سیستم را حفظ کنید
هنوز هم یکی از ماموران پلیس را به یاد می‌آورم که یکی از بازرسان ارشد در این پرونده بود. دستور دادیم او را زیر نظر بگیرند. افرادی که او را تعقیب می‌کردند به من زنگ زدند و گفتند:«او در هتلی در «کلانگ» با میرزابنویسی چینی دیدار دارد که ما درباره او تحقیق کردیم». در اسکله‌ای کوچک و تاریک در خلیج «باتم»، جزیره‌ای از کشور اندونزی در نزدیکی بخش جنوبی سنگاپور ایستاده بودم. منظره‌ای را که می‌دیدم، مثل خواب و رویا بود: درختان نخل، بیشه‌زارهای بامبو که در آفتاب صبحگاهی نوری طلایی‌رنگ به آن اسکله چوبی می‌تابید. قایقی سنگاپوری در اسکله پهلو گرفت. از مدتی پیش در کازینوهای سنگاپور روی مشتریانش بسته شده بود. چنانچه ساکنان سنگاپور می‌خواستند بازی کنند، چاره‌ای نداشتند جز اینکه در کشتی و آن هم در آب‌های بین‌المللی به خواسته خود برسند. با این همه قماربازان باید به خاطر قوانین گوناگون در اندونزی بمانند و سوار قایق دیگری بشوند که آنها را به کشتی می‌برد. قایق پهلو گرفته، کشتی تفریحی کوچکی بود که شبیه مدل‌های دریایی مینی‌آستین به نظر می‌رسید. با این حال همانند نمایش‌های سیرک که در آن چندین دلقک از یک خودرو پیاده می‌شوند، از این قایق نیز سیلی از قماربازها پیاده شدند. قایق برای 40 نفر هم بی‌اندازه کوچک بود، اما ابتدا 60 بعد 80، 100 و در نهایت 120 نفر قایق را ترک کردند، به اسکله آمده و از آنجا هم به عرشه قایق کوچک دیگری رفتند که پت‌پت کنان از خلیج به کازینو می‌رفت. میلیون‌ها نفر به قمار مشغولند؛ چه در کازینو در جنگل برمه و چه در شوره‌زارهای کره شمالی. ماکائو در سال 2006 به طور «رسمی» عنوان پایتخت جهانی قماربازی را از لاس‌وگاس دریافت کرد. به صورت «رسمی» چرا که رقم‌های غیرقانونی‌ای که در این شهر پولشویی می‌شود، همواره بالاتر از رقم رسمی اعلام شده است. دنیای قمار در آسیا که ساختارش از نظر قانونی شفاف نیست، ارتباط‌های بسیار خوبی را چه با تبهکاری‌های سازمان یافته و چه با موسسه‌های معتبر و قانونی دارد. درست همانگونه که صنعت تهیه فیلم‌های غیراخلاقی آمریکا از نظر مالی بسیار بزرگ‌تر از بیشتر [صنایع]تولید سرگرمی است، صنعت قماربازی در آسیا نیز بسیار بزرگ‌تر از دیگر صنایع است. اما از آنجا که بخشی بزرگ از این صنعت غیرمجاز و غیرقانونی است، گردش موجودی در آن را به سختی می‌توان برآورد کرد. مطالعه اخیر انجام گرفته از سوی مجله آمریکایی Foreign Policy احتمال می‌دهد مجموع صنعت قماربازی در آسیا چه قانونی و چه غیرقانونی درآمد سالانه 450 میلیارد دلار را از آن خود می‌کند. این رقم را مقایسه کنید با صنعت داروسازی آسیا که در سال حدود 106 میلیارد دلار درآمد دارد. هیچ‌کس به طور دقیق نمی‌تواند بگوید این رقم‌ها تا چه اندازه درست بوده یا اینکه سهم شرط‌بندی ورزشی تا چه میزان است. با این همه بررسی کالج دولتی هاروارد در سال 2002 رقمی را که در شرط‌بندی‌های ورزشی تنها در یک رقابت لیگ – لیگ برتر انگلیس – تنها در لیگ سال 2001 و یک کشور آسیایی – هنگ‌کنگ – انجام شده را بالغ بر 5/2 میلیارد دلار برآورد کرد. در اندونزی، چین، ویتنام، تایلند و مالزی شرط‌بندی‌های ورزشی غیرقانونی بر اساس تخمین‌ها به چند 10 میلیارد دلار می‌رسد. تخمین‌ها باورنکردنی به نظر می‌رسند، مگر اینکه واقعیت درست و البته از نظر سیاسی نادرست زیر را در نظر گرفت: چینی‌های بسیاری با علاقه فراوان قمار می‌کنند. در واقع این حرف درست نیست. واقعیت این است که بسیاری از چینی‌ها عاشق قمار سر هر چیزی هستند. مردم هر فرهنگ به شیوه خود تفریح می‌کنند. در جوامع غربی مردم از نوشیدنی‌های الکلی به افراط استفاده می‌کنند. الکل‌گرایی چنان گسترش یافته که بسیاری حتی متوجه آن نیستند. درست همانطور که ورشکستگی فروشندگان نوشیدنی‌های الکلی در غرب نشدنی به نظر می‌رسد، نادیده گرفتن میزان علاقه چینی‌ها به قمار نیز تقریبا نشدنی است. در چین در مناسبت‌های اجتماعی یا جشن‌های خانوادگی مردم به این کار مبادرت می‌ورزند، درست همانند بازی با واژه‌ها در دیگر فرهنگ‌ها. جانشین فرماندار انگلیسی مالاچا، استانی در مالزی، در سال 1868 درباره تلاش‌های ناامیدکننده نیروهای کم‌تعداد پلیس برای کنترل قمار نوشت: دلبستگی به قماربازی به تمام طبقه‌های جامع چینی کشیده می‌شود. در واقع این‌طور می‌توان گفت که قمار سرگرمی ملی آنها شده و تلاش‌های ما برای متوقف کردن قماربازی تنها به تضعیف پلیس انجامیده است؛ پلیسی که از سوی قماربازها با رقم‌های بالای رشوه رو به روست و یکی از مشتریان و علاقه‌مندان قمار شده است. این نقل قول همانند یک پیشگویی از 140 سال آینده است؛ سال‌هایی که پلیس مالزی برابر قماربازی به مبارزه برخاست. نزدیک به دو جین میرزابنویس در سطح بین‌المللی وجود دارند که در تمام آسیا گروه‌های شرط‌بندی ملی را سرپرستی می‌کنند. به من گفته‌اند که آنها از عنوان «میرزابنویس» خوششان نمی‌آید. آنها عنوان «کارگزار عالی» را ترجیح می‌دهند و افرادی را که برای آنها کار می‌کنند را «کارگزار» یا «نماینده» می‌نامند. علت هم این است که قمار در بیشتر کشورهای آسیایی همچنان قدغن است، به طوری که عنوان «میرزابنویس» هم توجهات نامطلوب بسیاری را به دنبال دارد، اما در واقع آنها میرزابنویس بوده و در هنگ‌کنگ، بانکوک، جوهور باهرو (شهری در شبه‌جزیره مالزی و در همسایگی سنگاپور)، تایوان و جاکارتا مستقر هستند.
محمد علیجانی‌بائی پیروزی‌های مطمئن (21)
سیستم را حفظ کنید
هنوز هم یکی از ماموران پلیس را به یاد می‌آورم که یکی از بازرسان ارشد در این پرونده بود. دستور دادیم او را زیر نظر بگیرند. افرادی که او را تعقیب می‌کردند به من زنگ زدند و گفتند:«او در هتلی در «کلانگ» با میرزابنویسی چینی دیدار دارد که ما درباره او تحقیق کردیم». در اسکله‌ای کوچک و تاریک در خلیج «باتم»، جزیره‌ای از کشور اندونزی در نزدیکی بخش جنوبی سنگاپور ایستاده بودم. منظره‌ای را که می‌دیدم، مثل خواب و رویا بود: درختان نخل، بیشه‌زارهای بامبو که در آفتاب صبحگاهی نوری طلایی‌رنگ به آن اسکله چوبی می‌تابید. قایقی سنگاپوری در اسکله پهلو گرفت. از مدتی پیش در کازینوهای سنگاپور روی مشتریانش بسته شده بود. چنانچه ساکنان سنگاپور می‌خواستند بازی کنند، چاره‌ای نداشتند جز اینکه در کشتی و آن هم در آب‌های بین‌المللی به خواسته خود برسند. با این همه قماربازان باید به خاطر قوانین گوناگون در اندونزی بمانند و سوار قایق دیگری بشوند که آنها را به کشتی می‌برد. قایق پهلو گرفته، کشتی تفریحی کوچکی بود که شبیه مدل‌های دریایی مینی‌آستین به نظر می‌رسید. با این حال همانند نمایش‌های سیرک که در آن چندین دلقک از یک خودرو پیاده می‌شوند، از این قایق نیز سیلی از قماربازها پیاده شدند. قایق برای 40 نفر هم بی‌اندازه کوچک بود، اما ابتدا 60 بعد 80، 100 و در نهایت 120 نفر قایق را ترک کردند، به اسکله آمده و از آنجا هم به عرشه قایق کوچک دیگری رفتند که پت‌پت کنان از خلیج به کازینو می‌رفت. میلیون‌ها نفر به قمار مشغولند؛ چه در کازینو در جنگل برمه و چه در شوره‌زارهای کره شمالی. ماکائو در سال 2006 به طور «رسمی» عنوان پایتخت جهانی قماربازی را از لاس‌وگاس دریافت کرد. به صورت «رسمی» چرا که رقم‌های غیرقانونی‌ای که در این شهر پولشویی می‌شود، همواره بالاتر از رقم رسمی اعلام شده است. دنیای قمار در آسیا که ساختارش از نظر قانونی شفاف نیست، ارتباط‌های بسیار خوبی را چه با تبهکاری‌های سازمان یافته و چه با موسسه‌های معتبر و قانونی دارد. درست همانگونه که صنعت تهیه فیلم‌های غیراخلاقی آمریکا از نظر مالی بسیار بزرگ‌تر از بیشتر [صنایع]تولید سرگرمی است، صنعت قماربازی در آسیا نیز بسیار بزرگ‌تر از دیگر صنایع است. اما از آنجا که بخشی بزرگ از این صنعت غیرمجاز و غیرقانونی است، گردش موجودی در آن را به سختی می‌توان برآورد کرد. مطالعه اخیر انجام گرفته از سوی مجله آمریکایی Foreign Policy احتمال می‌دهد مجموع صنعت قماربازی در آسیا چه قانونی و چه غیرقانونی درآمد سالانه 450 میلیارد دلار را از آن خود می‌کند. این رقم را مقایسه کنید با صنعت داروسازی آسیا که در سال حدود 106 میلیارد دلار درآمد دارد. هیچ‌کس به طور دقیق نمی‌تواند بگوید این رقم‌ها تا چه اندازه درست بوده یا اینکه سهم شرط‌بندی ورزشی تا چه میزان است. با این همه بررسی کالج دولتی هاروارد در سال 2002 رقمی را که در شرط‌بندی‌های ورزشی تنها در یک رقابت لیگ – لیگ برتر انگلیس – تنها در لیگ سال 2001 و یک کشور آسیایی – هنگ‌کنگ – انجام شده را بالغ بر 5/2 میلیارد دلار برآورد کرد. در اندونزی، چین، ویتنام، تایلند و مالزی شرط‌بندی‌های ورزشی غیرقانونی بر اساس تخمین‌ها به چند 10 میلیارد دلار می‌رسد. تخمین‌ها باورنکردنی به نظر می‌رسند، مگر اینکه واقعیت درست و البته از نظر سیاسی نادرست زیر را در نظر گرفت: چینی‌های بسیاری با علاقه فراوان قمار می‌کنند. در واقع این حرف درست نیست. واقعیت این است که بسیاری از چینی‌ها عاشق قمار سر هر چیزی هستند. مردم هر فرهنگ به شیوه خود تفریح می‌کنند. در جوامع غربی مردم از نوشیدنی‌های الکلی به افراط استفاده می‌کنند. الکل‌گرایی چنان گسترش یافته که بسیاری حتی متوجه آن نیستند. درست همانطور که ورشکستگی فروشندگان نوشیدنی‌های الکلی در غرب نشدنی به نظر می‌رسد، نادیده گرفتن میزان علاقه چینی‌ها به قمار نیز تقریبا نشدنی است. در چین در مناسبت‌های اجتماعی یا جشن‌های خانوادگی مردم به این کار مبادرت می‌ورزند، درست همانند بازی با واژه‌ها در دیگر فرهنگ‌ها. جانشین فرماندار انگلیسی مالاچا، استانی در مالزی، در سال 1868 درباره تلاش‌های ناامیدکننده نیروهای کم‌تعداد پلیس برای کنترل قمار نوشت: دلبستگی به قماربازی به تمام طبقه‌های جامع چینی کشیده می‌شود. در واقع این‌طور می‌توان گفت که قمار سرگرمی ملی آنها شده و تلاش‌های ما برای متوقف کردن قماربازی تنها به تضعیف پلیس انجامیده است؛ پلیسی که از سوی قماربازها با رقم‌های بالای رشوه رو به روست و یکی از مشتریان و علاقه‌مندان قمار شده است. این نقل قول همانند یک پیشگویی از 140 سال آینده است؛ سال‌هایی که پلیس مالزی برابر قماربازی به مبارزه برخاست. نزدیک به دو جین میرزابنویس در سطح بین‌المللی وجود دارند که در تمام آسیا گروه‌های شرط‌بندی ملی را سرپرستی می‌کنند. به من گفته‌اند که آنها از عنوان «میرزابنویس» خوششان نمی‌آید. آنها عنوان «کارگزار عالی» را ترجیح می‌دهند و افرادی را که برای آنها کار می‌کنند را «کارگزار» یا «نماینده» می‌نامند. علت هم این است که قمار در بیشتر کشورهای آسیایی همچنان قدغن است، به طوری که عنوان «میرزابنویس» هم توجهات نامطلوب بسیاری را به دنبال دارد، اما در واقع آنها میرزابنویس بوده و در هنگ‌کنگ، بانکوک، جوهور باهرو (شهری در شبه‌جزیره مالزی و در همسایگی سنگاپور)، تایوان و جاکارتا مستقر هستند.
محمد علیجانی‌بائی ارسال نظر
پربیننده