به داد غزه برسید
روز آخر ماه ژوئن گذشته بود که همکارانم مرا در کشتی بیدار کردند و گفتند اسرائیلی‌ها با مخابره سیگنال‌هایی به کشتی از ما می‌خواهند مسیر خود را تغییر دهیم و الا مجبور می‌شوند به زور متوسل شده و از هرگونه اقدامی که می‌توانند برای متوقف کردن ما استفاده کنند. من که بشدت از مصادره کشتی قبلی حامل کمک به مردم غزه عصبانی بودم، میکروفون را دستم گرفتم و با همان عصبانیت گفتم: «نیروی دریایی اسرائیل! این صدای کشتی آریون است (نام ثبت شده‌ای که برای کشتی ما انتخاب شده و قبلا هم به اطلاع نیروی دریایی اسرائیل رسیده بود). ما 21 فرد کاملا غیرمسلح هستیم که کمک‌هایی را برای مردم غزه حمل می‌کنیم. بنابر قانون هرگونه محاصره غزه در شرایط فعلی ممنوع است و شما مسؤول جان مردمی هستید که در غزه منتظر رسیدن این کمک‌ها هستند. از آنجایی که کشتی ما باری است و تمام سرنشینان آن نیز غیرنظامی هستند، شما موظفید که به ما اجازه عبور دهید و ما نیز به پیشروی خود ادامه خواهیم داد».
درست بعد از این پیغام، سیستم ناوبری کشتی ما به کلی برای چهار ساعت از کار افتاد و تهدیدهای اسرائیلی‌ها ادامه پیدا کرد. آنها در آخرین تهدید خود اعلام کردند که قصد دارند تیراندازی را شروع کنند و اگر مسیر خود را تغییر ندهیم بدون هیچ ملاحظه‌ای آتش خواهند گشود، اما با همه این تهدیدها باز هم اعلام کردیم که همه سرنشینان این کشتی غیرمسلح هستند و نیازی به گشودن آتش نیست.
به هر حال بعد از همه این کش و قوس‌ها سرانجام قایق‌های اسرائیلی به ما نزدیک شدند و ما را مجبور کردند از کشتی پیاده شویم. در این میان افسران اسرائیلی با خشونت هرچه تمام‌تر همسر مرا که یک فیلمساز است و مستند‌های زیادی درباره مسائل فلسطین ساخته مجبور کردند روی زمین زانو بزند و گردن او را با چند ضربه محکم در اختیار گرفتند، رفتار آنها با بقیه نیز به همین نحو بود و ما مجبور شدیم از هم جدا شویم. در آن لحظه بود که اوج حقارت و ضعف خود را در برابر مشتی وحشی احساس کردم و دنیایی از درد و رنج در قلبم زنده شد. ما هیچ چیز نمی‌خواستیم الا اینکه محموله‌ای حیاتی را به مردم جنگزده غزه برسانیم. من سال‌های سال برای آزادی فلسطین جنگیده‌ام و بارها علیه اسرائیلی‌ها در مجلات مختلف نوشته‌ام و مانند هموطنان دیگرم با سنگ و چوب به جنگ سربازان اسرائیلی رفته‌ام. در این میان تعداد زیادی از دوستان خود را نیز از دست داده و مشکلات متعددی را متحمل شده‌ام، اما شاید هیچ وقت به این اندازه تحقیر نشده بودم. شاید چون ما به هیچ دولت و کشور خاصی تعلق نداشتیم این طور با ما برخورد می‌شد و اگر مثلا کشوری مشخص محموله‌ای را برای مردم غزه می‌فرستاد چنین برخوردی با آنها نمی‌شد، اما دریغ که در تمام این سال‌ها بیشتر دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی در برابر جنایات اسرائیل سکوت پیشه کرده‌اند و هیچ‌گاه نه خواسته و نه توانسته‌اند در برابر این خوی یاغیگری بایستند. من و همکارانم ماه‌ها برای تامین این محموله تلاش کرده و شبانه‌روز وقت گذاشته بودیم تا بتوانیم از مجاری مختلف و سازمان‌های دولتی و غیردولتی ذره‌ای از نیازهای مردم غزه را برآورده کنیم. همه این تلاش‌ها حال به جایی رسیده بود که با حقارت هرچه تمام‌تر مجبور می‌شدیم روی زمین بیفتیم و زانو بزنیم. در سفر‌های قبلی به غزه بعد از جنگ 22روزه با جوانانی مواجه شدم که بی‌صبرانه می‌خواستند برای ادامه تحصیل از غزه بیرون بروند و حتی خانواده‌های آنان نیز به رفتن آنها راضی بودند و نمی‌خواستند شاهد بدبختی‌های بیشتر و بیشتر فرزندان خود باشند، آنها به ما می‌گفتند فقط ما را به آب‌های آزاد برسانید و ما بقیه را تا خود قبرس شنا خواهیم کرد. همه اینها نشان می‌دهد که کودکان و جوانان غزه چه اسارت خفه‌کننده‌ای را تجربه می‌کنند. خود من هم وقتی کودکی بیش نبودم با اصرار پدر و مادرم از همین آب و خاک جدا شدم و الا شاید تا امروز اصلا اثری از من باقی نمانده بود و هیچ‌گاه نمی‌توانستم طعم تحصیل در دانشگاه را بچشم و از حقایق رژیمی نژادپرست چون اسرائیل مطلع شوم. شاید این خوش‌شانسی محض من بود که توانستم طعم این آزادی را بچشم و حال می‌خواهم برادران و خواهران خود را نیز حتی اگر می‌شود ذره‌ای با این آزادی آشنا کنم؛ کسانی که شبانه‌روز باید گرفتاری‌های خفه‌کننده‌ای نظیر اشغال، ظلم، تبعیض، تبعید و آپارتاید را تحمل کنند و هیچ راهی نیز برای گریز از آن نداشته باشند. در غزه هیچ‌کسی نیست که حتی یک روز جدای از سایه سنگین صهیونیست‌ها زندگی کرده باشد و حتی فلسطینیان ساکن اسرائیل نیز هر روز شاهد تبعیض فاحش صهیونیست‌ها هستند و نمی‌توانند لب از لب باز کنند. در همین شرایط اسرائیل حتی به توافقنامه‌هایی که خود امضا کرده نیز توجهی نمی‌کند و با خیال راحت به شهرک‌سازی‌های خود ادامه می‌دهد. در آن لحظاتی که روی کشتی به همراه همسرم و دیگر دوستان خود زانو زده بودیم، در هر لحظه به این مساله فکر می‌کردم که وعده‌های رئیس‌جمهوری چون باراک اوباما چقدر پوچ است و تا کجا می‌توان به چنین سخنانی اعتماد کرد. خانواده من از فلسطین به آمریکا کشیده شدند و من در این کشور بزرگ شدم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانم این ننگ را فراموش کنم که دولتی چون اسرائیل فقط به مدد بودجه‌های میلیاردی آمریکا سر پا ایستاده و با همه کمک‌هایی نیز که دریافت می‌کند، حتی حاضر نیست لحظه‌ای به آزادی مردم بی‌دفاع غزه فکر کند و حتی اجازه دهد کمک‌های بین‌المللی نظیر آنچه ما با مشقت فراهم کرده بودیم به دست این مردم بی‌دفاع برسد.
منبع: The Nation
دریچه
به داد غزه برسید
روز آخر ماه ژوئن گذشته بود که همکارانم مرا در کشتی بیدار کردند و گفتند اسرائیلی‌ها با مخابره سیگنال‌هایی به کشتی از ما می‌خواهند مسیر خود را تغییر دهیم و الا مجبور می‌شوند به زور متوسل شده و از هرگونه اقدامی که می‌توانند برای متوقف کردن ما استفاده کنند. من که بشدت از مصادره کشتی قبلی حامل کمک به مردم غزه عصبانی بودم، میکروفون را دستم گرفتم و با همان عصبانیت گفتم: «نیروی دریایی اسرائیل! این صدای کشتی آریون است (نام ثبت شده‌ای که برای کشتی ما انتخاب شده و قبلا هم به اطلاع نیروی دریایی اسرائیل رسیده بود). ما 21 فرد کاملا غیرمسلح هستیم که کمک‌هایی را برای مردم غزه حمل می‌کنیم. بنابر قانون هرگونه محاصره غزه در شرایط فعلی ممنوع است و شما مسؤول جان مردمی هستید که در غزه منتظر رسیدن این کمک‌ها هستند. از آنجایی که کشتی ما باری است و تمام سرنشینان آن نیز غیرنظامی هستند، شما موظفید که به ما اجازه عبور دهید و ما نیز به پیشروی خود ادامه خواهیم داد».
درست بعد از این پیغام، سیستم ناوبری کشتی ما به کلی برای چهار ساعت از کار افتاد و تهدیدهای اسرائیلی‌ها ادامه پیدا کرد. آنها در آخرین تهدید خود اعلام کردند که قصد دارند تیراندازی را شروع کنند و اگر مسیر خود را تغییر ندهیم بدون هیچ ملاحظه‌ای آتش خواهند گشود، اما با همه این تهدیدها باز هم اعلام کردیم که همه سرنشینان این کشتی غیرمسلح هستند و نیازی به گشودن آتش نیست.
به هر حال بعد از همه این کش و قوس‌ها سرانجام قایق‌های اسرائیلی به ما نزدیک شدند و ما را مجبور کردند از کشتی پیاده شویم. در این میان افسران اسرائیلی با خشونت هرچه تمام‌تر همسر مرا که یک فیلمساز است و مستند‌های زیادی درباره مسائل فلسطین ساخته مجبور کردند روی زمین زانو بزند و گردن او را با چند ضربه محکم در اختیار گرفتند، رفتار آنها با بقیه نیز به همین نحو بود و ما مجبور شدیم از هم جدا شویم. در آن لحظه بود که اوج حقارت و ضعف خود را در برابر مشتی وحشی احساس کردم و دنیایی از درد و رنج در قلبم زنده شد. ما هیچ چیز نمی‌خواستیم الا اینکه محموله‌ای حیاتی را به مردم جنگزده غزه برسانیم. من سال‌های سال برای آزادی فلسطین جنگیده‌ام و بارها علیه اسرائیلی‌ها در مجلات مختلف نوشته‌ام و مانند هموطنان دیگرم با سنگ و چوب به جنگ سربازان اسرائیلی رفته‌ام. در این میان تعداد زیادی از دوستان خود را نیز از دست داده و مشکلات متعددی را متحمل شده‌ام، اما شاید هیچ وقت به این اندازه تحقیر نشده بودم. شاید چون ما به هیچ دولت و کشور خاصی تعلق نداشتیم این طور با ما برخورد می‌شد و اگر مثلا کشوری مشخص محموله‌ای را برای مردم غزه می‌فرستاد چنین برخوردی با آنها نمی‌شد، اما دریغ که در تمام این سال‌ها بیشتر دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی در برابر جنایات اسرائیل سکوت پیشه کرده‌اند و هیچ‌گاه نه خواسته و نه توانسته‌اند در برابر این خوی یاغیگری بایستند. من و همکارانم ماه‌ها برای تامین این محموله تلاش کرده و شبانه‌روز وقت گذاشته بودیم تا بتوانیم از مجاری مختلف و سازمان‌های دولتی و غیردولتی ذره‌ای از نیازهای مردم غزه را برآورده کنیم. همه این تلاش‌ها حال به جایی رسیده بود که با حقارت هرچه تمام‌تر مجبور می‌شدیم روی زمین بیفتیم و زانو بزنیم. در سفر‌های قبلی به غزه بعد از جنگ 22روزه با جوانانی مواجه شدم که بی‌صبرانه می‌خواستند برای ادامه تحصیل از غزه بیرون بروند و حتی خانواده‌های آنان نیز به رفتن آنها راضی بودند و نمی‌خواستند شاهد بدبختی‌های بیشتر و بیشتر فرزندان خود باشند، آنها به ما می‌گفتند فقط ما را به آب‌های آزاد برسانید و ما بقیه را تا خود قبرس شنا خواهیم کرد. همه اینها نشان می‌دهد که کودکان و جوانان غزه چه اسارت خفه‌کننده‌ای را تجربه می‌کنند. خود من هم وقتی کودکی بیش نبودم با اصرار پدر و مادرم از همین آب و خاک جدا شدم و الا شاید تا امروز اصلا اثری از من باقی نمانده بود و هیچ‌گاه نمی‌توانستم طعم تحصیل در دانشگاه را بچشم و از حقایق رژیمی نژادپرست چون اسرائیل مطلع شوم. شاید این خوش‌شانسی محض من بود که توانستم طعم این آزادی را بچشم و حال می‌خواهم برادران و خواهران خود را نیز حتی اگر می‌شود ذره‌ای با این آزادی آشنا کنم؛ کسانی که شبانه‌روز باید گرفتاری‌های خفه‌کننده‌ای نظیر اشغال، ظلم، تبعیض، تبعید و آپارتاید را تحمل کنند و هیچ راهی نیز برای گریز از آن نداشته باشند. در غزه هیچ‌کسی نیست که حتی یک روز جدای از سایه سنگین صهیونیست‌ها زندگی کرده باشد و حتی فلسطینیان ساکن اسرائیل نیز هر روز شاهد تبعیض فاحش صهیونیست‌ها هستند و نمی‌توانند لب از لب باز کنند. در همین شرایط اسرائیل حتی به توافقنامه‌هایی که خود امضا کرده نیز توجهی نمی‌کند و با خیال راحت به شهرک‌سازی‌های خود ادامه می‌دهد. در آن لحظاتی که روی کشتی به همراه همسرم و دیگر دوستان خود زانو زده بودیم، در هر لحظه به این مساله فکر می‌کردم که وعده‌های رئیس‌جمهوری چون باراک اوباما چقدر پوچ است و تا کجا می‌توان به چنین سخنانی اعتماد کرد. خانواده من از فلسطین به آمریکا کشیده شدند و من در این کشور بزرگ شدم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانم این ننگ را فراموش کنم که دولتی چون اسرائیل فقط به مدد بودجه‌های میلیاردی آمریکا سر پا ایستاده و با همه کمک‌هایی نیز که دریافت می‌کند، حتی حاضر نیست لحظه‌ای به آزادی مردم بی‌دفاع غزه فکر کند و حتی اجازه دهد کمک‌های بین‌المللی نظیر آنچه ما با مشقت فراهم کرده بودیم به دست این مردم بی‌دفاع برسد.
منبع: The Nation
ارسال نظر
پربیننده