کله ظهر است. مامان فرح، بالای سرم نشسته و هِی می‌گوید:«شاهزاده من! اعلیحضرتم! پاشو مامان برات تخممرغ عسلی درست کرده». هنوز خوابم میآید. ولی تخممرغ عسلی دوست دارم. بلند میشوم.
تخممرغم را که میخورم مامان فرح می‌گوید: کمی برایم شاه‌بازی کن. روی صندلی میایستم. سینهام را جلو میدهم و با صدای بلند میگویم: «من! رضا پهلوی! شاهنشاه ایران! بزودی در تهران خواهم بود...».
همسایه بغلی با مشت به دیوار میکوبد، یعنی خفهشو! صدایم را پایین میآورم:«مردم ایران! انتظارها به پایان میرسد». صدای زنگ در میآید. میگویم:«نگهبانها! درها را باز کنید!». مامان فرح، پخ میزند زیر خنده. من هم میخندم و میروم در را باز کنم.
هوشنگ‌خان است. می‌گوید ایران شلوغ شده است و همه خواهان بازگشت شاهنشاه هستند. فیلمی را نشانم میدهد که در آن 80 میلیون نفر ایرانی که نه، 80 هزار نفر هم که... نه، ولی دیگه 80 نفر بودند که شعار میدادند:«رضاشاه! روحت شاد!» یاد پدربزرگ فقیدم افتادم. بوی بدی آمد... گربه همسایه روی پاهایم کارخرابی کرده...
000
می‌خواهم یک بلیت هواپیما برای ایران تهیه کنم. پول ندارم. از مامان فرح، پول دستی طلب میکنم، نمیدهد. دهانم را کج و کوله میکنم و میگویم قرض! می‌گوید ندارم. میروم سر چمدان بابا.
فقط یک عرقگیر باقی مانده و بقیه را مامان گذاشته بانک. می‌خواهم بردارم که جلویم را میگیرد. بغض میکند و می‌گوید:«بوی زیر بغل ایرانی میده».
به هوشنگ خان دستور میدهم که خودش برود یک بلیت ایران برایم بخرد. خودم هم مینشینم و نطق پادشاهیام را می‌نویسم: «ملت ایران! من شما را نجات خواهم داد. با ورود من، مرغها چند برابر تخم خواهند گذاشت. اصلاً دستور میدهم که خروسها هم تخممرغ بگذارند. اگر کفاف نداد، خودم دست به کار خواهم شد. جمشیدخان هم یک مرغ دارد که روزی سه تا تخم می‌گذارد».