مهدی آزادی: در میان همه دلایل موجود برای ناامیدی در ابتدای فصل از جمله جدایی نیمار، ابهام در آینده لیونل مسی، افت فاحش پیکه و سوارز، مصدومیت درازمدت عثمان دمبله و حواشی بیرون از باشگاه چون استقلال کاتالونیا، دو شکست پیاپی در سوپرکاپ اسپانیا هم لیست را تکمیل کرد. اما در پایان سال 2017، این بارسلوناست که با اختلافی باورنکردنی، صدرنشین لالیگاست. هر کسی که سوپرکاپ اسپانیا در ماه آگوست را دیده باشد و پس از آن برای مدت 4 ماه به هر دلیلی از جمله طی کردن ریاضت روحانی، تبعید به جنگل و... از دنیا جدا شده و ال‌کلاسیکوی دیروز را دیده باشد؛ مطلقا چیزی از آن نخواهد فهمید. حق هم دارد. اما هر آن کس که در این 4 ماه، مسیری که تیم والورده در تمرینات و بازی‌ها طی کرد را دیده باشد، خیلی چیزها را می‌فهمد و باور می‌کند. بارسا در ماه آگوست و سوپرکاپ اسپانیا خیلی خوب درک کرد که مادرید به وضوح از آنها بهتر است. پیکه- که استثنایی بازی کرد- با نهایت تلخی رسما اعتراف کرد برای نخستین‌بار پس از مدت‌ها احساس می‌کند بارسا از مادرید ضعیف‌تر است. پیکه اشتباه نمی‌کرد. حق با او بود اما زیر نظر یک مربی صبور، اصولی و نرمال و آرام، بارسا کم‌کم پیشرفت کرد تا اینکه در نیمه دوم ال‌کلاسیکو در برنابئو منفجر شد. نیمه‌ای که برای مادرید به یک حمام خون می‌ماند. بازی مشت نمونه خروار بود و به وضوح نشان داد در این فصل لالیگا، چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است. بارسای والورده ابتدا مقاومت کرد؛ تلاش کرد؛ به زحمت افتاد؛ زجر کشید تا اینکه به خواسته‌اش رسید. توپ را در اختیار گرفت و از آن نهایت بهره را برد تا در حالی که در دسامبر هستیم، تکلیف لیگ تا حدود زیادی مشخص شده باشد. بارسلونا از تیمی متکی به خلاقیت‌های فردی به تیمی تبدیل شده که همه بازیکنانش مهم و تاثیرگذار هستند. این درست است که در ال‌کلاسیکو برخی بازیکنان عملکردی خارق‌العاده داشتند. بازیکنانی چون تراشتگن، پیکه، اینیستا، سرجی روبرتو و لوییس سوارز اما ما نمی‌توانیم فراموش کنیم بارسا بدون ستاره نقل‌وانتقالاتی‌اش (دمبله) و اومتیتی که احتمالا بهترین بازیکن تیم تا بدین جای فصل بوده، مادرید را خرد کرد. اینجاست که نقش مربی مشخص می‌شود.