روزی که «عشق» واجب شد
روزگار، روزگار جهل بود و سیاهی، روزگار تباهی بود و تبعیض و تلخ‌تر از همه، روزگار تزویر بود و تحریف...گوشه گوشه جهان در سرمای نادانی خویش، خوابی زمستانی را تجربه می‌کرد و غرق در رویا که«چه خوش ایامی است...!»
*****
رم باستان: زمزمه‌های زیر لب تماشاگران، فضای محل مسابقات را چون همهمه‌ای نامفهوم پرکرده بود. همهمه‌ای که نشان از هرچه داشت جز شادمانی و لذت.... امپراتور تکیه بر تخت قدرت نظاره‌گر میدان و جمعیت حاضر بود، بازی شروع شد...و تمام شد. صدا از هیچ‌کس برنخواست... شادمانی و هیاهوی اطرافیان امپراتور در سیل سکوت مردمان گم شد... قهرمان محبوب امپراتور پیروز میدان شده بود و انگار نگاه‌های خیره مردمان به پیکر خونین پهلوانشان که قفل بر دهان و بغض در گلویشان شده بود، کافی بود تا «تئودرا» ملکه امپراتور حکم را صادر کند؛ قتل عام در میدان ورزش... و سرانجام 30هزار جنازه بی‌جان، غلتان در خاک و خون... سکوت فضای محل مسابقات را فرا گرفته بود؛ هنوز... آری! روزگار سر سازش با هیچ مظلومی نداشت. همه جا حرف اول را قدرت می‌زد و نسخه‌برداری از تعصب‌های پوچ و بی‌روح، مشق شبانه روز تک‌تک محرومان شده بود... هرکس هم به واسطه لرزش دستان ضعیف، سیاه‌مشقش به سمت اعتراض می‌رفت، زندان مأمنش بود، مأمنی نه در امان از مرگ که حتی آستانه‌ای برای مرگ؛ شاید...
ایران باستان: توده مردم «واستریوشان» خطاب می‌شدند تا بی‌بهرگان از خدمات و مزایا در دایره‌ای محدود، سر به کار روزانه مشغول دارند تا شاید نبینند و حس نکنند که چگونه بازیچه و بهره‌ساز درباریان، سرداران و کاهنان شده‌اند... استبداد در سلول سلول جامعه رسوخ کرده و بازار قتل و غارت گرم بود... هرکس اعتراض می‌کرد به زندان می‌افتاد ولی کسی را ابایی از این سرانجام نبود... تا به ناگاه خبری، معترض‌ترین‌ها را هم به تأمل واداشت؛ زندان مملو از معترضان بود و دامنه شورش‌ها گسترده بود، خسروپرویز نگران تاج و تخت نگهبانان را به حضور خواند... او که برای اذن ملاقات باید «خدا» خطاب می‌شد، گویی به باور خدا بودن رسیده بود؛ 36هزار زندانی تنها در یک روز و تنها با یک فرمان...گردن زندگی را می‌زدند؛ انگار!
عرب جاهلی: عرب جز «شعر» و «شتر» و «شمشیر» هیچ دلخوشی نداشت... عصبیت و تعصبات قبیله‌ای در اوج بود و قبیله تنها ملاک حق و باطل... انسان ِتسلیمِ تقدیر روزگار، خاطرات ارزشمند خود را مرور می‌کرد؛ لحن پدرانه نوح، دلسوزی شاعرانه ابراهیم، نصیحت‌های دلنواز موسی و اشک‌های محبت‌آمیز عیسی را... چه اتفاقی افتاده بود... هرکس کورسویی از ایامی روشن در ذهن داشت اما نقطه انحراف نور مشخص نبود. هر قوم و قبیله‌ای پیامبری را به یاد می‌آورد و پیرامونش زیاد می‌اندیشید؛ تضاد شنیده‌ها و دیده‌ها اما روح‌ها را می‌آزرد... خدای یگانه مسیح و موسی و زرتشت به شرک آلوده شده بود و بت‌های انسان‌ساخته نظاره‌گر تضرع و عبادت مومنان(!) شده بودند...
«او» حامل پیامی بود ریشه گرفته از دل «صلح» و «امنیت» و «سلم»... انسان ناگهان در دوردست صحرای خشک خاطراتش، نوری تابان یافت... بار دیگر مصداقی از شنیده‌ها و خاطراتش یافته بود، گویی زرتشت و مسیح و موسی بار دیگر لب به سخن گشودند... باز هم «عشق» اوجب واجبات شد و محبت صدرنشین مستحبات... انسان ارزش یافته بود و غرور نهفته در قلبش در پیوند با یگانگی معبودی فوران کرده بود؛ انگار!
*****
دهکده جهانی: اخبار و گزارش‌ها روز به روز صفحات روزنامه‌ها و قاب تلویزیون‌ها را پرمی‌کند و خالی... حقیقت درّ نایاب شده است و بدلیجات دست به دست در بازار معامله می‌شوند... صدایی فریاد برمی‌آورد و هم‌کیشانش را انذارمی‌دهد: «دهکده جهانی واقعیت پیدا کرده است؛ چه بخواهیم، چه نخواهیم و ماهواره‌ها مرزهای جغرافیایی را انکار کرده‌اند...» صدا در همهمه بازاریان گم می‌شود. صدای اذان از مناره‌ها بلند است و اخبار از طالبان اسلام(!) می‌گوید...از عراق، فلسطین، لبنان، پاکستان... برادر در مقابل برادر... خاطرات همه مشترک است؛ خاطره آن نور هنوز از یاد نرفته است اما دیگر گویا زمان آن است که خود را ساکن «آخرالزمان» بدانیم؛ آخرالزمانی که در آن اسلام نه تحریف که تهی می‌شود، نه در باطن که در ظاهر به فروش می‌رسد و بازهمان تناقض پیشینیان که آن چه شنیدنی بود و این چه دیدنی؟!
روزگار گویی جز چرخش ایام چیز دیگر نمی‌داند... غروب‌ها هنوز دلگیرند و خورشید، نه با قله کوه‌ها که با برج‌ها و دیش‌های آرام گرفته بر بام‌ها چهره می‌پوشاند... روزگار خوبی است؛ انگار! خاطرات هنوز خالی از مصداق نشده‌اند... امروز اگرچه نه سی و چند هزار که چند صدهزار نفر، قربانی بدفهمی حاکمان از شنیده‌هایند، اما گویی این نیز سرنوشت محتوم ماست؛ سرنوشتی که سرانجامی جز انابه و ندبه برایمان نخواهد داشت...؛ «الهی عظم البلاء...»
«تهران هزار داستان» در خانه هنرمندان
مستند «تهران هزار داستان» به کارگردانی احمد میراحسان سه‌شنبه در خانه هنرمندان نمایش و نقد می‌شود. این مستند به داستان‌نویسانی که درباره تهران داستان نوشته‌اند، می‌پردازد. همچنین در این مستند به نویسندگان زن نیز پرداخته می‌شود. علاقه‌مندان می‌توانند برای نمایش فیلم به خیابان موسوی (فرصت شمالی)، خیابان ایرانشهر شمالی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.
بررسی «چرایی وقوع انقلاب اسلامی»
نشست بررسی 30 سال تاریخ انقلاب اسلامی با موضوع «چرایی وقوع انقلاب اسلامی» و «بررسی نظریات انقلاب اسلامی» ساعت 14 امروز برگزار می‌شود. در نخستین جلسه از مجموعه نشست تاریخ 30 ساله انقلاب اسلامی، یعقوب توکلی، پژوهشگر و تاریخ نگار در پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی حوزه هنری سخنرانی می‌کند. یادداشت
روزی که «عشق» واجب شد
روزگار، روزگار جهل بود و سیاهی، روزگار تباهی بود و تبعیض و تلخ‌تر از همه، روزگار تزویر بود و تحریف...گوشه گوشه جهان در سرمای نادانی خویش، خوابی زمستانی را تجربه می‌کرد و غرق در رویا که«چه خوش ایامی است...!»
*****
رم باستان: زمزمه‌های زیر لب تماشاگران، فضای محل مسابقات را چون همهمه‌ای نامفهوم پرکرده بود. همهمه‌ای که نشان از هرچه داشت جز شادمانی و لذت.... امپراتور تکیه بر تخت قدرت نظاره‌گر میدان و جمعیت حاضر بود، بازی شروع شد...و تمام شد. صدا از هیچ‌کس برنخواست... شادمانی و هیاهوی اطرافیان امپراتور در سیل سکوت مردمان گم شد... قهرمان محبوب امپراتور پیروز میدان شده بود و انگار نگاه‌های خیره مردمان به پیکر خونین پهلوانشان که قفل بر دهان و بغض در گلویشان شده بود، کافی بود تا «تئودرا» ملکه امپراتور حکم را صادر کند؛ قتل عام در میدان ورزش... و سرانجام 30هزار جنازه بی‌جان، غلتان در خاک و خون... سکوت فضای محل مسابقات را فرا گرفته بود؛ هنوز... آری! روزگار سر سازش با هیچ مظلومی نداشت. همه جا حرف اول را قدرت می‌زد و نسخه‌برداری از تعصب‌های پوچ و بی‌روح، مشق شبانه روز تک‌تک محرومان شده بود... هرکس هم به واسطه لرزش دستان ضعیف، سیاه‌مشقش به سمت اعتراض می‌رفت، زندان مأمنش بود، مأمنی نه در امان از مرگ که حتی آستانه‌ای برای مرگ؛ شاید...
ایران باستان: توده مردم «واستریوشان» خطاب می‌شدند تا بی‌بهرگان از خدمات و مزایا در دایره‌ای محدود، سر به کار روزانه مشغول دارند تا شاید نبینند و حس نکنند که چگونه بازیچه و بهره‌ساز درباریان، سرداران و کاهنان شده‌اند... استبداد در سلول سلول جامعه رسوخ کرده و بازار قتل و غارت گرم بود... هرکس اعتراض می‌کرد به زندان می‌افتاد ولی کسی را ابایی از این سرانجام نبود... تا به ناگاه خبری، معترض‌ترین‌ها را هم به تأمل واداشت؛ زندان مملو از معترضان بود و دامنه شورش‌ها گسترده بود، خسروپرویز نگران تاج و تخت نگهبانان را به حضور خواند... او که برای اذن ملاقات باید «خدا» خطاب می‌شد، گویی به باور خدا بودن رسیده بود؛ 36هزار زندانی تنها در یک روز و تنها با یک فرمان...گردن زندگی را می‌زدند؛ انگار!
عرب جاهلی: عرب جز «شعر» و «شتر» و «شمشیر» هیچ دلخوشی نداشت... عصبیت و تعصبات قبیله‌ای در اوج بود و قبیله تنها ملاک حق و باطل... انسان ِتسلیمِ تقدیر روزگار، خاطرات ارزشمند خود را مرور می‌کرد؛ لحن پدرانه نوح، دلسوزی شاعرانه ابراهیم، نصیحت‌های دلنواز موسی و اشک‌های محبت‌آمیز عیسی را... چه اتفاقی افتاده بود... هرکس کورسویی از ایامی روشن در ذهن داشت اما نقطه انحراف نور مشخص نبود. هر قوم و قبیله‌ای پیامبری را به یاد می‌آورد و پیرامونش زیاد می‌اندیشید؛ تضاد شنیده‌ها و دیده‌ها اما روح‌ها را می‌آزرد... خدای یگانه مسیح و موسی و زرتشت به شرک آلوده شده بود و بت‌های انسان‌ساخته نظاره‌گر تضرع و عبادت مومنان(!) شده بودند...
«او» حامل پیامی بود ریشه گرفته از دل «صلح» و «امنیت» و «سلم»... انسان ناگهان در دوردست صحرای خشک خاطراتش، نوری تابان یافت... بار دیگر مصداقی از شنیده‌ها و خاطراتش یافته بود، گویی زرتشت و مسیح و موسی بار دیگر لب به سخن گشودند... باز هم «عشق» اوجب واجبات شد و محبت صدرنشین مستحبات... انسان ارزش یافته بود و غرور نهفته در قلبش در پیوند با یگانگی معبودی فوران کرده بود؛ انگار!
*****
دهکده جهانی: اخبار و گزارش‌ها روز به روز صفحات روزنامه‌ها و قاب تلویزیون‌ها را پرمی‌کند و خالی... حقیقت درّ نایاب شده است و بدلیجات دست به دست در بازار معامله می‌شوند... صدایی فریاد برمی‌آورد و هم‌کیشانش را انذارمی‌دهد: «دهکده جهانی واقعیت پیدا کرده است؛ چه بخواهیم، چه نخواهیم و ماهواره‌ها مرزهای جغرافیایی را انکار کرده‌اند...» صدا در همهمه بازاریان گم می‌شود. صدای اذان از مناره‌ها بلند است و اخبار از طالبان اسلام(!) می‌گوید...از عراق، فلسطین، لبنان، پاکستان... برادر در مقابل برادر... خاطرات همه مشترک است؛ خاطره آن نور هنوز از یاد نرفته است اما دیگر گویا زمان آن است که خود را ساکن «آخرالزمان» بدانیم؛ آخرالزمانی که در آن اسلام نه تحریف که تهی می‌شود، نه در باطن که در ظاهر به فروش می‌رسد و بازهمان تناقض پیشینیان که آن چه شنیدنی بود و این چه دیدنی؟!
روزگار گویی جز چرخش ایام چیز دیگر نمی‌داند... غروب‌ها هنوز دلگیرند و خورشید، نه با قله کوه‌ها که با برج‌ها و دیش‌های آرام گرفته بر بام‌ها چهره می‌پوشاند... روزگار خوبی است؛ انگار! خاطرات هنوز خالی از مصداق نشده‌اند... امروز اگرچه نه سی و چند هزار که چند صدهزار نفر، قربانی بدفهمی حاکمان از شنیده‌هایند، اما گویی این نیز سرنوشت محتوم ماست؛ سرنوشتی که سرانجامی جز انابه و ندبه برایمان نخواهد داشت...؛ «الهی عظم البلاء...»
«تهران هزار داستان» در خانه هنرمندان
مستند «تهران هزار داستان» به کارگردانی احمد میراحسان سه‌شنبه در خانه هنرمندان نمایش و نقد می‌شود. این مستند به داستان‌نویسانی که درباره تهران داستان نوشته‌اند، می‌پردازد. همچنین در این مستند به نویسندگان زن نیز پرداخته می‌شود. علاقه‌مندان می‌توانند برای نمایش فیلم به خیابان موسوی (فرصت شمالی)، خیابان ایرانشهر شمالی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.
بررسی «چرایی وقوع انقلاب اسلامی»
نشست بررسی 30 سال تاریخ انقلاب اسلامی با موضوع «چرایی وقوع انقلاب اسلامی» و «بررسی نظریات انقلاب اسلامی» ساعت 14 امروز برگزار می‌شود. در نخستین جلسه از مجموعه نشست تاریخ 30 ساله انقلاب اسلامی، یعقوب توکلی، پژوهشگر و تاریخ نگار در پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی حوزه هنری سخنرانی می‌کند. ارسال نظر
پربیننده