حمیدرضا صدر: کالبدشکافی یکی از آخرین بازی‌های لیورپول در سال 2017 برای توصیف چالش‌های تیم یورگن کلوپ کارساز است؛ نبرد با توپچی‌ها در لندن. دیدارهای آرسنال و لیورپول طی 5 فصل اخیر پر تب و تاب بوده‌اند و لبالب از گل. چنانکه نخستین دیدار فصل پیش بین 2 تیم در لندن با نتیجه 3-4 به سود لیورپول پایان یافت و دومین بازی‌شان 1-3 باز هم به سود لیورپول. طی این دوران 27 گل بین توپچی‌ها و مردان آنفیلد رد و بدل شده که سهم توپچی‌ها 10 گل بوده است و سهم لیورپولی‌ها 17 گل. نبرد آخرین روزهای سال 2017 دو تیم حکایت دیرآشنای‌شان شد؛ دروازه‌ها 6 بار فرو ریخت و بازی 3-3 پایان یافت که می‌توانست به مرز 5-5 هم برسد! دیداری نفسگیر و تماشایی و در عین حال آمیخته به اشتباهات پرشمار. دیداری با طعم «کمدی اشتباهات»، با مدافعان لرزانی که توشه‌ها را یک به یک برباد دادند، گل به گل. نخستین گل بازی با ضربه سر به ثمر رسید، با ضربه سر کوتاه‌ترین بازیکن میدان: کوتینیو. دومین گل را محمد صلاح با نفوذ فراغ‌بالانه‌ای از قلب دفاع آرسنال زد. در آن لحظات تصور کردیم توپچی‌ها تسلیم شده‌اند ولی لیورپول، لیورپول بود و 388 ثانیه پس از گل صلاح طی توفان 5 دقیقه‌ای آرسنال همه چیز را بر باد داد و سانچز، اوزیل و ژاکا دروازه لیورپول را باز کردند. جایی که دریافتیم حتی 3 گل هم لیورپول را پیروز نمی‌کند! دریافتیم «هنر دفاع نکردن» را چه خوب آموخته‌اند. لیورپول در این فصل دور از خانه 5 گل از سیتی خورده، 4 تا از تاتنهام و 3 گل از آرسنال و 3 گل هم در خانه سویا طی رقابت‌های لیگ قهرمانان. بازی‌های لیورپول بدل به «جشنواره گل» شده‌اند. آنها طی سال تقویمی 2017 ، 54 گل در همه رقابت‌ها به ثمر رسانده‌اند که بهترین رکوردشان پس از سال 1982 بوده که 66 گل زدند. آنها پس از نشستن کلوپ روی آن نیمکت در پاییز 2015 رکورد بیشترین تعداد رد و بدل شدن گل در لیگ برتر را بر جای گذاشته‌اند: 279 گل. 174 گل زده‌اند و 105 بار هم دروازه‌شان فرو ریخته است.
در چنین قابی مدافعان لیورپول طی 2 فصل پیش 92 گل دریافت کرده‌اند. آنها تا این برهه از فصل پیش از دیدار با سوانسی 23 گل در لیگ خورده‌اند. با این وصف پرسش «چرا کلوپ طی سومین فصل حضورش در آنفیلد نتوانسته سامانی به دفاع لیورپول بدهد؟» بی‌پاسخ مانده است. کلوپ برخلاف آنچه به نظر می‌رسد دفاع با صلابت را می‌شناسد. بروسیا دورتموند در نخستین قهرمانی‌اش با کلوپ در بوندسلیگا 11-2010 با 22 گل خورده بهترین خط دفاع را معرفی کرد؛ 18 گل کمتر از بایرن‌مونیخ. آنها در دومین قهرمانی‌شان با کلوپ در 12-2011 فقط 25 گل دریافت کردند ولی حالا سایمون مینیوله میان همه سنگربانان تیم‌های نیمه اول جدول، «ضعیف‌ترین دروازه‌بان» شده و پس از دریافت گل گرانیت ژاکا با آن شوت از راه دور لقب «سنگربانی با دستان کاهویی» را گرفته. چرا کلوپ او را حفظ کرده؟ مگر گواردیولا با بی رحمی جو هارت ملی‌پوش را کنار نگذاشت؟ مگر خرید پرسر و صدایش، کلودیو براوو را برای نمایش‌های ضعیفش نیمکت‌نشین نکرد و به ادرسون 35 میلیونی روی نیاورد؟ در سوی دیگر مدافعان آنفیلد را با اشتباهات تمام‌نشدنی‌شان می‌شناسند. حالا هر بار دروازه مینیوله باز می‌شود، احساس می‌کنیم گل بعدی هم در راه است. معمولا یا لاورن می‌لغزد یا کلاوان یا موره‌نو. محض نمونه؛ لاورن برابر تاتنهام، سویا و اورتون، موره‌نو مقابل واتفورد و سویا، مینیوله برابر تاتنهام و... در حالی که کلوپ 150 میلیون پوند برای وینالدوم، سادیو مانه، آکسلید چمبرلین و محمد صلاح - بازیکنانی با رویکرد تهاجمی - پرداخت که پرداخت 35 میلیون برای آکسلید چمبرلین باورپذیر نبود، بود؟ در حالی که هرچند کلوپ از یک سو اسکرتل، ساکو و لوکاس را از دست داد، از سوی دیگر فقط 4 میلیون برای کلاوان پرداخته و ماتیپ و کاکلر و مانینگر را هم به عنوان بازیکنان آزاد به دست آورده است. او برای لوریس کاریوس سنگربان ماینتس نزدیک به 5 میلیون پرداخت ولی دریافت کاریوس شکننده‌تر از مینیوله است و او را کنار گذاشت. حقیقت این است که لیورپول پس از په‌په رینا در عصر رافا بنیتس هنوز سنگربان شایسته‌ای برای دفاع از دروازه‌اش پیدا نکرده است. چنان که از زمانی که جیمی کاراگر کفش‌هایش را آویخت، مدافعان لیورپول رهبری که حرکات‌شان را سامان ببخشد کنارشان ندیدند. قهرمانی در لیگ را نه فقط با مهاجمان، بلکه با مدافعان هم می‌سنجند. چلسی قهرمانی فصل پیش را با دریافت 33 گل به چنگ آورد، با 11 گل خورده کمتر از لیورپول. لسترسیتی قهرمانی لیگ را با دریافت فقط 36 گل به چنگ آورد، 14 گل کمتر از لیورپول... لیورپولی‌ها به قریحه تهاجمی ستاره‌های‌شان می‌بالند، به کوتینیو، فیرمینیو و محمد صلاح ولی مدافعان چه؟... آنها می‌دانند با چنین مدافعانی، قهرمانی لیگ از راه نخواهد رسید. می‌دانند انتظار طولانی، طولانی‌تر خواهد شد.