متن نامه امیرحسین فردی به محسن مخملباف
در منجلاب اجانب
امیرحسین فردی، مدیر مسوول کیهان بچه‌ها نامه‌ای خطاب به محسن مخملباف که از همکاران سابقش در حوزه هنری بوده با عنوان «در منجلاب اجانب» نوشته است. در ابتدای این نامه سرگشاده می‌خوانیم:
«پارسال وقتی همکارانم در تحریریه کیهان بچه‌ها، عکس تو را که در جشنواره کن انداخته بودی نشانم دادند، اول نشناختمت، بعد هم که شناختم، خنده‌ام گرفت و بی‌اختیار به پشتی صندلی تکیه دادم و بهشان گفتم: «ا... اینکه محسن خودمان است، چرا این ریختی شده؟»اول فکر کردم می‌خواهی در یک فیلم کمدی فرانسوی بازی کنی که آنقدر خنده‌دار شدی، مثلاً مثل مرحوم لوئی دوفونس اما دیدم، نه، خیلی خودت را گرفته‌ای، اصلاً دوست نداری مضحک و خنده‌دار باشی و سخت به دنبال تشخص و ابهت هستی.» فردی در ادامه با اشاره به جسارت‌های مخملباف علیه ملت ایران در حاشیه آن جشنواره آورده است: یاد حرفی افتادم که پس از یک شب خوابیدن در خانه ما این طرف و آن طرف گفته بودی که تو خانه فلانی موقع خوابیدن باید نوک دماغ آدم رو به سقف اتاق باشد. واقعاً این جوری بود که تو رفتی این طرف و آن طرف چو انداختی و به گوش من هم رسید؟ مثل اینکه اصلاً مشرب تو این است که پشت سر میزبان بروی حرف بزنی و لودگی کنی؛ کاری که الان داری با ملت ایران می‌کنی و تصویری وارونه و مشوه، از این ملت رشید و نجیب به چپاولگران و آدم‌کشان غربی نشان می‌دهی. در ادامه این نامه آمده است: «من نمی‌دانم تو این همه کینه را از کجا آورده ای، نه که حالا این‌طور باشی، اوایل دهه 60 هم، همین بودی. یادت هست آن خانواده باغبان را که گوشه حیاط حوزه هنری زندگی می‌کردند، چطور از آنجا بیرون ریختی؟ یا با موتور تو خیابان‌های تهران راه می‌افتادی تا عناصر فراری سازمان مجاهدین خلق را شناسایی و معرفی کنی. دنبال مسعود رجوی می‌گشتی، حالا خوب تو فرانسه به هم رسیدید! بازی روزگار را می‌بینی؟ تو و مسعود رجوی به هم پیوند خوردید! آن هم احتمالاً تو پاریس!» فردی در ادامه نامه‌اش چنین نگاشته است: «تو وسط این آدم‌های عوضی چکار می‌کنی؟ راستی از ابوالحسن خان بنی‌صدر چه خبر؟ بد نیست با مسعود رجوی سری هم به آن رئیس‌جمهور سابق و ناکام بزنید، هرچه باشد هر سه نفر غریب هستید و جیره‌خوار اجنبی و خائن به ملت خودتان. اگر چه تو حسابت از آن دو نفر جداست، تو بیشتر قابل ترحم هستی تا نفرت، آنها با هوش‌تر و خبیث‌تر از تو هستند، تو درصد بلاهتت از آنها بیشتر است». نویسنده رمان «اسماعیل» در بخش دیگری از این نامه نوشته است: «چند هفته پیش، یکی از روزنامه‌ها عکس حسین قدیانی را انداخته بود که سرش باندپیچی شده بود. حسین، پسر اکبر، شهید اکبر قدیانی. تو او را خوب می‌شناختی، بعد از شهادتش دوتایی برایش مطلبی در همین روزنامه کیهان نوشتیم. همان‌طور که شهید حسن جعفربیگلو و شهید حبیب غنی‌پور را می‌شناختی. اگر یادت باشد وقتی حسین به دنیا آمد شهید اکبر در حوزه چقدر خوشحالی کرد. شیرینی داد. بعد هم رفت جبهه و شهید شد. حالا پسر او را طرفداران همان کسی که نمایندگی‌اش را در فرانسه یدک می‌کشی، مضروب کرده‌اند. البته می‌دانم که برای تو مهم نیست، برای اینکه از آن طرفی خانه‌تکانی روحی کردهای. باز هم فرزندان اصیل این ملت را می‌کشند. خانه خدا را به آتش می‌کشند، دروغ می‌گویند گردن کلفتی می‌کنند، قانون را قبول نمی‌کنند، در خیابان‌های تهران عربده‌کشی می‌کنند و دقیقا مثل رفتار آن پرزیدنت ناکام و چریک همیشه در حجله! البته، خیلی مهم نیست». در بخش دیگری از این نامه می‌خوانیم: «و اما چند هفته پیش رفته بودی پارلمان اروپا و مهمل بافته بودی. گفته‌ای که تو نماینده ملت ایرانی و از طرف آنها حرف می‌زنی، آقاپسر! این نمایندگی را کی به تو داده؟ بازهم دستخوش توهم شده‌ای و یاوه می‌بافی و به مردم ایران توهین می‌کنی. بله، بخشی از مردم به نتیجه انتخابات اعتراض داشتند و خواسته یا ناخواسته در تهران پایشان به چند خیابان کشیده شد، نامزد ناکام با کمک رسانه‌های دشمن بر آتش کینه دمیدند و برادرکشی راه انداختند، اما همین که درصد بالایی از همان جمعیت معترض متوجه شدند که پای اجنبی در میان است و بوی توطئه از دیگ پلوی انگلیسی‌ها بلند می‌شود، هوشیارانه دست از اعتراض کشیدند و همه چیز را به قانون واگذار کردند». فردی خطاب به مخملباف تاکید کرده:«تو هنوز ملت ایران را نشناخته ای. چون فکر می‌کنی فامیلت مخملباف است، پس می‌توانی انقلاب مخملی در ایران راه بیندازی! همان انقلاب مخملی‌ای که در قالب خانه‌تکانی روحی در خودت راه انداختی، آبرو را خوردی و غیرت را قی کردی! می‌نشینی جلوی دوربین‌های تلویزیون، ادا در می‌آوری، یک بار با دو دستت جلوی دهانت را می‌گیری، بعد جلوی چشم‌هایت، بعد گوش‌هایت، بعد... این مسخره بازی‌ها چیست که می‌کنی، حرکاتت من را یاد داستان عنتری که لوطی‌اش مرد، انداخت». فردی در پایان از این فیلمساز خواسته
به ملت خودش ملحق شود.
30 تیر
قرارداد ژنو و تقسیم موقت ویتنام -1954
بیست و یکم ژوئیه سال 1954 در ژنو قرارداد تقسیم موقت ویتنام امضا شد. کنفرانس مربوط که در آن کشورهای بزرگ هم نماینده داشتند از 21 آوریل این سال تا 21 ژوئیه ادامه داشت. طرف‌های اصلی، فرانسه و ویتنامی‌ها بودند. هدف از این کنفرانس که پس از شکست فرانسه از ویت‌مین‌ها به رهبری دکتر هوشه مین تشکیل شده بود، حل مساله ویتنام بود! قرار شد که نیروهای فرانسه که پس از جنگ جهانی دوم و تسلیم شدن ژاپن، برای استعمار مجدد هندوچین وارد منطقه شده بودند ظرف مدتی کوتاه خارج شوند و با تقسیم ویتنام برای کسانی که مایل به مهاجرت به قسمت دیگر باشند منعی به وجود نیاید. بازتاب
متن نامه امیرحسین فردی به محسن مخملباف
در منجلاب اجانب
امیرحسین فردی، مدیر مسوول کیهان بچه‌ها نامه‌ای خطاب به محسن مخملباف که از همکاران سابقش در حوزه هنری بوده با عنوان «در منجلاب اجانب» نوشته است. در ابتدای این نامه سرگشاده می‌خوانیم:
«پارسال وقتی همکارانم در تحریریه کیهان بچه‌ها، عکس تو را که در جشنواره کن انداخته بودی نشانم دادند، اول نشناختمت، بعد هم که شناختم، خنده‌ام گرفت و بی‌اختیار به پشتی صندلی تکیه دادم و بهشان گفتم: «ا... اینکه محسن خودمان است، چرا این ریختی شده؟»اول فکر کردم می‌خواهی در یک فیلم کمدی فرانسوی بازی کنی که آنقدر خنده‌دار شدی، مثلاً مثل مرحوم لوئی دوفونس اما دیدم، نه، خیلی خودت را گرفته‌ای، اصلاً دوست نداری مضحک و خنده‌دار باشی و سخت به دنبال تشخص و ابهت هستی.» فردی در ادامه با اشاره به جسارت‌های مخملباف علیه ملت ایران در حاشیه آن جشنواره آورده است: یاد حرفی افتادم که پس از یک شب خوابیدن در خانه ما این طرف و آن طرف گفته بودی که تو خانه فلانی موقع خوابیدن باید نوک دماغ آدم رو به سقف اتاق باشد. واقعاً این جوری بود که تو رفتی این طرف و آن طرف چو انداختی و به گوش من هم رسید؟ مثل اینکه اصلاً مشرب تو این است که پشت سر میزبان بروی حرف بزنی و لودگی کنی؛ کاری که الان داری با ملت ایران می‌کنی و تصویری وارونه و مشوه، از این ملت رشید و نجیب به چپاولگران و آدم‌کشان غربی نشان می‌دهی. در ادامه این نامه آمده است: «من نمی‌دانم تو این همه کینه را از کجا آورده ای، نه که حالا این‌طور باشی، اوایل دهه 60 هم، همین بودی. یادت هست آن خانواده باغبان را که گوشه حیاط حوزه هنری زندگی می‌کردند، چطور از آنجا بیرون ریختی؟ یا با موتور تو خیابان‌های تهران راه می‌افتادی تا عناصر فراری سازمان مجاهدین خلق را شناسایی و معرفی کنی. دنبال مسعود رجوی می‌گشتی، حالا خوب تو فرانسه به هم رسیدید! بازی روزگار را می‌بینی؟ تو و مسعود رجوی به هم پیوند خوردید! آن هم احتمالاً تو پاریس!» فردی در ادامه نامه‌اش چنین نگاشته است: «تو وسط این آدم‌های عوضی چکار می‌کنی؟ راستی از ابوالحسن خان بنی‌صدر چه خبر؟ بد نیست با مسعود رجوی سری هم به آن رئیس‌جمهور سابق و ناکام بزنید، هرچه باشد هر سه نفر غریب هستید و جیره‌خوار اجنبی و خائن به ملت خودتان. اگر چه تو حسابت از آن دو نفر جداست، تو بیشتر قابل ترحم هستی تا نفرت، آنها با هوش‌تر و خبیث‌تر از تو هستند، تو درصد بلاهتت از آنها بیشتر است». نویسنده رمان «اسماعیل» در بخش دیگری از این نامه نوشته است: «چند هفته پیش، یکی از روزنامه‌ها عکس حسین قدیانی را انداخته بود که سرش باندپیچی شده بود. حسین، پسر اکبر، شهید اکبر قدیانی. تو او را خوب می‌شناختی، بعد از شهادتش دوتایی برایش مطلبی در همین روزنامه کیهان نوشتیم. همان‌طور که شهید حسن جعفربیگلو و شهید حبیب غنی‌پور را می‌شناختی. اگر یادت باشد وقتی حسین به دنیا آمد شهید اکبر در حوزه چقدر خوشحالی کرد. شیرینی داد. بعد هم رفت جبهه و شهید شد. حالا پسر او را طرفداران همان کسی که نمایندگی‌اش را در فرانسه یدک می‌کشی، مضروب کرده‌اند. البته می‌دانم که برای تو مهم نیست، برای اینکه از آن طرفی خانه‌تکانی روحی کردهای. باز هم فرزندان اصیل این ملت را می‌کشند. خانه خدا را به آتش می‌کشند، دروغ می‌گویند گردن کلفتی می‌کنند، قانون را قبول نمی‌کنند، در خیابان‌های تهران عربده‌کشی می‌کنند و دقیقا مثل رفتار آن پرزیدنت ناکام و چریک همیشه در حجله! البته، خیلی مهم نیست». در بخش دیگری از این نامه می‌خوانیم: «و اما چند هفته پیش رفته بودی پارلمان اروپا و مهمل بافته بودی. گفته‌ای که تو نماینده ملت ایرانی و از طرف آنها حرف می‌زنی، آقاپسر! این نمایندگی را کی به تو داده؟ بازهم دستخوش توهم شده‌ای و یاوه می‌بافی و به مردم ایران توهین می‌کنی. بله، بخشی از مردم به نتیجه انتخابات اعتراض داشتند و خواسته یا ناخواسته در تهران پایشان به چند خیابان کشیده شد، نامزد ناکام با کمک رسانه‌های دشمن بر آتش کینه دمیدند و برادرکشی راه انداختند، اما همین که درصد بالایی از همان جمعیت معترض متوجه شدند که پای اجنبی در میان است و بوی توطئه از دیگ پلوی انگلیسی‌ها بلند می‌شود، هوشیارانه دست از اعتراض کشیدند و همه چیز را به قانون واگذار کردند». فردی خطاب به مخملباف تاکید کرده:«تو هنوز ملت ایران را نشناخته ای. چون فکر می‌کنی فامیلت مخملباف است، پس می‌توانی انقلاب مخملی در ایران راه بیندازی! همان انقلاب مخملی‌ای که در قالب خانه‌تکانی روحی در خودت راه انداختی، آبرو را خوردی و غیرت را قی کردی! می‌نشینی جلوی دوربین‌های تلویزیون، ادا در می‌آوری، یک بار با دو دستت جلوی دهانت را می‌گیری، بعد جلوی چشم‌هایت، بعد گوش‌هایت، بعد... این مسخره بازی‌ها چیست که می‌کنی، حرکاتت من را یاد داستان عنتری که لوطی‌اش مرد، انداخت». فردی در پایان از این فیلمساز خواسته
به ملت خودش ملحق شود.
30 تیر
قرارداد ژنو و تقسیم موقت ویتنام -1954
بیست و یکم ژوئیه سال 1954 در ژنو قرارداد تقسیم موقت ویتنام امضا شد. کنفرانس مربوط که در آن کشورهای بزرگ هم نماینده داشتند از 21 آوریل این سال تا 21 ژوئیه ادامه داشت. طرف‌های اصلی، فرانسه و ویتنامی‌ها بودند. هدف از این کنفرانس که پس از شکست فرانسه از ویت‌مین‌ها به رهبری دکتر هوشه مین تشکیل شده بود، حل مساله ویتنام بود! قرار شد که نیروهای فرانسه که پس از جنگ جهانی دوم و تسلیم شدن ژاپن، برای استعمار مجدد هندوچین وارد منطقه شده بودند ظرف مدتی کوتاه خارج شوند و با تقسیم ویتنام برای کسانی که مایل به مهاجرت به قسمت دیگر باشند منعی به وجود نیاید. ارسال نظر
پربیننده