مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه‌ای، از دولت میانمار خواسته است به اقدامات نظامی علیه اقلیت مسلمان روهینگیا در این کشور آسیایی پایان دهد. پیش‌نویس قطعنامه را «سازمان همکاری اسلامی» به اعضای سازمان ملل ارائه کرده بود. این قطعنامه از دولت میانمار خواسته است اجازه دهد امدادگران و کمک‌های انسان‌دوستانه به اقلیت روهینگیا برسد، بازگشت امن پناهجویانی را که از کشور گریخته‌اند فراهم کند و به این اقلیت حق شهروندی اعطا کند. قطعنامه سازمان همکاری اسلامی از آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل نیز خواسته است برای میانمار یک نماینده ویژه انتخاب کند. از روز 25 آگوست تاکنون بیش از 650 هزار مسلمان روهینگیا به دلیل خشونت‌ها و حملات ارتش میانمار از این کشور گریخته‌اند. مسلمان میانماری ساکن ایالت راخین در غرب میانمار به نام مسلمانان روهینگیا شناخته می‌شوند. آنان دست‌کم از سال 2012 مورد حمله بوداییان هستند و آنچه بر شدت این وضعیت می‌افزاید سکوت مقامات دولتی است تا جایی که گاه نظامیان دولتی نیز در اقدامات خشونت‌بار سهیم می‌شوند. تاکنون قتل‌های فجیعی علیه مسلمانان این منطقه که شمارشان یک میلیون و 100 هزار نفر برآورد شده، اتفاق افتاده و هزاران نفر
(140 هزار حداقل) از محل زندگی خود آواره شده‌اند. طبق این گزارش، 122 عضو سازمان ملل به قطعنامه ارائه‌شده در این زمینه رای مثبت داده‌اند و چند کشور از جمله روسیه و چین و همچنین برخی کشورهای منطقه حوزه جنوب شرق آسیا مخالفت کرده‌اند. در جنوب‌شرق آسیا از مجموع 10 کشور که در قالب اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا (آسهآن) برخی اهداف مشترک را دنبال می‌کنند، کامبوج، لائوس، ویتنام و فیلیپین با رای مخالف خود، با سیاست‌های دولت میانمار همراه شدند، سنگاپور و تایلند به این قطعنامه رای ممتنع دادند و مالزی، برونئی و اندونزی تنها کشورهای این منطقه بودند که به این قطعنامه پاسخ مثبت دادند. بخشی از این عدم انسجام در میان کشورهای «آسهآن» به ساختار اصلی این اتحادیه بازمی‌گردد که طبق قوانین آن، کشورها ملزم به پیروی از سیاست عدم مداخله در امور داخلی سیار کشورهای عضو هستند. بخش دیگری از این عدم توافق که به نفع میانمار رقم خورده، نفوذ قدرت‌های خارجی بر میانمار و منافع این قبیل قدرت‌هاست که از آن جمله می‌توان به سرمایه‌گذاری‌های چین در میانمار و بویژه استان راخین اشاره کرد. نسل‌کشی میانمار که اکنون به آزمونی برای اتحاد «آسهآن» تبدیل شده، اعضای دهگانه این اتحادیه منطقه‌ای را در 3 گروه حامی، مخالفت و ممتنع طبقه‌بندی کرده است. کامبوج، لائوس، ویتنام، فیلیپین و میانمار با جمعیت حدود 271 میلیون نفری حدود
40 درصد از جمعیت «آسهآن» را در اختیار دارند. این در حالی است که اندونزی، مالزی و برونئی که از مخالفان سیاست دولت میانمار علیه روهینگیایی‌ها هستند، 293 میلیون نفر (50 درصد) از جمعیت 639 میلیون نفری این اتحادیه را در اختیار دارند. از نظر اقتصادی نیز اندونزی به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد «آسهآن» با در اختیار داشتن 49/36 درصد از اقتصاد این اتحادیه، به همراه مالزی و برونئی 54/48 درصد از اقتصاد «آسهآن» را در اختیار دارند، در حالی که 5 کشور دیگر تنها 46/23 درصد از اقتصاد این منطقه را در اختیار دارند. آنگونه که در تارنمای «آسهآن آپ» آمده است، تایلند و سنگاپور نیز به عنوان کشورهایی که به این قطعنامه رای ممتنع داده‌اند دارای سهم
55/27 درصدی هستند. این آمار نشان می‌دهد حامیان میانمار، هم از نظر جمعیتی و هم از نظر اقتصادی وزنه سنگینی در مقابل اندونزی، مالزی و برونئی محسوب نمی‌شوند. از این رو می‌توان گفت مخالفان میانمار (اندونزی، مالزی و برونئی) ممکن است بتوانند حتی بدون همراه کردن تایلند و سنگاپور با اعمال برخی محدویت‌های اقتصادی و بر اساس قوانین موجود باعث شوند دولت میانمار گامی جدی در جهت پایان‌دادن به خشونت‌ها در استان راخین بردارد. در واقع، اگر این کشورها اکنون نتوانند در قبال یک بحران منطقه‌ای به نتیجه‌ای کارآمد دست یابند، شاید اتکای به پیشرفت‌های اقتصادی بدون در نظر گرفتن سایر مسائل اجتماعی، تضمین‌کننده مطمئنی برای بقای «آسهآن» در آینده نباشد.
چین: تایوان جذب ما می‌شود
رئیس دفتر سیاست‌گذاری امور تایوان در وزارت خارجه چین اعلام کرد اینکه چین کنترل تایوان را به دست بگیرد، اجتناب‌ناپذیر است. لیو جانشوآن نوشت: «رشد اقتصادی چین به معنای این است که حالا می‌تواند از رشد اقتصادی تایوان فراتر برود و این روند ادامه دارد. این تغییرات اقتصادی و توسعه‌یافتگی در چین باعث می‌شود مردم در تایوان جذب شوند». او که دیدگاهش را در مقاله‌ای در روزنامه «ساندی تایمز» مطرح کرد، در ادامه آورد: «تضاد قدرت در 2طرف تنگه تایوان هر روز بیشتر و وسیع‌تر می‌شود و ما در حال دستیابی به مزیتی استراتژیک و غلبه بر تایوان هستیم. شرایط اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی برای دستیابی به اتحاد دوباره کامل بیش از گذشته محتمل به نظر می‌رسد. مفاهیم اتحاد مجدد صلح‌آمیز و «یک کشور؛ 2 سیستم» برای مردم تایوان بیش از پیش جذاب است و نیروهای خارجی قادر به متوقف کردن آن نیستند. حالا دور دور چین است». به گزارش رویترز، کنترل تایوان در حالی از سوی پکن مطرح می‌شود که چین هرگز استفاده از زور برای تسلط بر این جزیره را که تا اواسط قرن بیستم بخشی از خاکش بود رد نکرده و آن را تنها یک استان خودمختار می‌شناسد نه یک کشور. اخیرا تسای اینگ ون، رئیس‌جمهور تایوان اعلام کرده به دنبال صلح با پکن است اما در عین حال مدافع امنیت و دموکراسی در این جزیره که چینی‌ها را با آن بیگانه می‌داند نیز هست.