دلایل تأخیر در بهترین تصمیم رئیس‌جمهوری
کلیددار گنج هنوز پیدا نشده!
به گزارش ایسنا، جناب آقای احمدی‌نژاد طی نامه‌ای روند خصوصی‌سازی سرخابی‌ها را از آقای علی‌آبادی خواسته بود و جالب اینکه آقای علی‌آبادی دو ماه قبل بشدت از این حکم (خصوصی‌سازی سرخابی‌ها و فروش سهام آنها به مردم) استقبال کرده بود. اما به راستی چگونه می‌توان پرسپولیس و استقلال را به مردم واگذار و آنها را خصوصی کرد.
کار نشد ندارد و نامه ریاست‌جمهوری به رئیس سازمان تربیت‌بدنی نیز دقیقا به همین نکته اشاره دارد اما موانع خصوصی‌سازی در این راه کدام است که این پروژه به سختی قدم برمی‌دارد و همچون لاک‌پشت به سمت مقصد حرکت می‌کند؟
موضوع اساسی در این‌باره آن است که سرخابی‌ها چون شاهزاده‌هایی هستند که روی گنج نشسته‌اند اما چون کلید این گنج زیر پای خود را ندارند، گدایی می‌کنند تا داستان «شاهزاده و گدا» به نوعی در اذهان تداعی شود.
پرسپولیس و استقلال با این پشتوانه مردمی عظیم باید ثروتمندترین باشگاه‌های آسیا باشند و در نوع و چگونگی پیشبرد اهداف در مقیاسی آسیایی با رئال مادرید، بارسلونا و منچستر قیاس شوند اما آیا کلید این گنج به آنها داده می‌شود که فروش سهام و ورود به بورس و خصوصی شدن برایشان مثبت تلقی شود؟
نگاهی به رئال مادرید و بارسلونا و همه تیم‌های سهامی شده قدرتمند در اروپا به ما نشان می‌دهد که آنها در زمینه درآمدزایی در اوج قرار دارند. آنها چیزی حدود دوسوم هزینه‌های سالانه خود را از حق پخش تلویزیونی به دست می‌آورند و در بقیه موارد هم چون خصوصی هستند از راه بلیت‌فروشی و فروختن تبلیغات محیطی در ورزشگاه اختصاصی خودشان درآمدهای کلانی به دست می‌آورند. حتی با وجود قانون کپی‌رایت وقتی پیراهن رئال‌مادرید که 5 دلار هزینه دوخت و تولید آن است 35 دلار فروش می‌رود و هیچکس دیگری هم حق ندارد پیراهن آنها را تولید کند می‌توانند پول کلانی از این راه به دست آورند و... .
اما کدامیک از اینها در ایران اجرا شده تا همه آن گنج در دست سرخابی‌ها قرار بگیرد؟ هر کسی از راه می‌رسد پیراهن و شال و کلاه این دو باشگاه را تولید می‌کند، چرا؟ چون مجلس قانون کپی‌رایت را تصویب نکرده! حق پخش تلویزیونی هم به این دو باشگاه با وجود پربیننده‌ترین ساعات پرداخت نمی‌شود، چرا؟ چون آنها دولتی هستند و اینها هم دولتی! و قانونی هم در صورت خصوصی شدن این دو تیم مصوب نشده است!
در چنین شرایطی است که این دو شاهزاده فوتبال ایران نمی‌توانند سوددهی داشته باشند و وقتی نمی‌توانند سوددهی داشته باشند، نمی‌توانند وارد بورس شوند و وقتی نمی‌توانند وارد بورس شوند نمی‌توان سهامی برای آنها تعیین و آن را به مردم واگذار کرد!
در واقع باید تاکید کنیم برای سهامی شدن این دو باشگاه به صورت اصولی، کاری از دست آقای علی‌آبادی به تنهایی برنمی‌آید و به همتی عمومی در مجلس و مساعدت شخص رئیس‌جمهوری نیاز است تا کار به صورت اصولی جلو برود.
البته که می‌توان به صورت غیراصولی سهام‌سازی و آنها را به مردم واگذار کرد اما این حرکت در عمق وجودش هزینه‌ای سنگین برای دولت و سازمان تربیت بدنی به وجود می‌آورد چون این دو شاهزاده هنوز کلیددار خود را نمی‌شناسند تا گنج را باز کنند به همین دلیل برای سرپا ایستادن همچنان مجبور به گدایی از سازمان تربیت بدنی و دیگر نهادهای دولتی خواهند بود و در چنین وضعیتی است که عملا پرسپولیس و استقلال، خصوصی و سهامی نمی‌شوند بلکه همچنان وابسته به دولت باقی می‌مانند چه آنکه پس از یکی، دو سال پول سهام مردم هم ته می‌کشد و در نهایت دولت می‌ماند و سرخابی‌هایی که فروخته شده‌اند اما آهی در بساط ندارند.
در واقع کوه پول هم که به سمت اینها سرازیر شود کار بزرگی نمی‌توان انجام داد مگر آنکه ورودی و خروجی سرخابی‌ها و منابع آنها دقیقا مشخص شود نه اینکه سهام فروخته شود و این دو باشگاه با پول مردم مثل نهنگ هزینه‌ها را ببلعند و در نهایت خودشان بمانند و سهام‌هایی کم‌اعتبار و خالی از مبلغ!
در واقع سهامی کردن و خصوصی‌سازی مردمی این دو تیم بهترین و برترین تصمیم ورزشی همه سال‌های گذشته است اما درباره تصویب قانون کپی‌رایت یا تامین اعتباری مثل حق پخش تلویزیونی از علی‌آبادی به تنهایی کاری برنمی‌آید و باید یک ملت متحد شوند تا این دو شاهزاده از گدایی دست بکشند و کلید گنج بی‌پایان خودشان را پیدا کنند.
آقای علی‌آبادی باید دقیقا چنین رایزنی‌هایی در مجلس، دولت و تلویزیون داشته باشند تا همه عوامل برای خصوصی‌سازی اصولی این دو باشگاه جور باشند. به هر حال مثل رئیس‌جمهور تصور می‌کنیم همین حالا هم برای عودت این دو باشگاه به صاحبان واقعی‌اش دیر شده و رئیس سازمان تربیت‌بدنی با کمک همه باید بیشتر از قبل بکوشد اما در این راه همانطور که گفتیم به مساعدت همه نیاز است از مسؤولان تلویزیون گرفته تا مجلسی‌های قانونگذار؛ مگر آنکه بخواهیم این واگذاری سهام را به صورت غیراصولی جلو ببریم که در این صورت سرخابی‌ها در معرض نابودی قرار می‌گیرند و دولت هم در راستای اصل 44 قانون اساسی و کوچک‌سازی حرکت نخواهد کرد.
به هر حال به نظر می‌رسد جناب آقای علی‌آبادی باید وقت بیشتری را برای این موضوع صرف کنند و از همه عوامل در این راستا کمک بگیرند تا هم درست و اصولی و هم سریع این دو تیم طبق تصمیم صحیح ریاست جمهوری به صاحبان واقعی خود برسند. ان‌شاءالله. یادداشت
دلایل تأخیر در بهترین تصمیم رئیس‌جمهوری
کلیددار گنج هنوز پیدا نشده!
به گزارش ایسنا، جناب آقای احمدی‌نژاد طی نامه‌ای روند خصوصی‌سازی سرخابی‌ها را از آقای علی‌آبادی خواسته بود و جالب اینکه آقای علی‌آبادی دو ماه قبل بشدت از این حکم (خصوصی‌سازی سرخابی‌ها و فروش سهام آنها به مردم) استقبال کرده بود. اما به راستی چگونه می‌توان پرسپولیس و استقلال را به مردم واگذار و آنها را خصوصی کرد.
کار نشد ندارد و نامه ریاست‌جمهوری به رئیس سازمان تربیت‌بدنی نیز دقیقا به همین نکته اشاره دارد اما موانع خصوصی‌سازی در این راه کدام است که این پروژه به سختی قدم برمی‌دارد و همچون لاک‌پشت به سمت مقصد حرکت می‌کند؟
موضوع اساسی در این‌باره آن است که سرخابی‌ها چون شاهزاده‌هایی هستند که روی گنج نشسته‌اند اما چون کلید این گنج زیر پای خود را ندارند، گدایی می‌کنند تا داستان «شاهزاده و گدا» به نوعی در اذهان تداعی شود.
پرسپولیس و استقلال با این پشتوانه مردمی عظیم باید ثروتمندترین باشگاه‌های آسیا باشند و در نوع و چگونگی پیشبرد اهداف در مقیاسی آسیایی با رئال مادرید، بارسلونا و منچستر قیاس شوند اما آیا کلید این گنج به آنها داده می‌شود که فروش سهام و ورود به بورس و خصوصی شدن برایشان مثبت تلقی شود؟
نگاهی به رئال مادرید و بارسلونا و همه تیم‌های سهامی شده قدرتمند در اروپا به ما نشان می‌دهد که آنها در زمینه درآمدزایی در اوج قرار دارند. آنها چیزی حدود دوسوم هزینه‌های سالانه خود را از حق پخش تلویزیونی به دست می‌آورند و در بقیه موارد هم چون خصوصی هستند از راه بلیت‌فروشی و فروختن تبلیغات محیطی در ورزشگاه اختصاصی خودشان درآمدهای کلانی به دست می‌آورند. حتی با وجود قانون کپی‌رایت وقتی پیراهن رئال‌مادرید که 5 دلار هزینه دوخت و تولید آن است 35 دلار فروش می‌رود و هیچکس دیگری هم حق ندارد پیراهن آنها را تولید کند می‌توانند پول کلانی از این راه به دست آورند و... .
اما کدامیک از اینها در ایران اجرا شده تا همه آن گنج در دست سرخابی‌ها قرار بگیرد؟ هر کسی از راه می‌رسد پیراهن و شال و کلاه این دو باشگاه را تولید می‌کند، چرا؟ چون مجلس قانون کپی‌رایت را تصویب نکرده! حق پخش تلویزیونی هم به این دو باشگاه با وجود پربیننده‌ترین ساعات پرداخت نمی‌شود، چرا؟ چون آنها دولتی هستند و اینها هم دولتی! و قانونی هم در صورت خصوصی شدن این دو تیم مصوب نشده است!
در چنین شرایطی است که این دو شاهزاده فوتبال ایران نمی‌توانند سوددهی داشته باشند و وقتی نمی‌توانند سوددهی داشته باشند، نمی‌توانند وارد بورس شوند و وقتی نمی‌توانند وارد بورس شوند نمی‌توان سهامی برای آنها تعیین و آن را به مردم واگذار کرد!
در واقع باید تاکید کنیم برای سهامی شدن این دو باشگاه به صورت اصولی، کاری از دست آقای علی‌آبادی به تنهایی برنمی‌آید و به همتی عمومی در مجلس و مساعدت شخص رئیس‌جمهوری نیاز است تا کار به صورت اصولی جلو برود.
البته که می‌توان به صورت غیراصولی سهام‌سازی و آنها را به مردم واگذار کرد اما این حرکت در عمق وجودش هزینه‌ای سنگین برای دولت و سازمان تربیت بدنی به وجود می‌آورد چون این دو شاهزاده هنوز کلیددار خود را نمی‌شناسند تا گنج را باز کنند به همین دلیل برای سرپا ایستادن همچنان مجبور به گدایی از سازمان تربیت بدنی و دیگر نهادهای دولتی خواهند بود و در چنین وضعیتی است که عملا پرسپولیس و استقلال، خصوصی و سهامی نمی‌شوند بلکه همچنان وابسته به دولت باقی می‌مانند چه آنکه پس از یکی، دو سال پول سهام مردم هم ته می‌کشد و در نهایت دولت می‌ماند و سرخابی‌هایی که فروخته شده‌اند اما آهی در بساط ندارند.
در واقع کوه پول هم که به سمت اینها سرازیر شود کار بزرگی نمی‌توان انجام داد مگر آنکه ورودی و خروجی سرخابی‌ها و منابع آنها دقیقا مشخص شود نه اینکه سهام فروخته شود و این دو باشگاه با پول مردم مثل نهنگ هزینه‌ها را ببلعند و در نهایت خودشان بمانند و سهام‌هایی کم‌اعتبار و خالی از مبلغ!
در واقع سهامی کردن و خصوصی‌سازی مردمی این دو تیم بهترین و برترین تصمیم ورزشی همه سال‌های گذشته است اما درباره تصویب قانون کپی‌رایت یا تامین اعتباری مثل حق پخش تلویزیونی از علی‌آبادی به تنهایی کاری برنمی‌آید و باید یک ملت متحد شوند تا این دو شاهزاده از گدایی دست بکشند و کلید گنج بی‌پایان خودشان را پیدا کنند.
آقای علی‌آبادی باید دقیقا چنین رایزنی‌هایی در مجلس، دولت و تلویزیون داشته باشند تا همه عوامل برای خصوصی‌سازی اصولی این دو باشگاه جور باشند. به هر حال مثل رئیس‌جمهور تصور می‌کنیم همین حالا هم برای عودت این دو باشگاه به صاحبان واقعی‌اش دیر شده و رئیس سازمان تربیت‌بدنی با کمک همه باید بیشتر از قبل بکوشد اما در این راه همانطور که گفتیم به مساعدت همه نیاز است از مسؤولان تلویزیون گرفته تا مجلسی‌های قانونگذار؛ مگر آنکه بخواهیم این واگذاری سهام را به صورت غیراصولی جلو ببریم که در این صورت سرخابی‌ها در معرض نابودی قرار می‌گیرند و دولت هم در راستای اصل 44 قانون اساسی و کوچک‌سازی حرکت نخواهد کرد.
به هر حال به نظر می‌رسد جناب آقای علی‌آبادی باید وقت بیشتری را برای این موضوع صرف کنند و از همه عوامل در این راستا کمک بگیرند تا هم درست و اصولی و هم سریع این دو تیم طبق تصمیم صحیح ریاست جمهوری به صاحبان واقعی خود برسند. ان‌شاءالله. ارسال نظر
پربیننده