لالایی بخوان و بخواب اسحاق جان!

اسحاق جهانگیری، معاون اول رئیس‌جمهور در انتقاد از تجمعات اخیر ضددولتی در چند شهر ایران گفته است: «وقتی حرکت سیاسی در خیابان شروع می‌شود، دیگران بر آن سوار می‌شوند و کسانی که آن حرکت را شروع کردند، پایان‌دهنده آن نیستند». این اظهارنظر آقای جهانگیری درباره تبعات تجمعات خیابانی کاملا درست است و یک قاعده اثبات‌شده به حساب می‌‌‌‌‌‌‌‌‌آید. اما حالا که آقای جهانگیری به‌درستی روی این نکته دست گذاشته است و این اذعان وی مصادف شده با سالروز یوم‌الله 9 دی، خوب است چند نکته دیگر به او یادآوری شود. اول اینکه آقای جهانگیری که خوب می‌داند به خیابان آمدن‌ها و ابراز اعتراض آن هم در خیابان چه تبعاتی به دنبال خواهد داشت؛ درباره فتنه 88 و به خیابان آمدن دوستان، همفکران و طرفداران‌شان چه نظری دارند؟ جهانگیری که در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری دائما این جمله که «من اصلاح‌طلبم» را تکرار می‌کرد؛ آیا قبول دارد تجمعات خیابانی سال 88 باعث شد منافقین و سلطنت‌طلب‌ها روی آن تجمعات سوار شوند و هزینه‌‌های بسیاری برای مردم ایجاد کنند؟ آن زمان که رهبر معظم انقلاب و سایر دلسوزان، بارها و بارها خطاب به سران فتنه همین نکته مورد اشاره جهانگیری را یادآوری کردند و تصریح کردند به خیابان آوردن مردم، موجب سوءاستفاده دشمن می‌شود؛ چرا آقای جهانگیری و دوستان‌شان گوش ندادند و تجمعات خیابانی را تکرار کردند؟ آقای جهانگیری و دوستان و همفکرانش که خوب می‌دانند چه سوءاستفاده‌‌‌هایی از تجمعات خیابانی می‌شود و چه کسانی سوار بر این تجمعات می‌شوند؛ آیا سال 88 هم با علم به همین نکات، تجمعات خیابانی را تکرار می‌کردند؟  حالا که چوب تجمعات خیابانی روی تن دولت محترم نشسته و آقای جهانگیری فقط اندکی درد آن را احساس کرده و حالا که این درد مصادف با سالروز قیام 9 دی شده است؛ خوب است آقای جهانگیری به نمایندگی از بانیان تجمعات خیابانی 88، یک عذرخواهی ویژه از مردم و نظام بکند.  اما نکته دوم که در ادامه همان نکته اول است این است که ماهیت اعتراضات فعلی مردم با آشوب و فتنه 88 بسیار متفاوت است. در 88 سران فاسد؛ دروغ تقلب را به طرفداران ساده‌دل خود باوراندند و تجمعات خیابانی به‌خاطر یک «دروغ» به راه افتاد! آن هم فقط در تهران! آن هم فقط در بخش‌‌‌هایی از شمال تهران! به عبارتی تجمعات سال 88 در بخش‌‌‌هایی از تهران، تجمعاتی نادرست بود که با یک دروغ کلید خورد! اما اکنون آنچه طی روزهای اخیر در مشهد، یزد، کرمانشاه و چند شهر دیگر دیده‌ایم؛ اعتراض مردم نسبت به ناکارآمدی دولت در تامین معیشت است. آن چیزی که مردم را به خیابان کشانده، ناامیدی به خاطر ناکارآمدی دولت است. مردم دولت را در ایجاد شرایط فعلی مقصر می‌دانند و نسبت به تغییر این وضعیت توسط دولت ناامید شده‌اند. شعارهای مردم خشمگین از مشهد گرفته تا کرمانشاه همین را می‌گوید. نکته آخر هم اینکه، خیابان چاره کار نیست. مردم معترض نسبت به ناکارآمدی دولت اگرچه ولی‌نعمتان این انقلاب هستند و دولت باید نسبت به وضعیت پیش‌آمده برای آنها شرمسار باشد اما باید این نکته بسیار مهم را بدانند که چاره کار آنها در خیابان‌ها نیست. چاره کار ایجاد یک اراده عمومی برای تغییر وضعیت فعلی مدیریت اجرایی بر اساس سازوکارهای مبتنی بر قانون است. این بهترین راه و کم‌هزینه‌‌‌‌‌‌ترین روش برای عبور از وضعیت نامطلوب فعلی است.