سیدامیرحسین ابوترابی: چندی پیش با سامانه 1888 شهرداری تهران که وظیفه انعکاس پیشنهادات و انتقادات شهروندان به مدیران مربوط شهرداری را بر عهده دارد، تماس گرفتم تا نسبت به وضعیت فعلی تبلیغات نصب شده روی اتوبوس‌های بی‌آرتی انتقاد کنم. اپراتور 1888 اینگونه پاسخ من را داد: «تنها شما هستید که به عنوان منتقد این تبلیغات صحبت می‌کنید، ما تعداد زیادی تماس مردمی مبنی بر تشکر از بابت این تبلیغات داشته‌ایم، همه از اینکه دیگر آفتاب در فضای داخل اتوبوس چشم‌ها را آزار نمی‌دهد، راضی هستند.» در واکنش به این صحبت گفتم: « اما برخی مسافران در زمان سوار شدن و طی مسیر، احساس محبوس شدن در یک کابین متحرک را دارند!» اما اپراتور دوست نداشت زیر بار برود و در پایان اعلام کرد: «نظر شما را اطلاع خواهم داد.»
حوالی تیرماه 96 بود که شاهد تغییر وضعیت ظاهری اتوبوس‌های بی‌آرتی در سطح شهر با انجام تغییراتی در وضعیت تبلیغات بدنه این اتوبوس‌ها بودیم و در حال حاضر بیش از 6 ماه است شاهد برخی نارضایتی‌ها درباره چگونگی انجام تبلیغات گوناگون روی بدنه اتوبوس‌های شهری و بویژه بی‌آرتی‌ها هستیم؛ نارضایتی‌هایی که حتی از جانب اعضای شورای شهر تهران هم هر از چند گاهی مطرح شده است. طبق آمار شرکت واحد اتوبوسرانی، روزانه بیش از 4 میلیون مسافر، اتوبوس را برای جابه‌جایی خود در معابر شهری انتخاب می‌کنند، پس در حقیقت پا در راهی گذاشته‌ایم که رضایت میلیونی در آن مطرح است. جالب اینجاست که بتازگی نوشتن جملات و اشعار روی شیشه اتومبیل‌ها به دلیل پرت شدن حواس رانندگان دیگر، ممنوع اعلام شده اما این پرسش مطرح می‌شود؟ اینکه در حین رانندگی در کنار خط ویژه و در زمان تردد اتوبوس‌های بی‌آرتی آن هم با این حجم از تبلیغات رنگارنگ و گوناگون، آیا حواس رانندگان منحرف نمی‌شود؟ به هر روی به نظر می‌رسد این روزها در برخی موارد رضایت و آسایش فکری و روانی شهروندان در زمان تردد در سطح شهر را به آسانی به نفع سود‌های حاصل از تبلیغات فراموش کرده‌ایم یا حداقل این موضوع در اولویت برنامه‌ها نیست.