ساعت سياه ورزش

هق‌هق گریه. فضا کاملا سنگین است. نمی‌توانند با موضوع کنار بیایند. بغض بدجور روی گلویشان فشار می‌آورد. روی پله‌ها کز کرده‌اند و زانوی غم بغل گرفته‌اند. یاد خداحافظی هایشان می‌افتند. یاد آخرین بوسه‌ای که بر پیشانی فرزندشان زدند و آنها را بدرقه کردند. گریه امانشان نمی‌دهد. باورش خیلی سخت است.آنها رفته بودند که برای ایران افتخار بیاورند،رفته بودند که خودشان را برای مسابقات جهانی آماده کنند اما حالا باید عکس‌شان تخت سینه دیوار فدراسیون نقش ببندد و زیر آن بنویسند جوانان ناکام تیم ملی جودو. همه چیز مه‌آلود است، همه چیز همچون فسانه. در باور هیچ‌کس نمی‌گنجد. از اتاق‌های مختلف فدراسیون جودو صدای گریه و زاری می‌آید. صدای دلنواز قرآن هم در فضا طنین‌انداز شده تا كمكي باشد براي شكستن بغض حاضران. یکی سرش را به دیوار می‌کوبد و دیگری که تعادلش را از دست داده با کمک نرده‌های ساختمان خودش را بالا می‌کشد. چند نفری همدیگر را به آغوش می‌کشند و تسلیت می‌گویند. هر لحظه بر تعداد خانواده‌های کشته شدگان در سانحه هوایی دیروز افزوده می‌شود. شوک عجیبی است. دیگر هیچ چیز برای خانواده‌های این قهرمانان اهمیتی ندارد. کمی آن طرف‌تر و درست نزدیک به در اتاق رئیس فدراسیون فردی روی زمین ضجه می‌زند. او موبایلش را به چند نفر که به نظر از آشنایانش هستند نشان می‌دهد و می‌زند زیر‌گریه. «ساعت 9/11 دقیقه بود که به من زنگ زد.هنوز هواپیما پرواز نکرده بود. باور نمی‌کنم. خودش به من زنگ زد و برای آخرین‌بار خداحافظی کرد... خدا... » نامی از کسی نمی‌برد اما مشخص است که مخاطب یکی از کشته شدگان است. رفته‌رفته فضا شلوغ‌تر می‌شود.به نظر حال امینی رئیس فدراسیون هم‌چندان خوش نیست. در اتاقش بسته است و تردد در آن کمتر انجام می‌شود. با خودش خلوت کرده و آنطور که دفتر‌دارش می‌گوید حالش مساعد نیست. انتظار بهترین راهکار برای رسیدن به اتاق رئیس است. پارچه‌های سیاه دیوارهای فدراسیون را می‌پوشانند و پیام تسلیت فدراسیون‌های مختلف روی آنها نصب می‌شوند. هق‌هق گریه و دیگر هیچ. فضا سنگین‌تر از گذشته است. خانواده‌ها برای پیگیری آمده‌اند اما آنچه فضا را به هم می‌ریزد عکس‌های چاپ شده ملی‌پوشان کشته شده است که بین حاضران پخش می‌شود. روی هر عکس نام ملی‌پوشان را نوشته‌اند. بعضی‌ها طاقت نمی‌آورند از فدراسیون می‌زنند بیرون، گریه امانشان را بریده است. دفتر‌دار امینی خبرنگار «وطن امروز» را فرا‌می‌خواند؛ صحبت می‌کند فقط کوتاه. با وارد شدن به اتاق سنگینی بیشتر احساس می‌شود. عکس کشته‌شدگان روی میز است و اسامی آنها هم کنارشان. مقام‌ها و مدال‌هایی که آورده‌اند را روی کاغذ نوشته‌اند. مدام سرش را تکان می‌دهد. می‌خواهد چیزی بگوید اما نمی‌تواند. مات و مبهوت و خیره به عکس روی میز. تا اینکه خودش سکوت را می‌شکند: «گفته بودم موهایشان را کوتاه کنند. خدا بیامرزدشان». صدایش می‌لرزد. نمی‌تواند آب دهانش را فرو ببرد. «قهرمان بودند، قهرمان» آنقدر گریه کرده که به نظر دیگر اشکی ندارد. با همان حالت مستاصل ادامه می‌دهد: «به خانواده هایشان تسلیت می‌گویم. به جامعه ورزشی، به دوستان آنها. خدا به آنها صبر بدهد. قهرمان آسیا بودند. داشتند خودشان را آماده می‌کردند که به مسابقات جهانی بروند. نخستین دوره مسابقات جهانی جوانان بود. خدا رحمتشان کند. مربیان آنها هم همگی مربیان اخلاق بودند. روی این جوان‌ها سرمایه‌گذاری کرده بودند. ببینید موهایشان را به خاطر گفته‌های من کوتاه کرده بودند. خدا بیامرزدشان». حرف دیگری ندارد که بزند. دستش کاملا یخ است و موقع خداحافظی حتی نمی‌تواند کلمه‌ای حرف بزند. سعی می‌کند مقابل ما بر خودش مسلط باشد، اما مگر می‌شود دیگر وحید، ایمان، حسین، سعید، مصطفی، یحیی، مصیب و علیرضا به فدراسیون نمی‌آیند. حالا فقط یاد و خاطره آنها در ذهن امینی مرور می‌شود. ای کاش یک بار دیگر می‌توانست آنها را ببیند. دفن ملی‌پوشان جودو در قطعه نام‌آوران فارس: بهرام افشارزاده با ابراز همدردی با خانواده جودوکاران نوجوانی که در حادثه سقوط هواپیما جان خود را از دست دادند این ضایعه دردناک را به جامعه ورزش کشور تسلیت گفت. افشارزاده این حادثه را شوک بزرگی برای ورزش ایران و جودوی جهان دانست و از تمهیدات لازم برای دفن تمام‌ قهرمانان و مربیان این حادثه در قطعه نام‌آوران ورزش ایران در بهشت زهرای تهران خبر داد. وی اظهار داشت: این قهرمانان در راه آماده‌سازی جهت کسب افتخار برای ایران‌زمین جان خود را از دست دادند و به همین خاطر نیز نام و خاطره آنان تا ابدیت در دل ایرانیان و مردم ورزش‌دوست ایران خواهد ماند.