گروه فرهنگ و هنر: مراسم تشییع پیکر اسماعیل فصیح صبح دیروز از مقابل خانه هنرمندان ایران به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) برگزار شد. به گزارش ایسنا، رضا جولایی، داستان‌نویس در این مراسم با خواندن متنی با عنوان «نویسنده نمی‌میرد؛ مگر نشنیده‌اید؟» گفت: فصیح نمرده. نویسنده‌ها به راستی نمی‌میرند. وانمود می‌کنند که مرده‌اند. بیهوده به اندوه نشسته‌اید، بی‌جهت آب در چشم می‌روید. فصیح همین‌جاست و با آن نگاه رندانه حافظ‌‌وار به ما می‌نگرد؛ آنچنان‌که از باده کهن نوشیده است. مگر نویسنده و شاعر هم می‌میرد؟! او در سطر‌سطر رمان‌هایش نشسته است، در پشت چهره قهرمانانش، در پشت اندوه و شادی‌هایشان صحنه‌گردانی است که رندانه به ما می‌نگرد و نظاره‌گر سرشک و لبخند ما است.
این داستان‌نویس سپس در بخش دیگری از نوشتارش با اشاره به ورود فصیح به عرصه داستان‌نویسی و آشنایی‌اش با ارنست همینگوی، خاطرنشان کرد: فصیح از قصه گفت که چه راه درازی را برایش
پیموده است.
از همینگوی گفت که روزگاری را با او گذرانده و از او بسیار آموخته بود. «شراب خام»، «ثریا در اغما» و «داستان جاوید» از آثار معروف داستانی دهه 60 بودند، با آن تصاویر زنده‌ای که از جنگ و از شهرهای پشت جبهه و سرگردانی نسل‌ها در آن وادی حیرت نشان دادند، میان یک لحظه؛ یک لحظه برهوت ماندن و رفتن. جولایی ادامه داد: آثار فصیح را خواندم و باید با آن نثر تند و تیز و غریب همینگوی‌وارش کلنجار می‌رفتم. میان همه آثار او رابطه‌ای است. بی‌گمان قصه‌هایش سفرنامه‌هایی هستند پرماجرا و همه جا به دنبال گنجی بود که همه ما در پی آنیم. «جلال آریان» چهره تصعیدشده او نیز همین‌گونه بود که چهره پالوده روشنفکری آراسته را دارد با نگاهی خیام‌وار و پرطنز به زندگی خود. فصیح نویسنده‌ای سیاسی نبود، چهره‌ای بود دور از محافل ادبی و سیاسی که در انزوای ادیبانه خود می‌نوشت اما همو خالق سیاسی‌ترین آثار دهه 60 بود.
بنابر این گزارش، مراسم یادبودی از سوی خانواده فصیح از ساعت 18:30 تا 20 روز چهارشنبه (31 تیرماه) در مسجدجامع شهرک غرب برگزار می‌شود. اسماعیل فصیح روز پنجشنبه (25 تیرماه) در 75سالگی در بیمارستان شرکت نفت درگذشت. پیکر «اسماعیل فصیح» تشییع شد
نویسنده نمی‌میرد
گروه فرهنگ و هنر: مراسم تشییع پیکر اسماعیل فصیح صبح دیروز از مقابل خانه هنرمندان ایران به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) برگزار شد. به گزارش ایسنا، رضا جولایی، داستان‌نویس در این مراسم با خواندن متنی با عنوان «نویسنده نمی‌میرد؛ مگر نشنیده‌اید؟» گفت: فصیح نمرده. نویسنده‌ها به راستی نمی‌میرند. وانمود می‌کنند که مرده‌اند. بیهوده به اندوه نشسته‌اید، بی‌جهت آب در چشم می‌روید. فصیح همین‌جاست و با آن نگاه رندانه حافظ‌‌وار به ما می‌نگرد؛ آنچنان‌که از باده کهن نوشیده است. مگر نویسنده و شاعر هم می‌میرد؟! او در سطر‌سطر رمان‌هایش نشسته است، در پشت چهره قهرمانانش، در پشت اندوه و شادی‌هایشان صحنه‌گردانی است که رندانه به ما می‌نگرد و نظاره‌گر سرشک و لبخند ما است.
این داستان‌نویس سپس در بخش دیگری از نوشتارش با اشاره به ورود فصیح به عرصه داستان‌نویسی و آشنایی‌اش با ارنست همینگوی، خاطرنشان کرد: فصیح از قصه گفت که چه راه درازی را برایش
پیموده است.
از همینگوی گفت که روزگاری را با او گذرانده و از او بسیار آموخته بود. «شراب خام»، «ثریا در اغما» و «داستان جاوید» از آثار معروف داستانی دهه 60 بودند، با آن تصاویر زنده‌ای که از جنگ و از شهرهای پشت جبهه و سرگردانی نسل‌ها در آن وادی حیرت نشان دادند، میان یک لحظه؛ یک لحظه برهوت ماندن و رفتن. جولایی ادامه داد: آثار فصیح را خواندم و باید با آن نثر تند و تیز و غریب همینگوی‌وارش کلنجار می‌رفتم. میان همه آثار او رابطه‌ای است. بی‌گمان قصه‌هایش سفرنامه‌هایی هستند پرماجرا و همه جا به دنبال گنجی بود که همه ما در پی آنیم. «جلال آریان» چهره تصعیدشده او نیز همین‌گونه بود که چهره پالوده روشنفکری آراسته را دارد با نگاهی خیام‌وار و پرطنز به زندگی خود. فصیح نویسنده‌ای سیاسی نبود، چهره‌ای بود دور از محافل ادبی و سیاسی که در انزوای ادیبانه خود می‌نوشت اما همو خالق سیاسی‌ترین آثار دهه 60 بود.
بنابر این گزارش، مراسم یادبودی از سوی خانواده فصیح از ساعت 18:30 تا 20 روز چهارشنبه (31 تیرماه) در مسجدجامع شهرک غرب برگزار می‌شود. اسماعیل فصیح روز پنجشنبه (25 تیرماه) در 75سالگی در بیمارستان شرکت نفت درگذشت. ارسال نظر
پربیننده