بی‌تردید موسیقی می‌تواند نقش چشمگیری را روی جنبه‌های مختلف یک فیلم ایفا کند. در بسیاری از مواقع موسیقی بر ارزش هنری و بار احساسی یک فیلم می‌افزاید و حتی مانند یک عامل تبلیغاتی بر افزایش شهرت فیلم تاثیر مستقیم دارد. فیلم‌های بسیاری هستند که هنوز آنها را ندیده‌ایم اما موسیقی آنها به گوش ما رسیده است. اگر موسیقی به درستی در خدمت سینما قرار گیرد، می‌تواند به‌عنوان یک عامل ارتباطی بسیار قوی میان فیلم و مخاطب حاضر و حتی تبدیل به نمادی برای یک فیلم شود. در تاریخ سینما موسیقیدانان بزرگ شانه به شانه کارگردان‌ها و هنرپیشه‌ها نقش‌های حیاتی را در موفقیت فیلم‌ها ایفا کرده‌اند که از این میان می‌توان به نام بزرگی چون «ونجلیس» اشاره کرد.
«ایوانجلوس اودیسیوس پاپاثاناسیو» ملقب به «ونجلیس» در روز 29 مارس 1943 در شهر «ولوس» یونان متولد شد. گفته می‌شود که وی موسیقی را در چهار سالگی آغاز کرد و بیشتر به عنوان یک موسیقیدان خودآموخته شناخته می‌شود. البته زمانی که ونجلیس شش ساله بود، والدینش او را در یک مدرسه تخصصی موسیقی در شهر آتن ثبت نام می‌کنند. شاید عدم استقبال او از فراگرفتن درس‌های پیانو در قالب سنتی آن، موجب شد تا او با موسیقی مبتنی بر خواندن و نوشتن «نت» بیگانه باشد. وی بعد‌ها در مصاحبه با مجله «لایف» درباره عدم توانایی خواندن موسیقی چنین می‌گوید:«وقتی معلم‌هایم از من می‌خواستند تا چیزی را برای آنها بنوازم، تظاهر می‌کردم که دارم از روی نت می‌خوانم درحالی‌که از حفظ آن را اجرا می‌کردم. البته آنها حقه من را می‌فهمیدند، اما برایم مهم نبود».
آغاز محبوبیت ونجلیس در یونان به اوایل دهه 1960 و زمانی باز می‌گردد که او به عنوان یکی از بنیانگذاران گروه موسیقی «The Forminx» فعالیت می‌کرد. این گروه درکنار اجرای آثار هنرمندان دیگر، آهنگ‌های خود را نیز تولید می‌کرد. ونجلیس آهنگسازی بیشتر آثار اصلی گروه را برعهده داشت و «نیکو ماستوراکیس» نیز ترانه‌های انگلیسی گروه را می‌سرود.
اما در اواخر دهه 60 بود که ونجلیس یک گروه «پراگرسیوراک» با نام«Aphrodite’s Child» را تشکیل می‌دهد. پراگرسیوراک در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 و با هدف ارتقای موزیک راک به سطح جدیدی از اعتبار هنری شکل گرفت. در کنار ونجلیس، «دمیس روسوس» خواننده معروف و خوش‌صدای یونانی نیز از اعضای این گروه به شمار می‌رفت. زمانی‌که تلاش «افرودایتس چایلد» برای ورود به بریتانیا ناکام می‌ماند این گروه خود را در پاریس مستقر می‌سازد و به این ترتیب نخستین آلبوم خود را در فرانسه تولید می‌کند که در بیشتر نقاط اروپا مورد توجه قرار می‌گیرد. اما این گروه به‌خاطر اختلافات داخلی از هم می‌پاشد. ونجلیس در مدت همکاری با افرودایتس چایلد به فعالیت‌های انفرادی نیز می‌پرداخت اما این جدایی باعث تمرکز بیشتر وی روی این‌گونه فعالیت بود. وی در این مدت نخستین آلبوم انفرادی رسمی خود را با نام «زمین» منتشر می‌سازد که البته با همکاری چند هنرمند دیگر همراه بود. این همکاری برای مدت کوتاهی تحت عنوان «اودیسه» و با تولید یک تک ترانه با نام «Who» ادامه یافت. در سال 1974 ونجلیس به فکر پیوستن به یک گروه پراگرسیوراک دیگر با نام «Yes» می‌افتد، اما هرگز این تفکر را عملی نمی‌کند. پس از نقل مکان به لندن و بعد از راه‌اندازی یک استودیوی شخصی، ونجلیس چند آلبوم الکترونیکی بسیار موفق را تولید کرد که در میان آنها می‌توان به «بهشت و جهنم» (1975) اشاره کرد.
شاید مهم‌ترین عامل ورود ونجلیس به دنیای سینما همکاری او با «فردریک روسیف» کارگردان معروف فرانسوی بود. در واقع ونجلیس با ساخت موسیقی متن فیلم‌هایی مستند درباره حیات وحش که روسیف کارگردانی آنها را بر عهده داشت، پروژه‌های موفقی را در کارنامه خود ثبت کرد. این همکاری‌ها موجب شد تا ونجلیس از سوی چندین کارگردان مطرح جهان مورد توجه قرار گیرد. او در سال 1981 موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» را می‌سازد و به این ترتیب جایزه اسکار را در دستان خود می‌بیند. این فیلم همچنین جایزه اسکار بهترین فیلم سال را نیز از آن خود کرد. وی همچنین در سال 1991 برای عضویت در هیات داوران جشنواره فیلم کن انتخاب شد، اما بی‌تردید یکی از به‌‌یاد ماندنی‌ترین آثار ونجلیس به همکاری وی با «ریدلی اسکات» در فیلم «1942: فتح بهشت»(1992) با بازی «ژرار دپاردیو» بازمی‌گردد که برای بزرگداشت پانصدمین سالگرد سفر «کریستوفر کلمبوس» به دنیای جدید ساخته شده بود.
همچنین ونجلیس تولید موسیقی اختتامیه المپیک 2000 سیدنی و سرود رسمی جام جهانی 2006 آلمان را نیز برعهده داشت. موسیقی ونجلیس تاکید بسیار زیادی روی «سینتسایزر» دارد. برخی از کارشناسان، موسیقی او را به یک ارکستر الکترونیکی تشبیه کرده‌اند. به گفته ونجلیس تکنولوژی و موسیقی همیشه با هم بوده‌اند و موسیقی هرچه باشد، یک علم است. درباره ساخت موسیقی فیلم‌ها نیز کار وی به محض دیدن نسخه خام یک فیلم آغاز می‌شود. این آهنگساز بزرگ خود را مانند تونلی می‌داند که آشوب صداها پس از عبور از آن تبدیل به موسیقی می‌شود. درباره «ونجلیس»از آشوب صدا تا موسیقی
بی‌تردید موسیقی می‌تواند نقش چشمگیری را روی جنبه‌های مختلف یک فیلم ایفا کند. در بسیاری از مواقع موسیقی بر ارزش هنری و بار احساسی یک فیلم می‌افزاید و حتی مانند یک عامل تبلیغاتی بر افزایش شهرت فیلم تاثیر مستقیم دارد. فیلم‌های بسیاری هستند که هنوز آنها را ندیده‌ایم اما موسیقی آنها به گوش ما رسیده است. اگر موسیقی به درستی در خدمت سینما قرار گیرد، می‌تواند به‌عنوان یک عامل ارتباطی بسیار قوی میان فیلم و مخاطب حاضر و حتی تبدیل به نمادی برای یک فیلم شود. در تاریخ سینما موسیقیدانان بزرگ شانه به شانه کارگردان‌ها و هنرپیشه‌ها نقش‌های حیاتی را در موفقیت فیلم‌ها ایفا کرده‌اند که از این میان می‌توان به نام بزرگی چون «ونجلیس» اشاره کرد.
«ایوانجلوس اودیسیوس پاپاثاناسیو» ملقب به «ونجلیس» در روز 29 مارس 1943 در شهر «ولوس» یونان متولد شد. گفته می‌شود که وی موسیقی را در چهار سالگی آغاز کرد و بیشتر به عنوان یک موسیقیدان خودآموخته شناخته می‌شود. البته زمانی که ونجلیس شش ساله بود، والدینش او را در یک مدرسه تخصصی موسیقی در شهر آتن ثبت نام می‌کنند. شاید عدم استقبال او از فراگرفتن درس‌های پیانو در قالب سنتی آن، موجب شد تا او با موسیقی مبتنی بر خواندن و نوشتن «نت» بیگانه باشد. وی بعد‌ها در مصاحبه با مجله «لایف» درباره عدم توانایی خواندن موسیقی چنین می‌گوید:«وقتی معلم‌هایم از من می‌خواستند تا چیزی را برای آنها بنوازم، تظاهر می‌کردم که دارم از روی نت می‌خوانم درحالی‌که از حفظ آن را اجرا می‌کردم. البته آنها حقه من را می‌فهمیدند، اما برایم مهم نبود».
آغاز محبوبیت ونجلیس در یونان به اوایل دهه 1960 و زمانی باز می‌گردد که او به عنوان یکی از بنیانگذاران گروه موسیقی «The Forminx» فعالیت می‌کرد. این گروه درکنار اجرای آثار هنرمندان دیگر، آهنگ‌های خود را نیز تولید می‌کرد. ونجلیس آهنگسازی بیشتر آثار اصلی گروه را برعهده داشت و «نیکو ماستوراکیس» نیز ترانه‌های انگلیسی گروه را می‌سرود.
اما در اواخر دهه 60 بود که ونجلیس یک گروه «پراگرسیوراک» با نام«Aphrodite’s Child» را تشکیل می‌دهد. پراگرسیوراک در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 و با هدف ارتقای موزیک راک به سطح جدیدی از اعتبار هنری شکل گرفت. در کنار ونجلیس، «دمیس روسوس» خواننده معروف و خوش‌صدای یونانی نیز از اعضای این گروه به شمار می‌رفت. زمانی‌که تلاش «افرودایتس چایلد» برای ورود به بریتانیا ناکام می‌ماند این گروه خود را در پاریس مستقر می‌سازد و به این ترتیب نخستین آلبوم خود را در فرانسه تولید می‌کند که در بیشتر نقاط اروپا مورد توجه قرار می‌گیرد. اما این گروه به‌خاطر اختلافات داخلی از هم می‌پاشد. ونجلیس در مدت همکاری با افرودایتس چایلد به فعالیت‌های انفرادی نیز می‌پرداخت اما این جدایی باعث تمرکز بیشتر وی روی این‌گونه فعالیت بود. وی در این مدت نخستین آلبوم انفرادی رسمی خود را با نام «زمین» منتشر می‌سازد که البته با همکاری چند هنرمند دیگر همراه بود. این همکاری برای مدت کوتاهی تحت عنوان «اودیسه» و با تولید یک تک ترانه با نام «Who» ادامه یافت. در سال 1974 ونجلیس به فکر پیوستن به یک گروه پراگرسیوراک دیگر با نام «Yes» می‌افتد، اما هرگز این تفکر را عملی نمی‌کند. پس از نقل مکان به لندن و بعد از راه‌اندازی یک استودیوی شخصی، ونجلیس چند آلبوم الکترونیکی بسیار موفق را تولید کرد که در میان آنها می‌توان به «بهشت و جهنم» (1975) اشاره کرد.
شاید مهم‌ترین عامل ورود ونجلیس به دنیای سینما همکاری او با «فردریک روسیف» کارگردان معروف فرانسوی بود. در واقع ونجلیس با ساخت موسیقی متن فیلم‌هایی مستند درباره حیات وحش که روسیف کارگردانی آنها را بر عهده داشت، پروژه‌های موفقی را در کارنامه خود ثبت کرد. این همکاری‌ها موجب شد تا ونجلیس از سوی چندین کارگردان مطرح جهان مورد توجه قرار گیرد. او در سال 1981 موسیقی فیلم «ارابه‌های آتش» را می‌سازد و به این ترتیب جایزه اسکار را در دستان خود می‌بیند. این فیلم همچنین جایزه اسکار بهترین فیلم سال را نیز از آن خود کرد. وی همچنین در سال 1991 برای عضویت در هیات داوران جشنواره فیلم کن انتخاب شد، اما بی‌تردید یکی از به‌‌یاد ماندنی‌ترین آثار ونجلیس به همکاری وی با «ریدلی اسکات» در فیلم «1942: فتح بهشت»(1992) با بازی «ژرار دپاردیو» بازمی‌گردد که برای بزرگداشت پانصدمین سالگرد سفر «کریستوفر کلمبوس» به دنیای جدید ساخته شده بود.
همچنین ونجلیس تولید موسیقی اختتامیه المپیک 2000 سیدنی و سرود رسمی جام جهانی 2006 آلمان را نیز برعهده داشت. موسیقی ونجلیس تاکید بسیار زیادی روی «سینتسایزر» دارد. برخی از کارشناسان، موسیقی او را به یک ارکستر الکترونیکی تشبیه کرده‌اند. به گفته ونجلیس تکنولوژی و موسیقی همیشه با هم بوده‌اند و موسیقی هرچه باشد، یک علم است. درباره ساخت موسیقی فیلم‌ها نیز کار وی به محض دیدن نسخه خام یک فیلم آغاز می‌شود. این آهنگساز بزرگ خود را مانند تونلی می‌داند که آشوب صداها پس از عبور از آن تبدیل به موسیقی می‌شود. ارسال نظر
پربیننده