هر مربی فوتبال استراتژی کلی تیم را بر مبنای بازیکنان کلیدی و بزرگ باشگاه برپا می‌کند. ورود و خروج این بازیکنان می‌تواند علاوه بر تغییر در ترکیب تیم، سیستم بازی و گاه حتی باعث تحول در سیاست‌های کلان یک باشگاه شود... پس از انتقال تاریخی کریستیانو رونالدو به مادرید، بحث‌های مختلفی پیرامون این خرید و فروش صورت گرفت. گذشته از اینکه موافقان و مخالفان این ترانسفر چه می‌گویند و کدام‌یک محق هستند، پیش‌بینی تغییر و تحولاتی که در وضعیت دو تیم خریدار و فروشنده بازیکن یادشده به وقوع خواهد پیوست، یکی از مهم‌ترین مسائل مطروحه در این انتقال پرخرج است. واقعیت این است که چه بخواهیم و چه نخواهیم تیم‌های رئال و یونایتد متاثر از این معامله، تغییراتی را در سبک بازی، سیاست جذب بازیکنان جدید، تفکرات مربیان و حتی بیزینس تبلیغاتی خواهند داشت. بالاخره انتظار هواداران مادریدی به پایان رسید و گرانترین بازیکن جهان فوتبال توسط آقای پرس معرفی شد. نخستین چیزی که به چشم آمد تغییر شماره CR7 به CR9 بود که در ظاهر به احترام رائول، اسطوره لوس بلانکوس صورت گرفت، ولی می‌تواند نشانه تغییر ماموریت کریس در تیم جدید باشد. رونالدوی یونایتد با توجه به سیستم تیم، در درجه نخست به عنوان بال تهاجمی بازی می‌کرد که در طول زمان مسابقه از چپ به راست و بالعکس جابه‌جایی داشت. این حرکت در حالت عادی بود که منچستر با سیستم 1-3-2-4 یا 3-3-4 بازی می‌کرد و در برخی مواقع که نیاز به یک فوروارد مرکزی تنها در جلوی هافبک‌ها بود، کریس به تنهایی یک مهاجم نوک بود؛ درست مانند بازی با آرسنال که در نیمه‌نهایی سال گذشته لیگ قهرمانان شاهد بودیم. هم اکنون با توجه به خریدهای فعلی مادرید و خروج‌های احتمالی بعضی بازیکنان این تیم می‌توان حدس زد که پلگرینی می‌تواند دو سیستم اصلی را برای تیم خود در نظر بگیرد: حالت نخست نوعی 2-4-4 تهاجمی است که در آن کریس رونالدو و آرین روبن نقش دوبال راست و چپ را بازی کنند و درست مانند آنچه در ترکیب یونایتد انجام می‌شود، این دو در طول بازی جابه‌جا شوند تا هم تمرکز دفاع حریف به هم بریزد و نیز با استفاده از حرکات طولی این دو با استفاده از سرعت ذاتی و قدرت دریبلینگ بالا، مدافعان کناری حریف براحتی دور زده شوند و فرصت گل برای تیم به وجود بیاید. در این نقشه کریس همان وظایف شماره هفت را که در گذشته داشت بر عهده دارد و با توجه به احتمال مصدومیت‌های گاه و بی‌گاه روبن و تکروی‌های قابل پیش بینی کریس و آرین، می‌توان از قدرت پشتیبانی کاکا در میان زمین یا کریم بنزما در حالتی که از نوک حمله به عقب‌تر متمایل شود، بهره برد. این در حالی است که وجود یک هافبک جنگنده و درگیر شونده در پشت این قدرت هجومی الزامی است. شاید خرید چابی آلونسو از لیورپول چاره‌ساز باشد و در غیر این صورت لاسانا دیارا می‌تواند این وظیفه را برعهده بگیرد، ضمن اینکه گاگو هم با درجه ضریب اطمینان کمتر برای این پست وجود دارد. سیستم یاد شده در صورت خرید احتمالی فرانک ریبری و جابه‌جایی وی با آرین روبن بسیار قوی‌تر خواهد شد. حالت دوم سیستم 3-3-4 است که برخی تیم‌ها مانند بارسا و یونایتد با اندکی تغییرات به حالات دلخواه با توجه به بازیکنانشان استفاده می‌کنند. با در نظر گرفتن ترکیب حاضر رئال، بهره‌مندی از این سیستم هم قابل تصور است اما با این شرط که برای این فورمیشن باید دو دفاع کناری بسیار قدرتمند، سرعتی و دونده باشند تا تیم هنگام حمله دچار ضدحمله‌های خطرناک نشود، نمونه این نوع دفاع کناری اشلی کول از چلسی، دنی آلوس از بارسلونا و پاتریک اورای منچستر هستند. در رئال سرخیو راموس بخوبی دارای ویژگی‌های یادشده است، ولی گابریل هاینزه زیاد قابل اتکا به نظر نمی‌رسد. در سیستم گفته شده، رونالدو می‌تواند یک شماره 9 کلاسیک در سمت چپ حمله باشد و به همراه کریم بنزما در راست و نیستلروی (اگر آماده باشد یا به فروش نرسد) یا هیگوآین در راس هرم تهاجمی خط حمله هولناکی ایجاد کنند. خط هافبک پشت سر آنها در راست آرین روبن، چپ کاکا و وسط لاسانا دیارا بهترین آرایش برای استفاده از فورمت یاد شده است، ولی ریسک این سیستم بسیار بالاست و با توجه به سابقه پلگرینی در ویارئال احتمال کمتری دارد تا او برای خوشامد تماشاگران چنین خطری کند. حالت‌های دیگری هم برای رئال‌مادرید پس از رونالدو قابل تصور است که اندیشیدن به آنها را به شما وامی‌گذارم. با خروج رونالدو، معامله پرسودی نصیب یونایتد شد، ولی آنچه برای هواداران این تیم اهمیت دارد این است که آیا موفقیت‌های شیاطین سرخ ادامه دارد یا مدتی شاهد افول یونایتد پس از رونالدو خواهیم بود؟ نگاهی به سبک بازی منچستر در چند سال اخیر کمک می‌کند تا بهتر بتوان پاسخی برای سؤال بالا پیدا کرد. یونایتد از سال 2003 و با خروج بکام از باشگاه شیوه 1-3-2-4 را در پیش گرفت که هنگام حمله به شکل 3-3-4 درمی‌آمد. در این سیستم رونالدو همانگونه که گفته شد در چپ یا راست خط هافبک به عنوان بال تهاجمی بازی می‌کرد ولی از آنجایی که بسیار جوان و کم‌تجربه بود، درخشش چندانی نداشت. این وضعیت تا سال 2006 ادامه داشت تا اینکه سرالکس و شرکا تصمیم به اعمال تغییراتی در این نوع بازی گرفتند و همان سیستم را به شکل 3-3-4 طراحی کردند، با این تفاوت که هنگام دفاع 1-3-2-4 رعایت شود، ولی در زمان حمله و بویژه ضدحمله تبدیل به 4-2-4 شود و این دقیقا همان کاری است که بارسلونا نیز در فصل گذشته انجام می‌داد و با توجه به بازیکنانی که داشت، بسیار عالی این برنامه را انجام دادند و یکی از دلایل بالا رفتن تعداد گل‌های بارسا همین شیوه بود و نیز دلیل اصلی درخشش رونالدو در یونایتد و نتایج نسبتا خوب این تیم در دو، سه سال اخیر، اما حالا که رونالدو نیست چه می‌شود؟ اگر فرض کنیم که فرگوسن خرید دیگری نخواهد کرد و با بضاعت فعلی، تیم پیش برود دو سناریو احتمالی وجود دارد: سناریوی اول، ادامه سبک فعلی بازی تیم است که به اختصار گفته شد با این تفاوت که جای رونالدو، والنسیا بازی کند و احتمالا برباتف وظیفه فصل گذشته ته‌وس را برعهده بگیرد.
منبع : goal.com کالبد شکافی گرانترین انتقال اروپا از منچستر
برنابئو- اولدترافورد؛ زندگی پس از رونالدو
هر مربی فوتبال استراتژی کلی تیم را بر مبنای بازیکنان کلیدی و بزرگ باشگاه برپا می‌کند. ورود و خروج این بازیکنان می‌تواند علاوه بر تغییر در ترکیب تیم، سیستم بازی و گاه حتی باعث تحول در سیاست‌های کلان یک باشگاه شود... پس از انتقال تاریخی کریستیانو رونالدو به مادرید، بحث‌های مختلفی پیرامون این خرید و فروش صورت گرفت. گذشته از اینکه موافقان و مخالفان این ترانسفر چه می‌گویند و کدام‌یک محق هستند، پیش‌بینی تغییر و تحولاتی که در وضعیت دو تیم خریدار و فروشنده بازیکن یادشده به وقوع خواهد پیوست، یکی از مهم‌ترین مسائل مطروحه در این انتقال پرخرج است. واقعیت این است که چه بخواهیم و چه نخواهیم تیم‌های رئال و یونایتد متاثر از این معامله، تغییراتی را در سبک بازی، سیاست جذب بازیکنان جدید، تفکرات مربیان و حتی بیزینس تبلیغاتی خواهند داشت. بالاخره انتظار هواداران مادریدی به پایان رسید و گرانترین بازیکن جهان فوتبال توسط آقای پرس معرفی شد. نخستین چیزی که به چشم آمد تغییر شماره CR7 به CR9 بود که در ظاهر به احترام رائول، اسطوره لوس بلانکوس صورت گرفت، ولی می‌تواند نشانه تغییر ماموریت کریس در تیم جدید باشد. رونالدوی یونایتد با توجه به سیستم تیم، در درجه نخست به عنوان بال تهاجمی بازی می‌کرد که در طول زمان مسابقه از چپ به راست و بالعکس جابه‌جایی داشت. این حرکت در حالت عادی بود که منچستر با سیستم 1-3-2-4 یا 3-3-4 بازی می‌کرد و در برخی مواقع که نیاز به یک فوروارد مرکزی تنها در جلوی هافبک‌ها بود، کریس به تنهایی یک مهاجم نوک بود؛ درست مانند بازی با آرسنال که در نیمه‌نهایی سال گذشته لیگ قهرمانان شاهد بودیم. هم اکنون با توجه به خریدهای فعلی مادرید و خروج‌های احتمالی بعضی بازیکنان این تیم می‌توان حدس زد که پلگرینی می‌تواند دو سیستم اصلی را برای تیم خود در نظر بگیرد: حالت نخست نوعی 2-4-4 تهاجمی است که در آن کریس رونالدو و آرین روبن نقش دوبال راست و چپ را بازی کنند و درست مانند آنچه در ترکیب یونایتد انجام می‌شود، این دو در طول بازی جابه‌جا شوند تا هم تمرکز دفاع حریف به هم بریزد و نیز با استفاده از حرکات طولی این دو با استفاده از سرعت ذاتی و قدرت دریبلینگ بالا، مدافعان کناری حریف براحتی دور زده شوند و فرصت گل برای تیم به وجود بیاید. در این نقشه کریس همان وظایف شماره هفت را که در گذشته داشت بر عهده دارد و با توجه به احتمال مصدومیت‌های گاه و بی‌گاه روبن و تکروی‌های قابل پیش بینی کریس و آرین، می‌توان از قدرت پشتیبانی کاکا در میان زمین یا کریم بنزما در حالتی که از نوک حمله به عقب‌تر متمایل شود، بهره برد. این در حالی است که وجود یک هافبک جنگنده و درگیر شونده در پشت این قدرت هجومی الزامی است. شاید خرید چابی آلونسو از لیورپول چاره‌ساز باشد و در غیر این صورت لاسانا دیارا می‌تواند این وظیفه را برعهده بگیرد، ضمن اینکه گاگو هم با درجه ضریب اطمینان کمتر برای این پست وجود دارد. سیستم یاد شده در صورت خرید احتمالی فرانک ریبری و جابه‌جایی وی با آرین روبن بسیار قوی‌تر خواهد شد. حالت دوم سیستم 3-3-4 است که برخی تیم‌ها مانند بارسا و یونایتد با اندکی تغییرات به حالات دلخواه با توجه به بازیکنانشان استفاده می‌کنند. با در نظر گرفتن ترکیب حاضر رئال، بهره‌مندی از این سیستم هم قابل تصور است اما با این شرط که برای این فورمیشن باید دو دفاع کناری بسیار قدرتمند، سرعتی و دونده باشند تا تیم هنگام حمله دچار ضدحمله‌های خطرناک نشود، نمونه این نوع دفاع کناری اشلی کول از چلسی، دنی آلوس از بارسلونا و پاتریک اورای منچستر هستند. در رئال سرخیو راموس بخوبی دارای ویژگی‌های یادشده است، ولی گابریل هاینزه زیاد قابل اتکا به نظر نمی‌رسد. در سیستم گفته شده، رونالدو می‌تواند یک شماره 9 کلاسیک در سمت چپ حمله باشد و به همراه کریم بنزما در راست و نیستلروی (اگر آماده باشد یا به فروش نرسد) یا هیگوآین در راس هرم تهاجمی خط حمله هولناکی ایجاد کنند. خط هافبک پشت سر آنها در راست آرین روبن، چپ کاکا و وسط لاسانا دیارا بهترین آرایش برای استفاده از فورمت یاد شده است، ولی ریسک این سیستم بسیار بالاست و با توجه به سابقه پلگرینی در ویارئال احتمال کمتری دارد تا او برای خوشامد تماشاگران چنین خطری کند. حالت‌های دیگری هم برای رئال‌مادرید پس از رونالدو قابل تصور است که اندیشیدن به آنها را به شما وامی‌گذارم. با خروج رونالدو، معامله پرسودی نصیب یونایتد شد، ولی آنچه برای هواداران این تیم اهمیت دارد این است که آیا موفقیت‌های شیاطین سرخ ادامه دارد یا مدتی شاهد افول یونایتد پس از رونالدو خواهیم بود؟ نگاهی به سبک بازی منچستر در چند سال اخیر کمک می‌کند تا بهتر بتوان پاسخی برای سؤال بالا پیدا کرد. یونایتد از سال 2003 و با خروج بکام از باشگاه شیوه 1-3-2-4 را در پیش گرفت که هنگام حمله به شکل 3-3-4 درمی‌آمد. در این سیستم رونالدو همانگونه که گفته شد در چپ یا راست خط هافبک به عنوان بال تهاجمی بازی می‌کرد ولی از آنجایی که بسیار جوان و کم‌تجربه بود، درخشش چندانی نداشت. این وضعیت تا سال 2006 ادامه داشت تا اینکه سرالکس و شرکا تصمیم به اعمال تغییراتی در این نوع بازی گرفتند و همان سیستم را به شکل 3-3-4 طراحی کردند، با این تفاوت که هنگام دفاع 1-3-2-4 رعایت شود، ولی در زمان حمله و بویژه ضدحمله تبدیل به 4-2-4 شود و این دقیقا همان کاری است که بارسلونا نیز در فصل گذشته انجام می‌داد و با توجه به بازیکنانی که داشت، بسیار عالی این برنامه را انجام دادند و یکی از دلایل بالا رفتن تعداد گل‌های بارسا همین شیوه بود و نیز دلیل اصلی درخشش رونالدو در یونایتد و نتایج نسبتا خوب این تیم در دو، سه سال اخیر، اما حالا که رونالدو نیست چه می‌شود؟ اگر فرض کنیم که فرگوسن خرید دیگری نخواهد کرد و با بضاعت فعلی، تیم پیش برود دو سناریو احتمالی وجود دارد: سناریوی اول، ادامه سبک فعلی بازی تیم است که به اختصار گفته شد با این تفاوت که جای رونالدو، والنسیا بازی کند و احتمالا برباتف وظیفه فصل گذشته ته‌وس را برعهده بگیرد.
منبع : goal.com ارسال نظر
پربیننده