سرانجام هیاهوی انتقال اسکناس‌های درشت از سوی مدیران تیم‌های صنعتی به حساب بازیکنان تا آنجا به آسمان برخاست که وزرای سه وزارتخانه صنایع، راه و ترابری و نیرو تشکیل جلسه دادند و متفق‌القول نامه‌ای را امضا کردند که محصولش چنین بود: برای عقد قرارداد با بازیکنان و کادر فنی باید سقف قرارداد را رعایت کنید.
طبق این تفاهمنامه که به صورت امریه لازم‌الاجرا برای باشگاه‌های زیرمجموعه ارسال شد، آنها باید برای بازیکن 250 میلیون تومان هزینه کنند و کادر فنی مجموعا 800 میلیون تومان. اما سوال این است؛
در حالی که 90 درصد خریدها انجام شده چرا این نامه ارسال می‌شود؟ از سوی دیگر چرا باشگاه‌های صنعتی از وجود چنین ابلاغیه‌ای اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند؟ مهندس محرابیان سه روز قبل در گفت‌و‌گوی کوتاهی با خبرنگار ورزشی ایسنا به این موضوع اشاره کرد که حتما باید قوانین تصویب شده در لیگ جاری اجرا شود. در چنین وضعیتی مهندس تابش، قائم مقام باشگاه سپاهان به عنوان دانه‌درشت‌ترین تیم صنعتی، از دریافت هرگونه نامه‌ای دال بر کاهش هزینه‌ها اظهار بی‌اطلاعی کرد: «بنده در این‌باره هیچ اطلاعی ندارم و در این‌باره باید از مدیریت باشگاه سوال کنید». همین یک جمله کوتاه برای فرار از زیر تیغ سوالات بعدی کفایت می‌کرد اما مهندس تابش ادامه صحبت‌هایش را به‌گونه‌ای ادا کرد که گویی از اصل موضوع با خبر است و از اینک به فکر راهکاری برای خروج از این مخمصه است: «اگر این قانون برای همه تیم‌ها رعایت شود ما هم مخالفتی نداریم. اگر این قانون قرار باشد فقط برای چند تیم خاص به اجرا در بیاید هیچ نفعی نخواهد داشت». بعد از سپاهان و تابش، این اژدری معاون باشگاه فولاد بود که از همه چیز اظهار بی‌خبری کرد اما از آنجایی که حساب فولاد پاک است و آنها هیچ تخلفی را در این‌باره مرتکب نشده‌اند، او با فراغ بال جواب داد: «نامه‌ای از سوی این وزارتخانه‌ها ندیدم؛ اما در پی توصیه‌های مدیرعامل کارخانه، هزینه‌های خود را برای این فصل کاهش دادیم». نگاهی به خرید‌های فولاد موید حرف‌های اژدری است اما گویا در کرمان اوضاع کمی بغرنج‌تر از اصفهان و اهواز است. باشگاه مس به عنوان نوپا‌ترین تیم صنعتی که با تبعیت از الگو‌های سپاهان، قدم در راهی می‌گذارد که زردپوشان چندین سال است سالک آن هستند، در لیگ هشتم با خرید‌های گرانقیمت به مقام سوم رسید و این روند برای لیگ نهم تمام و کمال اجرا شد. اما اینک اخبار ناخوشایندی از اردوی نارنجی‌های کرمان در اردبیل به گوش می‌رسد؛ به علت عدم پرداخت پیش‌قسط قرارداد‌ها، بازیکنان مس اردوی این تیم را نیمه‌کاره رها کردند و حتی زمزمه‌هایی مبنی بر انحلال مس شنیده می‌شود که حتی شایعه آن می‌تواند به فرار ستاره‌ها از کرمان منجر شود. رجوع به برگه قرارداد جدید بازیکنان تیم‌های صنعتی بیان‌کننده یک واقعیت محض است؛ دست‌کم به تعداد انگشتان دو دست می‌توان قراردادهایی با ارقام بیشتر از 250 میلیون رصد کرد که مدیران صنعتی آن را امضا کرده‌اند. مقصر کیست؟ وزارتخانه که نوشدارو بعد از مرگ سهراب به رگ فوتبال صنعتی تزریق می‌کند یا مدیرانی که با پول بیت‌المال حاتم طایی می‌شوند؟ در بی‌اطلاعی مدیران و پس از انجام خریدها
تعیین سقف قرارداد برای صنعتی‌ها
سرانجام هیاهوی انتقال اسکناس‌های درشت از سوی مدیران تیم‌های صنعتی به حساب بازیکنان تا آنجا به آسمان برخاست که وزرای سه وزارتخانه صنایع، راه و ترابری و نیرو تشکیل جلسه دادند و متفق‌القول نامه‌ای را امضا کردند که محصولش چنین بود: برای عقد قرارداد با بازیکنان و کادر فنی باید سقف قرارداد را رعایت کنید.
طبق این تفاهمنامه که به صورت امریه لازم‌الاجرا برای باشگاه‌های زیرمجموعه ارسال شد، آنها باید برای بازیکن 250 میلیون تومان هزینه کنند و کادر فنی مجموعا 800 میلیون تومان. اما سوال این است؛
در حالی که 90 درصد خریدها انجام شده چرا این نامه ارسال می‌شود؟ از سوی دیگر چرا باشگاه‌های صنعتی از وجود چنین ابلاغیه‌ای اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند؟ مهندس محرابیان سه روز قبل در گفت‌و‌گوی کوتاهی با خبرنگار ورزشی ایسنا به این موضوع اشاره کرد که حتما باید قوانین تصویب شده در لیگ جاری اجرا شود. در چنین وضعیتی مهندس تابش، قائم مقام باشگاه سپاهان به عنوان دانه‌درشت‌ترین تیم صنعتی، از دریافت هرگونه نامه‌ای دال بر کاهش هزینه‌ها اظهار بی‌اطلاعی کرد: «بنده در این‌باره هیچ اطلاعی ندارم و در این‌باره باید از مدیریت باشگاه سوال کنید». همین یک جمله کوتاه برای فرار از زیر تیغ سوالات بعدی کفایت می‌کرد اما مهندس تابش ادامه صحبت‌هایش را به‌گونه‌ای ادا کرد که گویی از اصل موضوع با خبر است و از اینک به فکر راهکاری برای خروج از این مخمصه است: «اگر این قانون برای همه تیم‌ها رعایت شود ما هم مخالفتی نداریم. اگر این قانون قرار باشد فقط برای چند تیم خاص به اجرا در بیاید هیچ نفعی نخواهد داشت». بعد از سپاهان و تابش، این اژدری معاون باشگاه فولاد بود که از همه چیز اظهار بی‌خبری کرد اما از آنجایی که حساب فولاد پاک است و آنها هیچ تخلفی را در این‌باره مرتکب نشده‌اند، او با فراغ بال جواب داد: «نامه‌ای از سوی این وزارتخانه‌ها ندیدم؛ اما در پی توصیه‌های مدیرعامل کارخانه، هزینه‌های خود را برای این فصل کاهش دادیم». نگاهی به خرید‌های فولاد موید حرف‌های اژدری است اما گویا در کرمان اوضاع کمی بغرنج‌تر از اصفهان و اهواز است. باشگاه مس به عنوان نوپا‌ترین تیم صنعتی که با تبعیت از الگو‌های سپاهان، قدم در راهی می‌گذارد که زردپوشان چندین سال است سالک آن هستند، در لیگ هشتم با خرید‌های گرانقیمت به مقام سوم رسید و این روند برای لیگ نهم تمام و کمال اجرا شد. اما اینک اخبار ناخوشایندی از اردوی نارنجی‌های کرمان در اردبیل به گوش می‌رسد؛ به علت عدم پرداخت پیش‌قسط قرارداد‌ها، بازیکنان مس اردوی این تیم را نیمه‌کاره رها کردند و حتی زمزمه‌هایی مبنی بر انحلال مس شنیده می‌شود که حتی شایعه آن می‌تواند به فرار ستاره‌ها از کرمان منجر شود. رجوع به برگه قرارداد جدید بازیکنان تیم‌های صنعتی بیان‌کننده یک واقعیت محض است؛ دست‌کم به تعداد انگشتان دو دست می‌توان قراردادهایی با ارقام بیشتر از 250 میلیون رصد کرد که مدیران صنعتی آن را امضا کرده‌اند. مقصر کیست؟ وزارتخانه که نوشدارو بعد از مرگ سهراب به رگ فوتبال صنعتی تزریق می‌کند یا مدیرانی که با پول بیت‌المال حاتم طایی می‌شوند؟ ارسال نظر
پربیننده