سیا، محفلی برای کثیف‌ترین‌ها
آمریکا در تمام 60 سال گذشته تلاش کرده در فضای به اصطلاح دموکراتیک موجود در این کشور سیستم مخوف و بسته اطلاعاتی خود را داشته باشد. تمام شاکله فعلی سازمان سیا و عملیات‌های اطلاعاتی و امنیتی آن به اعتماد شفاهی میان جاسوسان این سازمان و سیاستمداران و دولتمردان آمریکایی بستگی دارد و به گفته بسیاری، اعتماد عمومی به سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا بارها و بارها در تمام این سال‌ها شکسته شده است. داستان اخیری که در این سازمان به وجود آمده و نانسی پلوسی رسما دستگاه اطلاعاتی دوران بوش را به دروغگویی به کنگره متهم کرده است، شاید یکی از نمونه‌های تکراری در تاریخ سازمان سیا و دستگاه‌های مرتبط با آن باشد و آنهایی که با تاریخچه این سازمان آشنایی دارند، می‌دانند که طبیعت حاکم بر رفتار سران سیا در تمام 60 سال گذشته عامل اصلی این پنهانکاری‌هاست و مساله ارتباط مشخصی با دوران جورج بوش ندارد. در دوران بوش نیز آنچه بیش از پنهانکاری‌های سیا اهمیت داشته عدم تمایل نهادهایی چون کنگره آمریکا به کشف اصل بسیاری از ماجراها در این دوران بوده است. در داستان فعلی نیز لئون پانتا، رئیس فعلی سیا و یکی از همکاران باسابقه نانسی پلوسی در نهاد قانونگذاری تلاش می‌کند به هر طریق ممکن اعتماد را میان این دو نهاد افزایش داده و زمینه را برای بهبود وجهه سیا ایجاد کند. او اخیرا در مصاحبه‌ای بیان کرده بود که دیوار بی‌اعتمادی موجود میان مجلس آمریکا و سازمان سیا مساله آزاردهنده‌ای است و این دیوار باید هرچه سریع‌تر شکسته شود، اما زهی خیال باطل که خیلی‌ها قبل از پانتا نیز کوشیده‌اند این دیوار بی‌اعتمادی را فرو بریزند و نه‌تنها نتوانسته‌اند، بلکه بر ضخامت آن نیز افزوده‌اند. مشکل این است که در این 60 سال سران آمریکا همیشه گفته‌اند به دستگاه‌های اطلاعاتی قابل اعتماد نیاز دارند اما جاسوسی فی‌نفسه آنقدر شغل پیچیده و خطرناکی است که این سازمان عملا نتوانسته مردان و زنانی قابل اعتماد را به استخدام خود دربیاورد و در تمام این سال‌ها بویژه در ایام جنگ سرد و رقابت اطلاعاتی گسترده با روسیه، این مساله به اوج خود رسیده است.
جفری اسمیت یکی از سران سابق سیا در این‌باره می‌گوید:«سیا اصولا به مردان دروغگو، حقه‌باز و دزد بیش از همه احتیاج دارد و چنین کسانی هستند که می‌توانند مشکلات و ماموریت‌های مهم را به انجام برسانند، براحتی دروغ بگویند و سر بقیه را کلاه بگذارند. جایی که لازم بود دزدی کنند و از هیچ فعل کثیفی ترس و وحشت نداشته باشند.» او در تشریح برخی تجربیات خود از دوران کار در این سازمان می‌گوید، آنطور که من به یاد دارم در آن دوران هر وقت ماموریتی در خارج از آمریکا به سرانجام نمی‌رسید، مدیران سیا در واشنگتن به این نتیجه می‌رسیدند که مامور مورد نظر احتمالا کمی صداقت به خرج داده است و احتمالا کمی دستپاچه شده و فراموش کرده برای چه هدفی به آن ماموریت اعزام شده است. صداقت در نظر مدیران سیا همواره عاملی ویرانگر تلقی می‌شده و در سطوح بالای مدیریت این سازمان نیز این مساله جریان داشته است. داستان پنهانکاری‌های سیا در بازرسی‌های انجام شده توسط کنگره نیز فقط به همین ماجرای زندان گوانتانامو محدود نمی‌شود و سابقه بلندی دارد. شاید از سال 1947 که کنگره سیا را تاسیس و مرامنامه آن را منتشر کرد، بارها اتفاق افتاده که در ماجرایي، سیا خلاف این مرامنامه و در عکس جهت خواسته‌های نمایندگان مجلس گام برداشته است. جرالد فورد، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا و یکی از نمایندگان قدیمی کنگره در پرونده سوءقصد سیا به جان فیدل کاسترو، هم در آن روزها و هم در سال‌های بعد بر این حقیقت تاکید می‌کند که در جریان تمام تحقیقات صورت گرفته، تمام تلاش کنگره این بوده که ابعاد ماجرا از نظر نمایندگان پنهان بماند و برای آنها هیچ واقعیتی آشکار نشود. حتی خود او نیز تایید می‌کند که این پنهان ماندن اطلاعات از نظر نمایندگان کنگره با نظر مستقیم خود او در دوران ریاست‌جمهوری صورت می‌گرفته است. استدلال او نیز این است که اگر چنین اطلاعاتی فاش می‌شد، میزان اعتماد شرکای آمریکا در خارج از این کشور بسیار پایین می‌آمد و آنگاه سیا مجبور بود روی درصد زیادی از اعتبار خودش در بیرون از آب‌ها خط بکشد، فقط به این دلیل که می‌خواسته نظر مساعد کنگره را جلب کند. به عبارت دیگر تاریخچه کوتاه سیا مملو از وقایعی از این دست است که همواره ذهن نمایندگان کنگره را آزار می‌داده اما این واقعیت موجود در محافل اطلاعاتی آمریکاست و اگر چه از زمان رونالد ریگان، گروهی برای نظارت و گزارش خطاهای احتمالی در سیا منصوب شدند، اما عملا در این سال‌ها نیز این گروه‌های نظارت و بازرسی نتوانسته‌اند کاری از پیش ببرند و مشکل صداقت همچنان در سیا پابرجاست. آمریکایی‌ها 60 سال تمام کوشیده‌اند نشان دهند فعالیت‌های اطلاعاتی آنها کاملا شفاف است و هیچ سوء نیتی ندارند. کار به جایی رسیده که سیا ماموریت‌های خود در پاکستان و افغانستان را به ارتش و جنگنده‌های نیروی هوایی می‌سپارد و بر مبنای دستورات صادر شده از سوی این سازمان، جنگنده‌های نیروی هوایی مناطق مورد نظر را بمباران می‌کند و اگر صد‌ها غیر نظامی هم کشته شوند، چون سران سیا بعد از عملیات اعلام می‌کنند که اهداف مورد نظر برآورده شده، هیچ‌کس نگرانی خاصی به خود راه نمی‌دهد. پس اگر بناست تحقیقی درباره اصل فعالیت‌های سیا صورت بگیرد، چنین مواردی است که اهمیت دارد و الا روشن شدن دروغگویی‌های سیا به کنگره درد خاصی را درمان نمی‌کند.
منبع: The Nation
نگاه
سیا، محفلی برای کثیف‌ترین‌ها
آمریکا در تمام 60 سال گذشته تلاش کرده در فضای به اصطلاح دموکراتیک موجود در این کشور سیستم مخوف و بسته اطلاعاتی خود را داشته باشد. تمام شاکله فعلی سازمان سیا و عملیات‌های اطلاعاتی و امنیتی آن به اعتماد شفاهی میان جاسوسان این سازمان و سیاستمداران و دولتمردان آمریکایی بستگی دارد و به گفته بسیاری، اعتماد عمومی به سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا بارها و بارها در تمام این سال‌ها شکسته شده است. داستان اخیری که در این سازمان به وجود آمده و نانسی پلوسی رسما دستگاه اطلاعاتی دوران بوش را به دروغگویی به کنگره متهم کرده است، شاید یکی از نمونه‌های تکراری در تاریخ سازمان سیا و دستگاه‌های مرتبط با آن باشد و آنهایی که با تاریخچه این سازمان آشنایی دارند، می‌دانند که طبیعت حاکم بر رفتار سران سیا در تمام 60 سال گذشته عامل اصلی این پنهانکاری‌هاست و مساله ارتباط مشخصی با دوران جورج بوش ندارد. در دوران بوش نیز آنچه بیش از پنهانکاری‌های سیا اهمیت داشته عدم تمایل نهادهایی چون کنگره آمریکا به کشف اصل بسیاری از ماجراها در این دوران بوده است. در داستان فعلی نیز لئون پانتا، رئیس فعلی سیا و یکی از همکاران باسابقه نانسی پلوسی در نهاد قانونگذاری تلاش می‌کند به هر طریق ممکن اعتماد را میان این دو نهاد افزایش داده و زمینه را برای بهبود وجهه سیا ایجاد کند. او اخیرا در مصاحبه‌ای بیان کرده بود که دیوار بی‌اعتمادی موجود میان مجلس آمریکا و سازمان سیا مساله آزاردهنده‌ای است و این دیوار باید هرچه سریع‌تر شکسته شود، اما زهی خیال باطل که خیلی‌ها قبل از پانتا نیز کوشیده‌اند این دیوار بی‌اعتمادی را فرو بریزند و نه‌تنها نتوانسته‌اند، بلکه بر ضخامت آن نیز افزوده‌اند. مشکل این است که در این 60 سال سران آمریکا همیشه گفته‌اند به دستگاه‌های اطلاعاتی قابل اعتماد نیاز دارند اما جاسوسی فی‌نفسه آنقدر شغل پیچیده و خطرناکی است که این سازمان عملا نتوانسته مردان و زنانی قابل اعتماد را به استخدام خود دربیاورد و در تمام این سال‌ها بویژه در ایام جنگ سرد و رقابت اطلاعاتی گسترده با روسیه، این مساله به اوج خود رسیده است.
جفری اسمیت یکی از سران سابق سیا در این‌باره می‌گوید:«سیا اصولا به مردان دروغگو، حقه‌باز و دزد بیش از همه احتیاج دارد و چنین کسانی هستند که می‌توانند مشکلات و ماموریت‌های مهم را به انجام برسانند، براحتی دروغ بگویند و سر بقیه را کلاه بگذارند. جایی که لازم بود دزدی کنند و از هیچ فعل کثیفی ترس و وحشت نداشته باشند.» او در تشریح برخی تجربیات خود از دوران کار در این سازمان می‌گوید، آنطور که من به یاد دارم در آن دوران هر وقت ماموریتی در خارج از آمریکا به سرانجام نمی‌رسید، مدیران سیا در واشنگتن به این نتیجه می‌رسیدند که مامور مورد نظر احتمالا کمی صداقت به خرج داده است و احتمالا کمی دستپاچه شده و فراموش کرده برای چه هدفی به آن ماموریت اعزام شده است. صداقت در نظر مدیران سیا همواره عاملی ویرانگر تلقی می‌شده و در سطوح بالای مدیریت این سازمان نیز این مساله جریان داشته است. داستان پنهانکاری‌های سیا در بازرسی‌های انجام شده توسط کنگره نیز فقط به همین ماجرای زندان گوانتانامو محدود نمی‌شود و سابقه بلندی دارد. شاید از سال 1947 که کنگره سیا را تاسیس و مرامنامه آن را منتشر کرد، بارها اتفاق افتاده که در ماجرایي، سیا خلاف این مرامنامه و در عکس جهت خواسته‌های نمایندگان مجلس گام برداشته است. جرالد فورد، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا و یکی از نمایندگان قدیمی کنگره در پرونده سوءقصد سیا به جان فیدل کاسترو، هم در آن روزها و هم در سال‌های بعد بر این حقیقت تاکید می‌کند که در جریان تمام تحقیقات صورت گرفته، تمام تلاش کنگره این بوده که ابعاد ماجرا از نظر نمایندگان پنهان بماند و برای آنها هیچ واقعیتی آشکار نشود. حتی خود او نیز تایید می‌کند که این پنهان ماندن اطلاعات از نظر نمایندگان کنگره با نظر مستقیم خود او در دوران ریاست‌جمهوری صورت می‌گرفته است. استدلال او نیز این است که اگر چنین اطلاعاتی فاش می‌شد، میزان اعتماد شرکای آمریکا در خارج از این کشور بسیار پایین می‌آمد و آنگاه سیا مجبور بود روی درصد زیادی از اعتبار خودش در بیرون از آب‌ها خط بکشد، فقط به این دلیل که می‌خواسته نظر مساعد کنگره را جلب کند. به عبارت دیگر تاریخچه کوتاه سیا مملو از وقایعی از این دست است که همواره ذهن نمایندگان کنگره را آزار می‌داده اما این واقعیت موجود در محافل اطلاعاتی آمریکاست و اگر چه از زمان رونالد ریگان، گروهی برای نظارت و گزارش خطاهای احتمالی در سیا منصوب شدند، اما عملا در این سال‌ها نیز این گروه‌های نظارت و بازرسی نتوانسته‌اند کاری از پیش ببرند و مشکل صداقت همچنان در سیا پابرجاست. آمریکایی‌ها 60 سال تمام کوشیده‌اند نشان دهند فعالیت‌های اطلاعاتی آنها کاملا شفاف است و هیچ سوء نیتی ندارند. کار به جایی رسیده که سیا ماموریت‌های خود در پاکستان و افغانستان را به ارتش و جنگنده‌های نیروی هوایی می‌سپارد و بر مبنای دستورات صادر شده از سوی این سازمان، جنگنده‌های نیروی هوایی مناطق مورد نظر را بمباران می‌کند و اگر صد‌ها غیر نظامی هم کشته شوند، چون سران سیا بعد از عملیات اعلام می‌کنند که اهداف مورد نظر برآورده شده، هیچ‌کس نگرانی خاصی به خود راه نمی‌دهد. پس اگر بناست تحقیقی درباره اصل فعالیت‌های سیا صورت بگیرد، چنین مواردی است که اهمیت دارد و الا روشن شدن دروغگویی‌های سیا به کنگره درد خاصی را درمان نمی‌کند.
منبع: The Nation
ارسال نظر
پربیننده