اتکا به نیروهای افغان نتیجه‌ای دربر ندارد
اوباما و قمار بوش
در نخستین روز از ماه جولای امسال در عملیاتی گسترده 4هزار سرباز آمریکایی برای حمله گسترده به مواضع شبه‌نظامیان طالبان در هلمند در جنوب افغانستان مستقر شدند تا به گفته سران پنتاگون در قلب حکومت طالبان و در استانی که مخزن کشت خشخاش این کشور محسوب می‌شود، ضربه‌ای سنگین را به این جریان وارد کنند. ژنرال لری نیکلسون فرمانده این عملیات که به عملیات خنجر معروف شده درباره این تحرک جدید نیروهای آمریکایی در این استان گفت که امتیاز این حمله نسبت به دیگر عملیات‌های صورت گرفته در افغانستان حجم گسترده سربازان گسیل شده به منطقه و سرعت عملی است که می‌تواند آمریکایی‌ها را تا قلب طالبان پیش ببرد و به تصرف نقاط مهمی از خاک این منطقه بینجامد که در نهایت می‌تواند ثبات و عمران را برای ساکنان این استان به همراه داشته باشد و یک پیروزی مهم برای ارتش آمریکا و نیروهای ائتلاف در افغانستان به حساب بیاید! اما اینها تماما گمانه‌زنی‌های نیکلسون و خوش‌خیالی‌های او درباره نتایج این عملیات است. نکته مهمی که نیکلسون نیز در محاسبات خود پیش از حمله بر آن تاکید داشت حضور و کمک نیروهای ارتش و پلیس افغانستان در این عملیات است که البته هنوز پس از گذشت دو هفته از آغاز آن محقق نشده و عملا سخن گفتن از حجم عظیم نیرو در مبارزه با طالبان در این عملیات خیلی هم نمی‌تواند با واقعیت تناسبی داشته باشد. نیکلسون در مصاحبه اخیر خود با مرکز رسانه‌ای پنتاگون گفته که از آغاز این عملیات تا به حال تنها 650 نیروی افغان به یگان‌های آمریکایی در هلمند ملحق شده‌اند و اصلا نمی‌توان روی توان این حجم اندک از نیروهای داخلی حساب کرد، بویژه اینکه در برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته پیش از آغاز حمله روی این مساله و توانایی‌های نیروهای افغان در کشف گریزگاه‌های مناطق صعب‌العبور حساب ویژه‌ای باز شده بود و البته در این میان نیز نیکلسون در همین مصاحبه نتوانسته زمان دقیقی را برای احتمال اضافه شدن این نیروهای داخلی به سربازان خود تعیین کند. این یعنی شکست محاسباتی این عملیات در همان آغاز که می‌تواند به مشکلات بیشتری در ادامه برای فرماندهی نظامی آن منجر شود. ژنرال جیمز جونز، مشاور امنیت ملی باراک اوباما نیز در همان آغاز عملیات، آب پاکی را روی دست نیکلسون ریخت و به او هشدار داد که به هیچ وجه حتی در صورت شکست وی در این حمله نیز نمی‌تواند نیروهای آمریکایی بیشتری را در اختیارش قرار دهد و روزنامه واشنگتن‌پست نیز در همان روز مقاله‌ای به قلم باب وودوارد نوشت و به پیش‌بینی درباره احتمال شکست عملیات خنجر به دلیل همین کسری نیرو پرداخت. در حال حاضر همه اذعان دارند که تنها راه حل ادامه این عملیات گسترده اضافه شدن نیروهای بیشتری از ارتش و پلیس افغانستان است اما عدم ورود نیروهای افغان به این عملیات نه از روی میل باطنی دولت افغانستان بلکه به دلیل فقر نیرو در گوشه و کنار این کشور است و عملا سربازان افغان امکان متمرکز شدن در هلمند و رها کردن پست‌های مقرر خود در گوشه و کنار این کشور را ندارند و این واقعیت نشان دهنده این است که در راهبردهای پرطمطراق باراک اوباما و پنتاگون برای توسعه نیروهای نظامی افغانستان مطمئنا یک جای کار می‌لنگد. برخی مایلند وضعیت حاضر در افغانستان را به دوران پر دردسر بوش در عراق مابین سال‌های 2004 و 2005 تشبیه کنند. در آن مقطع نیز دونالد رامسفلد وزیر دفاع آمریکا و ژنرال ابی زید تلاش می‌کردند با کاهش نیروهای آمریکایی در عراق مسؤولیت تامین امنیت در این کشور را به دوش عراقی‌ها بیندازند. ابی زید در آن مقطع نیروهای آمریکایی را صرفا داروی مسکنی برای سرپا نگه داشتن عراق و دستگاه نظامی و امنیتی آن می‌دانست، اما در آن‌سوی قضیه نیز عراقی‌ها به دلیل شرایط ویژه پس از اشغال عملا امکان احیا و ترمیم واحدهای نظامی خود را نداشتند و وقتی خشونت در عراق در سال 2006 به اوج خود رسید بوش مجبور شد با
تجدید نظر در سیاست‌های خود عملیات ویژه‌ای را برای مهار این شرایط تدارک ببیند و هزینه‌های زیادی را نیز به دلیل این مساله متحمل شد. امروز نیز رابرت گیتس و جیمز جونز وضعیت مشابهی دارند و با تاکید مستمر روی نیروهای داخلی افغان فکر می‌کنند می‌توانند تا حدود زیادی از زیر بار مسؤولیت‌‌های خود فرار کرده و در هزینه‌های خود صرفه‌جویی کنند. این در حالی است که ارتش و پلیس افغانستان شرایط بسیار بدی را تجربه می‌کنند و به گفته مردم این کشور فساد در این نیروها موج می‌زند و به لحاظ تعداد نیز فقر کامل نیروی انسانی تمامیت این نیروهای نظامی را تهدید می‌کند. آنچه آمریکا به غلط امروز به عنوان راهبرد خود در افغانستان دنبال می‌کند، یعنی تکیه بر جمعیت و مردم این کشور؛ همان چیزی است که مد نظر طالبان قرار دارد و برای آن لحظه‌شماری می‌کنند. مردم بی‌دفاع افغانستان عملا در نقاط مختلف این کشور نشان داده‌اند که در صورت اثبات بی‌کفایتی نیروهای دولتی چه در بخش اداری و چه در حوزه نظامی بلافاصله برای حل و فصل مشکلات خود به شیوخ و بزرگان طالبان متوسل می‌شوند و این شرایط عملا در عراق در آن سال‌ها وجود نداشت. شاید برخی ژنرال‌های آمریکایی از این رویکرد دفاع کنند و شواهدی نیز برای اثبات آن بیاورند، اما واقعیت نشان می‌دهد اتکا به جمعیتی که خود از اشغال ضربه خورده و در مقاطع مختلف قربانی حملات هوایی جنگنده‌های آمریکایی شده، نمی‌تواند انتظارات آمریکایی‌ها را در افغانستان برآورده کند. حال چه این جمعیت مردم عادی باشند و چه آنهایی که در لباس پلیس و ارتش خدمت می‌کنند، فرقی نمی‌کند بلکه سیاست‌های آمریکاست که به ناتوانی روزافزون در اداره افغانستان منجر خواهد شد. شاید اوباما نیز مجبور شود همان قمار بوش را در عراق 2006 آغاز کند، کما اینکه اوباما در آخرین اظهارنظر‌های خود پیرامون افغانستان و عملیات خنجر گفت که هنوز راهی طولانی برای پیروزی در افغانستان باقی مانده است.
منبع: هفته‌نامه جنگ‌های کوچک
10 جولای 2009 دریچه
اتکا به نیروهای افغان نتیجه‌ای دربر ندارد
اوباما و قمار بوش
در نخستین روز از ماه جولای امسال در عملیاتی گسترده 4هزار سرباز آمریکایی برای حمله گسترده به مواضع شبه‌نظامیان طالبان در هلمند در جنوب افغانستان مستقر شدند تا به گفته سران پنتاگون در قلب حکومت طالبان و در استانی که مخزن کشت خشخاش این کشور محسوب می‌شود، ضربه‌ای سنگین را به این جریان وارد کنند. ژنرال لری نیکلسون فرمانده این عملیات که به عملیات خنجر معروف شده درباره این تحرک جدید نیروهای آمریکایی در این استان گفت که امتیاز این حمله نسبت به دیگر عملیات‌های صورت گرفته در افغانستان حجم گسترده سربازان گسیل شده به منطقه و سرعت عملی است که می‌تواند آمریکایی‌ها را تا قلب طالبان پیش ببرد و به تصرف نقاط مهمی از خاک این منطقه بینجامد که در نهایت می‌تواند ثبات و عمران را برای ساکنان این استان به همراه داشته باشد و یک پیروزی مهم برای ارتش آمریکا و نیروهای ائتلاف در افغانستان به حساب بیاید! اما اینها تماما گمانه‌زنی‌های نیکلسون و خوش‌خیالی‌های او درباره نتایج این عملیات است. نکته مهمی که نیکلسون نیز در محاسبات خود پیش از حمله بر آن تاکید داشت حضور و کمک نیروهای ارتش و پلیس افغانستان در این عملیات است که البته هنوز پس از گذشت دو هفته از آغاز آن محقق نشده و عملا سخن گفتن از حجم عظیم نیرو در مبارزه با طالبان در این عملیات خیلی هم نمی‌تواند با واقعیت تناسبی داشته باشد. نیکلسون در مصاحبه اخیر خود با مرکز رسانه‌ای پنتاگون گفته که از آغاز این عملیات تا به حال تنها 650 نیروی افغان به یگان‌های آمریکایی در هلمند ملحق شده‌اند و اصلا نمی‌توان روی توان این حجم اندک از نیروهای داخلی حساب کرد، بویژه اینکه در برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته پیش از آغاز حمله روی این مساله و توانایی‌های نیروهای افغان در کشف گریزگاه‌های مناطق صعب‌العبور حساب ویژه‌ای باز شده بود و البته در این میان نیز نیکلسون در همین مصاحبه نتوانسته زمان دقیقی را برای احتمال اضافه شدن این نیروهای داخلی به سربازان خود تعیین کند. این یعنی شکست محاسباتی این عملیات در همان آغاز که می‌تواند به مشکلات بیشتری در ادامه برای فرماندهی نظامی آن منجر شود. ژنرال جیمز جونز، مشاور امنیت ملی باراک اوباما نیز در همان آغاز عملیات، آب پاکی را روی دست نیکلسون ریخت و به او هشدار داد که به هیچ وجه حتی در صورت شکست وی در این حمله نیز نمی‌تواند نیروهای آمریکایی بیشتری را در اختیارش قرار دهد و روزنامه واشنگتن‌پست نیز در همان روز مقاله‌ای به قلم باب وودوارد نوشت و به پیش‌بینی درباره احتمال شکست عملیات خنجر به دلیل همین کسری نیرو پرداخت. در حال حاضر همه اذعان دارند که تنها راه حل ادامه این عملیات گسترده اضافه شدن نیروهای بیشتری از ارتش و پلیس افغانستان است اما عدم ورود نیروهای افغان به این عملیات نه از روی میل باطنی دولت افغانستان بلکه به دلیل فقر نیرو در گوشه و کنار این کشور است و عملا سربازان افغان امکان متمرکز شدن در هلمند و رها کردن پست‌های مقرر خود در گوشه و کنار این کشور را ندارند و این واقعیت نشان دهنده این است که در راهبردهای پرطمطراق باراک اوباما و پنتاگون برای توسعه نیروهای نظامی افغانستان مطمئنا یک جای کار می‌لنگد. برخی مایلند وضعیت حاضر در افغانستان را به دوران پر دردسر بوش در عراق مابین سال‌های 2004 و 2005 تشبیه کنند. در آن مقطع نیز دونالد رامسفلد وزیر دفاع آمریکا و ژنرال ابی زید تلاش می‌کردند با کاهش نیروهای آمریکایی در عراق مسؤولیت تامین امنیت در این کشور را به دوش عراقی‌ها بیندازند. ابی زید در آن مقطع نیروهای آمریکایی را صرفا داروی مسکنی برای سرپا نگه داشتن عراق و دستگاه نظامی و امنیتی آن می‌دانست، اما در آن‌سوی قضیه نیز عراقی‌ها به دلیل شرایط ویژه پس از اشغال عملا امکان احیا و ترمیم واحدهای نظامی خود را نداشتند و وقتی خشونت در عراق در سال 2006 به اوج خود رسید بوش مجبور شد با
تجدید نظر در سیاست‌های خود عملیات ویژه‌ای را برای مهار این شرایط تدارک ببیند و هزینه‌های زیادی را نیز به دلیل این مساله متحمل شد. امروز نیز رابرت گیتس و جیمز جونز وضعیت مشابهی دارند و با تاکید مستمر روی نیروهای داخلی افغان فکر می‌کنند می‌توانند تا حدود زیادی از زیر بار مسؤولیت‌‌های خود فرار کرده و در هزینه‌های خود صرفه‌جویی کنند. این در حالی است که ارتش و پلیس افغانستان شرایط بسیار بدی را تجربه می‌کنند و به گفته مردم این کشور فساد در این نیروها موج می‌زند و به لحاظ تعداد نیز فقر کامل نیروی انسانی تمامیت این نیروهای نظامی را تهدید می‌کند. آنچه آمریکا به غلط امروز به عنوان راهبرد خود در افغانستان دنبال می‌کند، یعنی تکیه بر جمعیت و مردم این کشور؛ همان چیزی است که مد نظر طالبان قرار دارد و برای آن لحظه‌شماری می‌کنند. مردم بی‌دفاع افغانستان عملا در نقاط مختلف این کشور نشان داده‌اند که در صورت اثبات بی‌کفایتی نیروهای دولتی چه در بخش اداری و چه در حوزه نظامی بلافاصله برای حل و فصل مشکلات خود به شیوخ و بزرگان طالبان متوسل می‌شوند و این شرایط عملا در عراق در آن سال‌ها وجود نداشت. شاید برخی ژنرال‌های آمریکایی از این رویکرد دفاع کنند و شواهدی نیز برای اثبات آن بیاورند، اما واقعیت نشان می‌دهد اتکا به جمعیتی که خود از اشغال ضربه خورده و در مقاطع مختلف قربانی حملات هوایی جنگنده‌های آمریکایی شده، نمی‌تواند انتظارات آمریکایی‌ها را در افغانستان برآورده کند. حال چه این جمعیت مردم عادی باشند و چه آنهایی که در لباس پلیس و ارتش خدمت می‌کنند، فرقی نمی‌کند بلکه سیاست‌های آمریکاست که به ناتوانی روزافزون در اداره افغانستان منجر خواهد شد. شاید اوباما نیز مجبور شود همان قمار بوش را در عراق 2006 آغاز کند، کما اینکه اوباما در آخرین اظهارنظر‌های خود پیرامون افغانستان و عملیات خنجر گفت که هنوز راهی طولانی برای پیروزی در افغانستان باقی مانده است.
منبع: هفته‌نامه جنگ‌های کوچک
10 جولای 2009 ارسال نظر
پربیننده