آزاد اندیشی یک هنرمند
در روزگاران گذشته هنرمندانی در عرصه هنرهای تجسمی پدید آمدند و طی سال‌ها به اوج و تکامل خود رسیدند که آثارشان منحصر به فرد بود؛ هنرمندانی که مانند آنها دیگر تکرار نشده است. موج خلاقیت که در آثار این گروه از هنرمندان به چشم می‌خورد مخاطب را انگشت به دهان می‌گذارد. در زمان حاضر یکی از آنها هنرمندی است که از استعدادی ذاتی و خدادادی برخوردار است و اخلاق و منش خداپسندانه‌اش از دیرباز مورد توجه هنرمندان دیگر بوده است. من از دوران نوجوانی با نامش آشنا شدم، در میانسالی با کارهایش و در این زمان با خودش. همواره روحیه‌ای آرام در آثارش نمودار است. تابلوهای او صرف‌نظر از داشتن آرامش عمیق، برداشت‌هایی از زیبایی‌های طبیعت است و تکنیکی که او سال‌ها برای خلق آثارش به کار گرفته، روی هر بیننده‌ای اثر می‌گذارد، به طوری‌که مخاطب در مقابل هر تابلوی او از حرکت باز می‌ایستد و به فکر فرو می‌رود. در نمایشگاه‌های بزرگی که برپا می‌شود، تابلوهایش به مثابه الماس‌های درخشان جلوه می‌فروشند. او دکتر محمود جوادی‌پور است.
آثار جوادی‌پور غالبا به سبک و سیاق رئال تصویر شده است. او از شاگردان شاگردان کمال‌الملک بوده است. ضربه قلم‌های او بر بوم و ایجاد ترکیب‌بندی‌های تازه و بدیع مؤلفه‌های آثار این هنرمند را تشکیل داده‌اند. او را می‌توان یکی از بازماندگان نسل دانش‌آموختگان از شاگردان کمال‌الملک دانست. جوادی‌پور تقریبا از جمله هنرمندانی است که گذشته از تکیه بر شیوه‌های شخصی خود، از آثار شاگردان کمال‌الملک نیز تأثیرات زیادی پذیرفته است، اما متأسفانه امروز غالب هنرمندان عرصه هنرهای تجسمی از نقاشی سنتی ایران گسسته و به هنر انتزاعی یا آبستره روی آورده‌اند؛ هنری که در عین ریشه نداشتن در مملکت ما، راهی ساده در حیطه نقاشی نیز تلقی می‌شود. صرف‌نظر از این، برخی هنرمندان امروزی در کنار گرایش به آبستره می‌کوشند از آثار هنرمندان آن سوی مرز‌ها نیز تقلید کنند. شاید یکی از دلایلی که حوزه هنرهای تجسمی در سال‌های گذشته رو به افول گذاشته همین باشد. این مسأله کپی کاری و تمایل شدید بسیاری از هنرمندان ایرانی به سبک انتزاعی باعث شده است تا آثار هنرمندان پیشکسوت به محاق رود و خود آنها نیز در حاشیه و انزوا قرار گیرند. به خاطر دارم مدتی پیش جوانی تعدادی از تابلوهای خود را به انجمن آورد تا مورد بازبینی اعضا قرار گیرد. ما با تعجب به تابلوهای او نگاه کردیم و از او درباره کیفیت و درونمایه آثار پرسیدیم که در پاسخ گفت من سعی کرده‌ام پرده‌های مختلفی از شاهنامه را نقاشی کنم! این ادعا در حالی بود که ما جز مشتی رنگ‌های گوناگون و نامتناسب در محیط‌های مثلث، مربع و زاویه‌های دیگر چیزی نمی‌دیدیم، اما خود او بر بطن رنگ‌ها دست می‌گذاشت و حتی رستم و سهراب را نیز در آثار خود به ما نشان می‌داد. تصور من بر این است که مشکلاتی از این دست در درجه نخست به نحوه آموزش در دانشگاه‌های هنر برمی‌گردد. علاوه بر اینها، باید توجه داشته باشیم بعضی استادانی که بر مسند آموزش هنر تکیه داده‌اند همان کپی‌کار‌های انتزاعی هستند که از ریشه‌های هنر با قدمت و هویت ایرانی به دور افتاده‌اند. هرچند این روز‌ها، برخی نقاشان بر این اعتقادند که گرایش به حیطه انتزاعی و آبستره می‌تواند موفقیت آنها را در عالم هنر تثبیت سازد، اما از این نکته غافل مانده‌اند که اگر هنرمندان اروپایی در حال حاضر به سمت سبک آبستره متمایل هستند، به این دلیل است که پیشینه هنر خود را به خوبی می‌شناسند و از ریشه‌های هنر کلاسیک بهره‌ها دارند، اما ما از ریشه جدا افتاده و دائما چشم انتظار دستاورد‌های غربی هستیم. به طور کلی در مقایسه آثار هنرمندان باسابقه‌ای چون محمود جوادی‌پور و دیگر هم‌دوره‌ای‌های او با هنرمندان جوان امروز می‌توان گفت، از آن مفهوم و پیام ذهنی در کار برخی هنرمندان امروزی خبر و نشانی نیست. متأسفم که در این‌باره اضافه کنم امروز عده‌ای از هنرمندان جوان و تازه‌کار با برپایی چند نمایشگاه پیشکسوتان را از یاد می‌برند و احترام چندانی برای نسل‌های گذشته هنر قائل نیستند. البته ناگفته نماند در این راستا تلاش‌های بسیاری صورت گرفته است که نسل جدید و جوان را با پیشکسوتان هنر تجسمی، پیوندی تازه زند. من احساس می‌کنم سیاستگذاران فرهنگ ما باید با نظر لطف بیشتری به هنرمندان باسابقه بنگرند و اجازه ندهند آنها در گوشه و کنار کارگاه‌ها و آتلیه‌هایشان فراموش شوند. هنرمندان پیشکسوت در واقع سنگ بنای عمارت باشکوه هنرهای تجسمی هستند و مسلما حق فراوانی به گردن تمام هنرمندان امروزی دارند.
* هنرمند نقاش
اعزام گروه دوم هنرمندان تجسمی به ونیز
فارس: گروه دوم هنرمندان تجسمی برای بازدید از پنجاه و سومین بی‌ینال بین‌المللی ونیز بزودی عازم این کشور می‌شوند. گروه اول هنرمندان اعزام شده به ونیز با احتساب سه هنرمند شرکت‌کننده در این دوره از بی‌ینال حدود 10 نفر بودند و بخش روابط بین‌الملل موزه هنرهای معاصر تهران سرگرم انجام مقدمات لازم برای اعزام گروه دوم هنرمندان متقاضی به این کشور است. به گفته غلامعلی طاهری مشاور هنری مدیرکل دفتر امور هنرهای تجسمی وزارت ارشاد قرار بود مقدمات سفر حدود 45 نفر از هنرمندان متقاضی به ونیز فراهم شود اما با توجه به مدت زمان شش ماهه برپایی این بی‌ینال و فراهم بودن محل اقامت هنرمندان، این تعداد افزایش خواهد یافت. بی‌ینال بین‌المللی ونیز یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای هنرهای تجسمی در سطح جهان است که پنجاه و سومین دوره این بی‌ینال با موضوع «ساختن دنیاها» امسال با حضور 77 کشور جهان از جمله ایران برگزار شده است. نگاه
آزاد اندیشی یک هنرمند
در روزگاران گذشته هنرمندانی در عرصه هنرهای تجسمی پدید آمدند و طی سال‌ها به اوج و تکامل خود رسیدند که آثارشان منحصر به فرد بود؛ هنرمندانی که مانند آنها دیگر تکرار نشده است. موج خلاقیت که در آثار این گروه از هنرمندان به چشم می‌خورد مخاطب را انگشت به دهان می‌گذارد. در زمان حاضر یکی از آنها هنرمندی است که از استعدادی ذاتی و خدادادی برخوردار است و اخلاق و منش خداپسندانه‌اش از دیرباز مورد توجه هنرمندان دیگر بوده است. من از دوران نوجوانی با نامش آشنا شدم، در میانسالی با کارهایش و در این زمان با خودش. همواره روحیه‌ای آرام در آثارش نمودار است. تابلوهای او صرف‌نظر از داشتن آرامش عمیق، برداشت‌هایی از زیبایی‌های طبیعت است و تکنیکی که او سال‌ها برای خلق آثارش به کار گرفته، روی هر بیننده‌ای اثر می‌گذارد، به طوری‌که مخاطب در مقابل هر تابلوی او از حرکت باز می‌ایستد و به فکر فرو می‌رود. در نمایشگاه‌های بزرگی که برپا می‌شود، تابلوهایش به مثابه الماس‌های درخشان جلوه می‌فروشند. او دکتر محمود جوادی‌پور است.
آثار جوادی‌پور غالبا به سبک و سیاق رئال تصویر شده است. او از شاگردان شاگردان کمال‌الملک بوده است. ضربه قلم‌های او بر بوم و ایجاد ترکیب‌بندی‌های تازه و بدیع مؤلفه‌های آثار این هنرمند را تشکیل داده‌اند. او را می‌توان یکی از بازماندگان نسل دانش‌آموختگان از شاگردان کمال‌الملک دانست. جوادی‌پور تقریبا از جمله هنرمندانی است که گذشته از تکیه بر شیوه‌های شخصی خود، از آثار شاگردان کمال‌الملک نیز تأثیرات زیادی پذیرفته است، اما متأسفانه امروز غالب هنرمندان عرصه هنرهای تجسمی از نقاشی سنتی ایران گسسته و به هنر انتزاعی یا آبستره روی آورده‌اند؛ هنری که در عین ریشه نداشتن در مملکت ما، راهی ساده در حیطه نقاشی نیز تلقی می‌شود. صرف‌نظر از این، برخی هنرمندان امروزی در کنار گرایش به آبستره می‌کوشند از آثار هنرمندان آن سوی مرز‌ها نیز تقلید کنند. شاید یکی از دلایلی که حوزه هنرهای تجسمی در سال‌های گذشته رو به افول گذاشته همین باشد. این مسأله کپی کاری و تمایل شدید بسیاری از هنرمندان ایرانی به سبک انتزاعی باعث شده است تا آثار هنرمندان پیشکسوت به محاق رود و خود آنها نیز در حاشیه و انزوا قرار گیرند. به خاطر دارم مدتی پیش جوانی تعدادی از تابلوهای خود را به انجمن آورد تا مورد بازبینی اعضا قرار گیرد. ما با تعجب به تابلوهای او نگاه کردیم و از او درباره کیفیت و درونمایه آثار پرسیدیم که در پاسخ گفت من سعی کرده‌ام پرده‌های مختلفی از شاهنامه را نقاشی کنم! این ادعا در حالی بود که ما جز مشتی رنگ‌های گوناگون و نامتناسب در محیط‌های مثلث، مربع و زاویه‌های دیگر چیزی نمی‌دیدیم، اما خود او بر بطن رنگ‌ها دست می‌گذاشت و حتی رستم و سهراب را نیز در آثار خود به ما نشان می‌داد. تصور من بر این است که مشکلاتی از این دست در درجه نخست به نحوه آموزش در دانشگاه‌های هنر برمی‌گردد. علاوه بر اینها، باید توجه داشته باشیم بعضی استادانی که بر مسند آموزش هنر تکیه داده‌اند همان کپی‌کار‌های انتزاعی هستند که از ریشه‌های هنر با قدمت و هویت ایرانی به دور افتاده‌اند. هرچند این روز‌ها، برخی نقاشان بر این اعتقادند که گرایش به حیطه انتزاعی و آبستره می‌تواند موفقیت آنها را در عالم هنر تثبیت سازد، اما از این نکته غافل مانده‌اند که اگر هنرمندان اروپایی در حال حاضر به سمت سبک آبستره متمایل هستند، به این دلیل است که پیشینه هنر خود را به خوبی می‌شناسند و از ریشه‌های هنر کلاسیک بهره‌ها دارند، اما ما از ریشه جدا افتاده و دائما چشم انتظار دستاورد‌های غربی هستیم. به طور کلی در مقایسه آثار هنرمندان باسابقه‌ای چون محمود جوادی‌پور و دیگر هم‌دوره‌ای‌های او با هنرمندان جوان امروز می‌توان گفت، از آن مفهوم و پیام ذهنی در کار برخی هنرمندان امروزی خبر و نشانی نیست. متأسفم که در این‌باره اضافه کنم امروز عده‌ای از هنرمندان جوان و تازه‌کار با برپایی چند نمایشگاه پیشکسوتان را از یاد می‌برند و احترام چندانی برای نسل‌های گذشته هنر قائل نیستند. البته ناگفته نماند در این راستا تلاش‌های بسیاری صورت گرفته است که نسل جدید و جوان را با پیشکسوتان هنر تجسمی، پیوندی تازه زند. من احساس می‌کنم سیاستگذاران فرهنگ ما باید با نظر لطف بیشتری به هنرمندان باسابقه بنگرند و اجازه ندهند آنها در گوشه و کنار کارگاه‌ها و آتلیه‌هایشان فراموش شوند. هنرمندان پیشکسوت در واقع سنگ بنای عمارت باشکوه هنرهای تجسمی هستند و مسلما حق فراوانی به گردن تمام هنرمندان امروزی دارند.
* هنرمند نقاش
اعزام گروه دوم هنرمندان تجسمی به ونیز
فارس: گروه دوم هنرمندان تجسمی برای بازدید از پنجاه و سومین بی‌ینال بین‌المللی ونیز بزودی عازم این کشور می‌شوند. گروه اول هنرمندان اعزام شده به ونیز با احتساب سه هنرمند شرکت‌کننده در این دوره از بی‌ینال حدود 10 نفر بودند و بخش روابط بین‌الملل موزه هنرهای معاصر تهران سرگرم انجام مقدمات لازم برای اعزام گروه دوم هنرمندان متقاضی به این کشور است. به گفته غلامعلی طاهری مشاور هنری مدیرکل دفتر امور هنرهای تجسمی وزارت ارشاد قرار بود مقدمات سفر حدود 45 نفر از هنرمندان متقاضی به ونیز فراهم شود اما با توجه به مدت زمان شش ماهه برپایی این بی‌ینال و فراهم بودن محل اقامت هنرمندان، این تعداد افزایش خواهد یافت. بی‌ینال بین‌المللی ونیز یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای هنرهای تجسمی در سطح جهان است که پنجاه و سومین دوره این بی‌ینال با موضوع «ساختن دنیاها» امسال با حضور 77 کشور جهان از جمله ایران برگزار شده است. ارسال نظر
پربیننده