شنبه
امروز جشن تولد دخترم است. از حاج آقا امروز را مرخصی گرفتم که خانه را برای یک جشن مفصل آماده کنم. قرار شد یک امروز را حاج آقا با ماشین خودشان بروند سرکار. آخر تزئین یک خانه هشتصد متری کار یک نفر نیست. هرچه به خانم اصرار کردم که کارگر بگیریم، قبول نکرد. گفت می‌خواهم خودم خانه را برای جشن تولد دخترم آماده کنم.
یکشنبه
امروز که رفتم دنبال حاج آقا، طفلک از در خانه تا در محل کار یک کلمه هم حرف نزد. فکر کنم هنوز بابت کادوی جشن تولد دخترم شرمنده است. حق هم دارد. طفلک فقط توانست یک لکسوس برای دخترم بخرد، آن وقت منی که راننده اویم یک زمین هزارمتری به دخترم هدیه دادم. خب! هرکس هم که باشد خجالت می کشد. خدا کند وضع مالی حاج آقا هم خوب شود. ای لعنت به این فاصله طبقاتی.
دوشنبه
امروز حاج آقا خیلی خوشحال بود. وقتی داشتم از سر کار برش می‌گرداندم زنگ زد خانه‌اش و به حاج خانم گفت که برای شام کل فامیل را دعوت کند رستوران گردان برج میلاد. بعد هم یواشکی، طوری که من نشنوم به منزل گفت: از همین روزها دیگر مجبور نیستیم فقط کوبیده و برگ و شیشلیک بخوریم. می‌توانیم غذاهای سلطنتی و اشرافی کشورهای دیگر را هم به منو اضافه کنیم.
شنبه چند ماه بعد
امشب دعوت بودیم به جشن ختنه سورون نوه حاج آقا در یکی از تالار های بزرگ شهر. خیلی از کله‌گنده‌ها هم دعوت بودند. متناسب با مزاج هر میهمان چندین نوع غذا تهیه شده بود. حاج آقا به مناسبت این روز فرخنده یک معدن سنگ‌های قیمتی به نوه‌اش هدیه داد. خیال من هم راحت شد چون حالا بدون خجالت کشیدن از حاج آقا و خانواده‌شان می‌توانم یک جشن مفصل برای ختنه سورون پسر خودم بگیرم. خدا رو شکر که بالاخره حقوق نمایندگان مجلس افزایش یافت.