سیدمهدی هدایتی‌نسب
شکایت میرحسین موسوی و جمعی از اصلاح‌طلبان از رسانه‌های منتقد را باید از وجوه مختلف مورد بررسی قرار داد. محوریت میرحسین موسوی در این ماجرا البته نکته مهمی است که نمی‌توان بسادگی از آن گذشت. موسوی پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری اینک در افکار عمومی به عنوان نماد قانونگریزی مطرح شده است.
شاید به جرأت بتوان گفت در کنار «عدم تمکین به قانون»، ناتوانی موسوی در ارائه استدلال‌های مردم‌پسند برای القای شایعه تقلب و همچنین فراهم ساختن زمینه برای آشوب‌های خیابانی در تهران که منجر به کشته و زخمی شدن برخی از هموطنان شد از عوامل مهم کاهش هواداران موسوی باشد، واقعیتی که روز به روز آشکارتر از گذشته می‌شود.
میرحسین موسوی که تاکنون با استفاده از ایجاد بستر برای آشوب و هزینه‌سازی برای نظام، درصدد جبران ناکامی خود در انتخابات و جلب توجهات به خود بوده، اینک نظاره‌گر فروکش کردن «جمعیت» طرفداران خود است. شاید ناکامی موسوی در به وجود آوردن یک تجمع قابل ملاحظه در 18 خرداد، اوج نمایان شدن رویگردانی هواداران از موسوی باشد. البته انتظار این اتفاق نیز دور از ذهن نبود. عدم تمکین به ارکان قانون، آشوب‌سازی و فراهم ساختن بستر ناآرامی و از همه مهم‌تر نداشتن استدلالی برای ادعاها، مجموعه عواملی شد تا اکنون موسوی در مرحله‌ای قرار گیرد که خود را در مقابل مطالبه عمومی برای پاسخگویی به این اقدامات ببیند.
بدون شک در این راستا نقش رسانه‌ها در آگاهی بخشی به افکار عمومی بسیار قابل توجه بوده است. همین موضوع می‌تواند عامل اصلی عصبانیت موسوی و اقدام وی در شکایت از رسانه‌های منتقد باشد.
البته شکایت موسوی از رسانه‌ها را می‌توان از زاویه‌ای دیگر هم مورد بررسی قرار داد. نماد قانونگریزی که از قضا، وی و همفکرانش همیشه و بویژه در انتخابات مدعی آزادی‌بیان و ایجاد بستر امن برای فعالیت رسانه‌ها بوده‌اند، از رسانه‌های منتقد شکایت به «قانون» برده‌اند. شاید در ابتدا این موضوع «بازگشت به قانون» تفسیر شود که اگر اینگونه باشد باید آن را به فال نیک گرفت، اما به نظر می‌رسد این تحلیل بسیار خوشبینانه باشد. بررسی رفتار قانون‌گریزانه موسوی نشان از آن دارد که وی از پروژه شکایت فله‌ای از رسانه‌های منتقد، به دنبال نتیجه‌گیری مطلوب خود است و اگر به مقصود نرسید، رویه‌ای مشابه رفتار پس از انتخابات پیشه خواهد کرد. ضمن اینکه موسوی در این راستا می‌تواند تخریب وجهه دستگاه قضایی را نیز دنبال کند تا از این طریق فشار بر دستگاه قضا را برای نیل به برخی اهداف غیرقانونی دنبال کند. به هر حال به نظر نمی‌رسد دلیل شکایت موسوی از رسانه‌های منتقد وی، احقاق حق باشد اما می‌توان این اقدام موسوی را به‌مثابه یک فرصت طلایی پنداشت. اینک موسوی در مقابل رسانه‌ها قرار گرفته و جلسات رسیدگی به شکایات وی، قطعا به صورت کامل از سوی رسانه‌ها منعکس می‌شود. به تبع این اقدام، افکار عمومی قطعا از واقعیات بیشتری با خبر خواهد شد و چه‌بسا ناگفته‌های فراوانی نیز در این بین مطرح شود. بدون شک بیان واقعیات و ناگفته‌ها می‌تواند یک جهش بزرگ در شناسایی اقدامات منفعت‌طلبانه و نیز دروغ‌های بزرگ برای جامعه باشد و باید رسانه‌های منتقد از این اقدام موسوی و اطرافیانش استقبال کنند. دادگاه می‌تواند جایگاهی برای شکایات و گلایه‌های واقعی و به دنبال آن احقاق حقوق ملت باشد. مطمئنا موسوی از این اقدام نه‌تنها طرفی نمی‌بندد که خسرانی بزرگ حاصل خواهد کرد. شکایت موسوی از رسانه‌ها؛ یک فرصت طلایی
سیدمهدی هدایتی‌نسب
شکایت میرحسین موسوی و جمعی از اصلاح‌طلبان از رسانه‌های منتقد را باید از وجوه مختلف مورد بررسی قرار داد. محوریت میرحسین موسوی در این ماجرا البته نکته مهمی است که نمی‌توان بسادگی از آن گذشت. موسوی پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری اینک در افکار عمومی به عنوان نماد قانونگریزی مطرح شده است.
شاید به جرأت بتوان گفت در کنار «عدم تمکین به قانون»، ناتوانی موسوی در ارائه استدلال‌های مردم‌پسند برای القای شایعه تقلب و همچنین فراهم ساختن زمینه برای آشوب‌های خیابانی در تهران که منجر به کشته و زخمی شدن برخی از هموطنان شد از عوامل مهم کاهش هواداران موسوی باشد، واقعیتی که روز به روز آشکارتر از گذشته می‌شود.
میرحسین موسوی که تاکنون با استفاده از ایجاد بستر برای آشوب و هزینه‌سازی برای نظام، درصدد جبران ناکامی خود در انتخابات و جلب توجهات به خود بوده، اینک نظاره‌گر فروکش کردن «جمعیت» طرفداران خود است. شاید ناکامی موسوی در به وجود آوردن یک تجمع قابل ملاحظه در 18 خرداد، اوج نمایان شدن رویگردانی هواداران از موسوی باشد. البته انتظار این اتفاق نیز دور از ذهن نبود. عدم تمکین به ارکان قانون، آشوب‌سازی و فراهم ساختن بستر ناآرامی و از همه مهم‌تر نداشتن استدلالی برای ادعاها، مجموعه عواملی شد تا اکنون موسوی در مرحله‌ای قرار گیرد که خود را در مقابل مطالبه عمومی برای پاسخگویی به این اقدامات ببیند.
بدون شک در این راستا نقش رسانه‌ها در آگاهی بخشی به افکار عمومی بسیار قابل توجه بوده است. همین موضوع می‌تواند عامل اصلی عصبانیت موسوی و اقدام وی در شکایت از رسانه‌های منتقد باشد.
البته شکایت موسوی از رسانه‌ها را می‌توان از زاویه‌ای دیگر هم مورد بررسی قرار داد. نماد قانونگریزی که از قضا، وی و همفکرانش همیشه و بویژه در انتخابات مدعی آزادی‌بیان و ایجاد بستر امن برای فعالیت رسانه‌ها بوده‌اند، از رسانه‌های منتقد شکایت به «قانون» برده‌اند. شاید در ابتدا این موضوع «بازگشت به قانون» تفسیر شود که اگر اینگونه باشد باید آن را به فال نیک گرفت، اما به نظر می‌رسد این تحلیل بسیار خوشبینانه باشد. بررسی رفتار قانون‌گریزانه موسوی نشان از آن دارد که وی از پروژه شکایت فله‌ای از رسانه‌های منتقد، به دنبال نتیجه‌گیری مطلوب خود است و اگر به مقصود نرسید، رویه‌ای مشابه رفتار پس از انتخابات پیشه خواهد کرد. ضمن اینکه موسوی در این راستا می‌تواند تخریب وجهه دستگاه قضایی را نیز دنبال کند تا از این طریق فشار بر دستگاه قضا را برای نیل به برخی اهداف غیرقانونی دنبال کند. به هر حال به نظر نمی‌رسد دلیل شکایت موسوی از رسانه‌های منتقد وی، احقاق حق باشد اما می‌توان این اقدام موسوی را به‌مثابه یک فرصت طلایی پنداشت. اینک موسوی در مقابل رسانه‌ها قرار گرفته و جلسات رسیدگی به شکایات وی، قطعا به صورت کامل از سوی رسانه‌ها منعکس می‌شود. به تبع این اقدام، افکار عمومی قطعا از واقعیات بیشتری با خبر خواهد شد و چه‌بسا ناگفته‌های فراوانی نیز در این بین مطرح شود. بدون شک بیان واقعیات و ناگفته‌ها می‌تواند یک جهش بزرگ در شناسایی اقدامات منفعت‌طلبانه و نیز دروغ‌های بزرگ برای جامعه باشد و باید رسانه‌های منتقد از این اقدام موسوی و اطرافیانش استقبال کنند. دادگاه می‌تواند جایگاهی برای شکایات و گلایه‌های واقعی و به دنبال آن احقاق حقوق ملت باشد. مطمئنا موسوی از این اقدام نه‌تنها طرفی نمی‌بندد که خسرانی بزرگ حاصل خواهد کرد. ارسال نظر
پربیننده