازه‌های خود ظاهر می‌شد اما در آن زمان این مساله تعجب چندانی نداشت. آنها بزرگ‌ترین باشگاه پایتخت ایتالیا بوده و از حمایت بی‌دریغ هواداران خود برخوردار بودند اما با این حال رم تنها یک عنوان در طول تاریخ خود به دست آورده بود که آن هم در جریان جنگ جهانی به دست آمد و خوشحالی چندانی به همراه نداشت. تصور کنید اگر نیوکاسل یونایتد تنها یک سال در اوج به سر می‌برد و اگر نیوکاسل امکاناتی 10 برابر بیشتر داشت، صرف‌نظر از یک عنوان اسکودتو، اتاق جوایز تیم رم خالی بود. آنها به جز یک عنوان کوپا ایتالیا و «جام اخلاق بین شهری» عناوین بیشتری در اتاق جوایز خود نداشتند. هواداران استقبال خوبی از عملکرد ضعیف تیم محبوب خود نداشتند. برخی باشگاه‌های ثروتمند شمالی را به اعمال توطئه‌های بزرگ متهم می‌کردند. برخی دیگر ساکت باقی مانده و می‌دانستند که به احتمال فراوان فصل بعدی رنج‌های بیشتری برایشان به همراه خواهد داشت. با این حال برخی هم عصبانیت خود را بر سر باشگاه خالی کرده و مدیریت آن را مسؤول تحقیرهای پیاپی خود می‌دانستند. تیم رم پیش‌تر یک بار در سال 1951 به دسته پایین‌تر سقوط کرده بود اما شاید نقطه زوال واقعی آنها در طول فصل 65-1964 یعنی سه سال پیش از حضور کاپلو در این تیم به وقوع پیوست. همه می‌دانستند که باشگاه با بدهی‌های سنگینی روبه‌رو بود، اما تعداد محدودی از وخامت اوضاع باخبر بودند. پس از پایان یکی از جلسه‌های تمرین تیم در ماه ژانویه، خوآن کارلوس لورنزو، مربی رمی‌ها که دیگر تحمل وضعیت موجود را نداشت اعلام کرد که باشگاه ورشکسته شده و پولی برای پرداخت به بازیکنان وجود ندارد. در نتیجه پولی برای سفر به ویچنزا جهت برگزاری دیدار بعدی تیم رم هم وجود نداشت. هواداران عصبانی بودند اما به شکلی منحصر به فرد وارد عمل شدند. آنها یک رویداد خیریه در تئاتر سیستین واقع در شهر رم برپا کرده و جیاکومو لوسی، کاپیتان و کهنه‌کارترین بازیکن تیم را به حضور در آن دعوت کردند. او که قهرمان شهر رم محسوب می‌شد، سبد در دست و در حالی که سعی در پنهان کردن اشک‌های خود در یکی از تحقیرآمیزترین روزهای تاریخ باشگاه داشت در میان راهروهای تئاتر قدم می‌زد و کمک‌های مالی هواداران را جمع آوری می‌کرد. در عین حال، این مساله باعث شد تا رم و هوادارانش گردهمایی دوستانه‌ای داشته باشند.
با کمک فرانکو اوانجلیستی، رئیس جدید باشگاه رم، این باشگاه از ورشکستگی گریخته و شأن و منزلت خود را بازیافت. زمانی که کاپلو در سال 1967 به رم پیوست، شور و هیجان روند صعودی خود را پیدا کرده بود. در کنار کاپلو، رمی‌ها فرانکو کوردووا، یکی از هافبک‌های ظریف آن زمان، جیانلوکا تاکولا، مهاجم نوک محبوب و آینده‌دار و بالاتر از همه «جیر» بازیکن کناری برزیلی را که پیش‌تر همراه با اینتر قهرمانی در دو دوره رقابت‌های European Cup را تجربه کرده بود به خدمت گرفتند. «جیر» خیلی زود و به طرزی غیرقابل پیش‌بینی به عضویت تیم ملی برزیل در آمده و همراه آنها قهرمانی در جام جهانی 1962 را تجربه کرد. بی‌تردید اگر او کمی خوش‌اقبال بود و گارینچا، سرمربی تیم ملی برزیل اجازه می‌داد، می‌توانست در ترکیب اصلی تیم و در کنار پله بازی کند. فصل جدید رقابت‌های سری A شروع خوبی برای رم به همراه داشت. آنها پس از برگزاری هشت دیدار بدون هیچ شکستی در صدر جدول به سر می‌بردند. کاپلو نقش خود را بخوبی ایفا کرده و به طور برجسته‌ای توانست تک‌گل پیروزی بخش تیمش برابر یوونتوس را به ثمر برساند (او در طول دوران بازی خود، تبحر خاصی در به ثمر رساندن گل به تیم‌هایی که قبلاً برای آنها بازی کرده بود یا بعدها به عضویت آنها درآمده بود، داشت) اما در آن زمان زانوی پای چپ کاپلو مانند دورانی که در اسپال بود، آسیب دید. نظرات مختلفی در این بین به چشم می‌خورد اما اکثریت بر این باور بودند که آسیب‌دیدگی نخست کاپلو در اسپال هرگز التیام پیدا نکرده بود. مسؤولان باشگاه او را به مدت دو هفته جهت مداوا به پاریس فرستادند تا یکی از معروف‌ترین و عجیب‌ترین پزشکان آن زمان که تمام اعضای تیم ملی راگبی فرانسه را مداوا کرده بود، کاپلو را تحت مداوا قرار دهد.
ترجمه: رشید سعدلو
بنیتس خرید بزرگی انجام نمی‌دهد
گفته می‌شد لیورپول خواهان فرانک ریبری است اما بنیتس گفته قصد خرید این بازیکن مورد توجه رئال‌مادرید و منچستریونایتد را ندارد. لیورپول اخیرا 17 میلیون پوند بابت خرید گلن جانسن پرداخته و قصد دارد بازیکنان فعلی را حفظ کند. بنیتس می‌گوید: «بسیار خوشحال خواهم شد اگر تیم فعلی را نگاه داریم. احتیاجی به انجام کارهای زیادی نداریم. قصد نداریم بازیکنان بسیار گرانقیمت را بخریم، تنها بازیکنانی را به خدمت می‌گیریم که به کار تیم بیایند». بیوگرافی
کاپلو؛ تصویری از یک برنده
قسمت سوم: شهر ابدی
زمانی که کاپلو در سال 1967 وارد رم شد باشگاهی را دید که به مراتب کمتر از حد و اندازه‌های خود ظاهر می‌شد اما در آن زمان این مساله تعجب چندانی نداشت. آنها بزرگ‌ترین باشگاه پایتخت ایتالیا بوده و از حمایت بی‌دریغ هواداران خود برخوردار بودند اما با این حال رم تنها یک عنوان در طول تاریخ خود به دست آورده بود که آن هم در جریان جنگ جهانی به دست آمد و خوشحالی چندانی به همراه نداشت. تصور کنید اگر نیوکاسل یونایتد تنها یک سال در اوج به سر می‌برد و اگر نیوکاسل امکاناتی 10 برابر بیشتر داشت، صرف‌نظر از یک عنوان اسکودتو، اتاق جوایز تیم رم خالی بود. آنها به جز یک عنوان کوپا ایتالیا و «جام اخلاق بین شهری» عناوین بیشتری در اتاق جوایز خود نداشتند. هواداران استقبال خوبی از عملکرد ضعیف تیم محبوب خود نداشتند. برخی باشگاه‌های ثروتمند شمالی را به اعمال توطئه‌های بزرگ متهم می‌کردند. برخی دیگر ساکت باقی مانده و می‌دانستند که به احتمال فراوان فصل بعدی رنج‌های بیشتری برایشان به همراه خواهد داشت. با این حال برخی هم عصبانیت خود را بر سر باشگاه خالی کرده و مدیریت آن را مسؤول تحقیرهای پیاپی خود می‌دانستند. تیم رم پیش‌تر یک بار در سال 1951 به دسته پایین‌تر سقوط کرده بود اما شاید نقطه زوال واقعی آنها در طول فصل 65-1964 یعنی سه سال پیش از حضور کاپلو در این تیم به وقوع پیوست. همه می‌دانستند که باشگاه با بدهی‌های سنگینی روبه‌رو بود، اما تعداد محدودی از وخامت اوضاع باخبر بودند. پس از پایان یکی از جلسه‌های تمرین تیم در ماه ژانویه، خوآن کارلوس لورنزو، مربی رمی‌ها که دیگر تحمل وضعیت موجود را نداشت اعلام کرد که باشگاه ورشکسته شده و پولی برای پرداخت به بازیکنان وجود ندارد. در نتیجه پولی برای سفر به ویچنزا جهت برگزاری دیدار بعدی تیم رم هم وجود نداشت. هواداران عصبانی بودند اما به شکلی منحصر به فرد وارد عمل شدند. آنها یک رویداد خیریه در تئاتر سیستین واقع در شهر رم برپا کرده و جیاکومو لوسی، کاپیتان و کهنه‌کارترین بازیکن تیم را به حضور در آن دعوت کردند. او که قهرمان شهر رم محسوب می‌شد، سبد در دست و در حالی که سعی در پنهان کردن اشک‌های خود در یکی از تحقیرآمیزترین روزهای تاریخ باشگاه داشت در میان راهروهای تئاتر قدم می‌زد و کمک‌های مالی هواداران را جمع آوری می‌کرد. در عین حال، این مساله باعث شد تا رم و هوادارانش گردهمایی دوستانه‌ای داشته باشند.
با کمک فرانکو اوانجلیستی، رئیس جدید باشگاه رم، این باشگاه از ورشکستگی گریخته و شأن و منزلت خود را بازیافت. زمانی که کاپلو در سال 1967 به رم پیوست، شور و هیجان روند صعودی خود را پیدا کرده بود. در کنار کاپلو، رمی‌ها فرانکو کوردووا، یکی از هافبک‌های ظریف آن زمان، جیانلوکا تاکولا، مهاجم نوک محبوب و آینده‌دار و بالاتر از همه «جیر» بازیکن کناری برزیلی را که پیش‌تر همراه با اینتر قهرمانی در دو دوره رقابت‌های European Cup را تجربه کرده بود به خدمت گرفتند. «جیر» خیلی زود و به طرزی غیرقابل پیش‌بینی به عضویت تیم ملی برزیل در آمده و همراه آنها قهرمانی در جام جهانی 1962 را تجربه کرد. بی‌تردید اگر او کمی خوش‌اقبال بود و گارینچا، سرمربی تیم ملی برزیل اجازه می‌داد، می‌توانست در ترکیب اصلی تیم و در کنار پله بازی کند. فصل جدید رقابت‌های سری A شروع خوبی برای رم به همراه داشت. آنها پس از برگزاری هشت دیدار بدون هیچ شکستی در صدر جدول به سر می‌بردند. کاپلو نقش خود را بخوبی ایفا کرده و به طور برجسته‌ای توانست تک‌گل پیروزی بخش تیمش برابر یوونتوس را به ثمر برساند (او در طول دوران بازی خود، تبحر خاصی در به ثمر رساندن گل به تیم‌هایی که قبلاً برای آنها بازی کرده بود یا بعدها به عضویت آنها درآمده بود، داشت) اما در آن زمان زانوی پای چپ کاپلو مانند دورانی که در اسپال بود، آسیب دید. نظرات مختلفی در این بین به چشم می‌خورد اما اکثریت بر این باور بودند که آسیب‌دیدگی نخست کاپلو در اسپال هرگز التیام پیدا نکرده بود. مسؤولان باشگاه او را به مدت دو هفته جهت مداوا به پاریس فرستادند تا یکی از معروف‌ترین و عجیب‌ترین پزشکان آن زمان که تمام اعضای تیم ملی راگبی فرانسه را مداوا کرده بود، کاپلو را تحت مداوا قرار دهد.
ترجمه: رشید سعدلو
بنیتس خرید بزرگی انجام نمی‌دهد
گفته می‌شد لیورپول خواهان فرانک ریبری است اما بنیتس گفته قصد خرید این بازیکن مورد توجه رئال‌مادرید و منچستریونایتد را ندارد. لیورپول اخیرا 17 میلیون پوند بابت خرید گلن جانسن پرداخته و قصد دارد بازیکنان فعلی را حفظ کند. بنیتس می‌گوید: «بسیار خوشحال خواهم شد اگر تیم فعلی را نگاه داریم. احتیاجی به انجام کارهای زیادی نداریم. قصد نداریم بازیکنان بسیار گرانقیمت را بخریم، تنها بازیکنانی را به خدمت می‌گیریم که به کار تیم بیایند». ارسال نظر
پربیننده