ادامه از صفحه اول
... به نسل جوان سپرد. سنی از میرحسین گذشته و فراموشی از عوارض پیری است. کاش نخست‌وزیر دوران جنگ به خاطر می‌آورد که مردم چهار سال قبل از اینکه موسوی بخواهد از لزوم سپردن مدیریت کشور به نسل جوان بگوید، مدیری جوان را روانه پاستور کردند که از جنس خودشان باشد. اما دکتر از همان زمان، حتی قبل از آن، از زمان شهرداری به این شعار موسوی عمل کرد. بخشی از مدیریت تهران را بویژه در حوزه‌های فرهنگی به دست مدیران جوان سپرد، بی‌آنکه خود را بی‌نیاز از تجربه دیگران بداند. فرق است میان خاتمی که بیانیه‌هایش را یکی دیگر می‌نوشت و کارهایش را آن دیگری انجام می‌داد، با احمدی‌نژاد که نه فقط وعده‌های خود، بلکه شعار رقبای خود را نیز جامه‌عمل پوشاند و با این همه کار، چه جای تعجب اگر این چهار سال بر احمدی‌نژاد مثل 40 سال گذشته باشد و او این‌قدر زود پیر شده و تار مو سپید کرده باشد. این مطلب قبل از آنکه اشاره‌ای بر دوران بعد از انتخابات باشد، نشانه‌ای دیگر از صداقت رئیس‌جمهور ما است. موسوی گفت: دروغ بد است اما به فاصله چند روز نظرش نسبت به شورای نگهبان برگشت. آن زمان که شورای نگهبان را قبول داشت و قدم در راه وزارت کشور برای ثبت‌نام می‌گذاشت، راست می‌گفت یا آن هنگام که بیانیه صادر کرد و نوشت، این شورای نگهبان را قبول ندارد؟! موسوی گفت: دروغ بد است اما او کدام راست را دروغ کرده که این‌چنین دشمنان نظام، او را در بوق کرده‌اند؟
موسوی البته یک حدیث هم خواند که مؤمن دروغ نمی‌گوید. احمدی‌نژاد مومن است، چون در زمینه انرژی هسته‌ای، سفر‌های استانی، مسکن مهر، سهام عدالت، معرفی مفسدان اقتصادی، فرستادن ماهواره امید به فضا، پرتاب موشک شهاب3، تکثیر سلول‌های بنیادی و کوتاه نیامدن در برابر دشمن به ملت راست گفت و اگرچه برای قلقلک احساسات نسل جوان، حرف‌هایی نزد که ایشان را به وجد آورد، وجود این نسل را عزیز داشت و به توانشان اعتماد كرد. کاری نداشت؛ رئیس‌جمهور هم می‌توانست به جای اینکه باب دل، عقل و وجدان این نسل سخن بگوید، حرف‌های صد من یک غاز قشنگ بزند. تازه، در مناظره هم مهارتش را در حرف زدن نشان داد و نشان داد که از چیزی نمی‌ترسد. بر آنها که از سالخوردگان خط می‌گیرند، حرجی نیست. ایشان جرأت واگذاری صندلی‌های خدمت به جوانان ملت را ندارند. محافظه‌کاری که شاخ و دم ندارد. منزلت دادن به جوان، فقط این نیست که او را به رقص و آواز واداری؛ همین که شور جای خود را به شعور بدهد، جوان می‌ماند و ازدواج و اشتغال و مسکن. به هیاهو انداختن جوان، مسکنی است که درد را، نه از بدن او که از یاد او می‌برد. تا وقتی درد هست، کار، تنها از مردی ساخته است که فاصله جوانی تا پیری‌اش، نه 20 سال که تنها چهار سال باشد. آنها که در یک فرآیند طبیعی و طبق روال رو به زوال می‌روند و 20 ساله پیر می‌شوند، به اندازه کافی از جوانی‌شان دور شده‌اند که درد واقعی این نسل را نفهمند. احمدی‌نژاد ولی چهار سال پیش، خود یک جوان بوده. البته از حق نگذریم؛ نسل جوان، شب شعری هم دارد. ما هر وقت خواستیم شب شعر بگیریم و شعار بدهیم و دست در گردن هم اندازیم و قد و بالای خود را ورانداز کنیم، مقدم همه نامزد‌ها را گرامی می‌داریم و هیچ‌وقت هم احمدی‌نژاد را دعوت نمی‌کنیم! درد‌های ما از آن دکتر، مشکلات ما ارزانی رئیس‌جمهور، وقتی غم و غصه داریم، زخم از ما، بخیه از دکتر. مرهم آلام ما احمدی‌نژاد است. صد البته وقت شب شعر، دکتر به درد ما نمی‌خورد، زمان شوخ و شنگ، نامزد‌های دیگری محرم ما می‌شوند. همان‌ها که حرف‌های قشنگ می‌زنند. عزم بزم که می‌کنیم دیگر جای احمدی‌نژاد نیست. این ولی تقصیر خود دکتر است. می‌خواست رئیس‌جمهور نشود! حالا ما هواداری‌اش را کردیم، آیه فدایت شوم که برایش نفرستاده بودیم! در ثانی همه‌اش که کار، مصوبه و جلسه نمی‌شود، بالاخره یکی هم باید باشد کف پای احساسات ما را قلقلک بدهد؟! راستش این چهارتا عصب زپرتی کف پا، انگشتان دست کس دیگری را می‌طلبد. این همه را گفتم، این را هم بگویم: این خط، این نشان، چهار سال بعد، همین موقع باید کلی بگردی تا مگر در لابه‌لای محاسن دکتر، موی سیاهی پیدا کنی. گفت: موی سپید را فلکم رایگان نداد، این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام. بدا به حال پیرمردانی که موی خود را در آسیاب سفید می‌کنند؛ آن هم آسیابی که به جای آب، سرشار از سراب است. درست حدس زدی؛ آسیاب ضد انقلاب! دکتر به درد ما نمی‌خورد
ادامه از صفحه اول
... به نسل جوان سپرد. سنی از میرحسین گذشته و فراموشی از عوارض پیری است. کاش نخست‌وزیر دوران جنگ به خاطر می‌آورد که مردم چهار سال قبل از اینکه موسوی بخواهد از لزوم سپردن مدیریت کشور به نسل جوان بگوید، مدیری جوان را روانه پاستور کردند که از جنس خودشان باشد. اما دکتر از همان زمان، حتی قبل از آن، از زمان شهرداری به این شعار موسوی عمل کرد. بخشی از مدیریت تهران را بویژه در حوزه‌های فرهنگی به دست مدیران جوان سپرد، بی‌آنکه خود را بی‌نیاز از تجربه دیگران بداند. فرق است میان خاتمی که بیانیه‌هایش را یکی دیگر می‌نوشت و کارهایش را آن دیگری انجام می‌داد، با احمدی‌نژاد که نه فقط وعده‌های خود، بلکه شعار رقبای خود را نیز جامه‌عمل پوشاند و با این همه کار، چه جای تعجب اگر این چهار سال بر احمدی‌نژاد مثل 40 سال گذشته باشد و او این‌قدر زود پیر شده و تار مو سپید کرده باشد. این مطلب قبل از آنکه اشاره‌ای بر دوران بعد از انتخابات باشد، نشانه‌ای دیگر از صداقت رئیس‌جمهور ما است. موسوی گفت: دروغ بد است اما به فاصله چند روز نظرش نسبت به شورای نگهبان برگشت. آن زمان که شورای نگهبان را قبول داشت و قدم در راه وزارت کشور برای ثبت‌نام می‌گذاشت، راست می‌گفت یا آن هنگام که بیانیه صادر کرد و نوشت، این شورای نگهبان را قبول ندارد؟! موسوی گفت: دروغ بد است اما او کدام راست را دروغ کرده که این‌چنین دشمنان نظام، او را در بوق کرده‌اند؟
موسوی البته یک حدیث هم خواند که مؤمن دروغ نمی‌گوید. احمدی‌نژاد مومن است، چون در زمینه انرژی هسته‌ای، سفر‌های استانی، مسکن مهر، سهام عدالت، معرفی مفسدان اقتصادی، فرستادن ماهواره امید به فضا، پرتاب موشک شهاب3، تکثیر سلول‌های بنیادی و کوتاه نیامدن در برابر دشمن به ملت راست گفت و اگرچه برای قلقلک احساسات نسل جوان، حرف‌هایی نزد که ایشان را به وجد آورد، وجود این نسل را عزیز داشت و به توانشان اعتماد كرد. کاری نداشت؛ رئیس‌جمهور هم می‌توانست به جای اینکه باب دل، عقل و وجدان این نسل سخن بگوید، حرف‌های صد من یک غاز قشنگ بزند. تازه، در مناظره هم مهارتش را در حرف زدن نشان داد و نشان داد که از چیزی نمی‌ترسد. بر آنها که از سالخوردگان خط می‌گیرند، حرجی نیست. ایشان جرأت واگذاری صندلی‌های خدمت به جوانان ملت را ندارند. محافظه‌کاری که شاخ و دم ندارد. منزلت دادن به جوان، فقط این نیست که او را به رقص و آواز واداری؛ همین که شور جای خود را به شعور بدهد، جوان می‌ماند و ازدواج و اشتغال و مسکن. به هیاهو انداختن جوان، مسکنی است که درد را، نه از بدن او که از یاد او می‌برد. تا وقتی درد هست، کار، تنها از مردی ساخته است که فاصله جوانی تا پیری‌اش، نه 20 سال که تنها چهار سال باشد. آنها که در یک فرآیند طبیعی و طبق روال رو به زوال می‌روند و 20 ساله پیر می‌شوند، به اندازه کافی از جوانی‌شان دور شده‌اند که درد واقعی این نسل را نفهمند. احمدی‌نژاد ولی چهار سال پیش، خود یک جوان بوده. البته از حق نگذریم؛ نسل جوان، شب شعری هم دارد. ما هر وقت خواستیم شب شعر بگیریم و شعار بدهیم و دست در گردن هم اندازیم و قد و بالای خود را ورانداز کنیم، مقدم همه نامزد‌ها را گرامی می‌داریم و هیچ‌وقت هم احمدی‌نژاد را دعوت نمی‌کنیم! درد‌های ما از آن دکتر، مشکلات ما ارزانی رئیس‌جمهور، وقتی غم و غصه داریم، زخم از ما، بخیه از دکتر. مرهم آلام ما احمدی‌نژاد است. صد البته وقت شب شعر، دکتر به درد ما نمی‌خورد، زمان شوخ و شنگ، نامزد‌های دیگری محرم ما می‌شوند. همان‌ها که حرف‌های قشنگ می‌زنند. عزم بزم که می‌کنیم دیگر جای احمدی‌نژاد نیست. این ولی تقصیر خود دکتر است. می‌خواست رئیس‌جمهور نشود! حالا ما هواداری‌اش را کردیم، آیه فدایت شوم که برایش نفرستاده بودیم! در ثانی همه‌اش که کار، مصوبه و جلسه نمی‌شود، بالاخره یکی هم باید باشد کف پای احساسات ما را قلقلک بدهد؟! راستش این چهارتا عصب زپرتی کف پا، انگشتان دست کس دیگری را می‌طلبد. این همه را گفتم، این را هم بگویم: این خط، این نشان، چهار سال بعد، همین موقع باید کلی بگردی تا مگر در لابه‌لای محاسن دکتر، موی سیاهی پیدا کنی. گفت: موی سپید را فلکم رایگان نداد، این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام. بدا به حال پیرمردانی که موی خود را در آسیاب سفید می‌کنند؛ آن هم آسیابی که به جای آب، سرشار از سراب است. درست حدس زدی؛ آسیاب ضد انقلاب! ارسال نظر
پربیننده