در زندگی دردهایی هست که نمی‌شود آن را برای کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند این درد‌های باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامد‌های نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم با عقاید جاری خودشان سعی می‌کنند آن را با لبخند، مشكوك و تمسخرآمیز تلقی کنند و تنها چیزی که می‌تواند این دردها را التیام بخشد آرامشی است که با هق‌هق‌های درونی آن را بروز می‌دهید، دقیقا همان «بک‌گراندی» که از روبرتو سراغ داریم؛ شاید آن روز لعنتی زمین و زمان دست در دست هم داده بودند تا ایتالیا با آن فوتبال زشت آریگو ساکی به جایی نرسد ولی روبرتو باجو در آن مجموعه شاه‌ماهی دیگری بود که به هیچ‌عنوان از ارزش‌هایش کم نشد. واقعا چرا تیمی مانند ایتالیا این همه بدخواه دارد که از شرق تا غرب عالم گوش‌شان را به رادیو می‌چسبانند تا خبر شکستش را بشنونددرحالي كه روبرتو جایگاهش در اين مجموعه متفاوت است؟ خب، برای اینکه اگر فهرست ریز و درشت محبوب‌ترین بازیکنان کلاسیک را با چشمان کاملا بسته زیر و رو کنیم، نمی‌توانیم براحتی از کنار نام روبرتو باجو بگذریم، رنگ نوستالژی دهه 90 با نام بودای کوچک عجین شده و هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند که او تنها ایتالیایی است که در قلب بیشتر فوتبال‌دوستان طرفدار دارد. لااقل می‌توان این فرضیه را تا حدودی ثابت کرد، فقط کافی است چند دقیقه‌ای درباره او فکر کنید! به هر شکل که فکر می‌کنیم، او روح مرموز جهان را به تحیر وادار کرده، به همین دلیل است که باید کمی جرأت کنیم تا او را جدای از فوتبال ایتالیا بپنداریم، چون نوع بازی‌اش به ما اجازه نمی‌دهد حتی یک اپسيلون از علاقه ما نسبت به او كاسته شود، نوع بازی روبرتو از فوتبال کثیف یا دفاعی یا هر برچسبی از این قبیل که به ایتالیایی‌ها نسبت می‌دهند، مبراست.
مورد عنایت
روبرتو باجو کاملاً با دیگران متفاوت است اما نه برای نحوه نمایش‌اش با توپ، نه به عنوان بزرگ‌ترین فوتبالیست تاریخ، او از دیگران متمایز شده به خاطر پارادوکسی که در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش دیده می‌شود، پسرک ایتالیایی که در یک خانواده کاملا کاتولیک بزرگ شد ولی خیلی زود به تعالیم بودا گروید. پرداختن به این موضوع که او در بین سال‌های 1982 تا 2004 در 697 بازی توانسته 317 گل به ثمر برساند کاملا قابل توجه است اما به نظر اکثر کارشناسان اوج هنرنمایی او به دو اپیزود مختلف از دو جام‌جهانی برمی‌گردد؛ ایتالیا 1990، هنرنمایی روبرتو برابر چکسلواکی و دیگری آمریکای 94 و آن فینال دراماتیک برابر زردپوشان برزیل. و درست فاصله زمانی که تا امروز طی کرده‌ایم به ما نشان داده بدون شک او تنها ایتالیایی است که توانسته در میان اسطوره‌های کلاسیک فوتبال جایگاه ویژه‌اش را تثبیت کند. برای روشن شدن موضوع می‌توان به کتابی تحت عنوان «مورد عنایت خدا» که در وصف‌او نوشته شده اشاره کرد یا نگاهي به کتاب بیوگرافی‌اش به نام
«una Portanel Cielo» (دری در آسمان) که توسط لوسیو دالا به رشته تحریر درآمده انداخت كه درباره بودای کوچک اینگونه شرح می‌دهد: «وقتی بازی باجو را تماشا می‌کنید، به این نقطه‌نظر می‌رسید که او هر غیرممکنی را ممکن می‌سازد... مانند دری که در آسمان باز می‌شود...» شاید تنها نکته‌ای که هواداران را دچار ایهام می‌کند این است که در عمر 22 ساله حرفه‌ای‌اش آنقدر پیراهن باشگاهی را تغییر داد که در هر کجایی که فکرش را نمی‌کردید عاشق سینه‌چاک پیدا کرد. به همین دلیل است که رزومه‌اش پر شده از افتخارات ریز و درشت فوتبال ایتالیا. بدون شک او همان حلقه مفقوده‌ای است که زیبایی آتزوری را تا به امروز به تصویر کشیده است. به‌طوری که پیرمردهای فوتبالدوست ایتالیا که هنوز نوستالژی دهه 60 را به خاطر دارند، او را با بزرگانی نظیر «جیانی رورا» ستاره میلان و جوزپه مه‌آتزا اسطوره اینتر مقایسه می‌کنند.
ماجرا اینگونه شروع شد
بودای کوچک، خرگوش ترسو، دم اسبی آسمانی، خرگوش سفید و... از القاب و عناوینی است که دوستداران و منتقدان روبی بر وی نهاده‌اند. روبرتو باجو... شاید بتوان حدس زد که اشخاص مختلف با شنیدن نام او به یاد چه چیزهایی می‌افتند. شاید کسانی باشند که با شنیدن این نام، ناخواسته به یاد موهای دم اسبی او و چشمان احساساتی‌اش می‌افتند و شاید دیگرانی روبی را با درخشش خیره‌کننده‌اش در جام جهانی 94 آمریکا، وقتی که یک تنه تیم ایتالیا را به دیدار فینال هدایت کرد می‌شناسند یا به یاد لج و لجبازی‌های او و مربیان حسودش می‌افتند. قصه زندگی روبی باجوی بزرگ از اینجا شروع می‌شود! اسطوره تاریخ فوتبال ایتالیا، در غروب زمستانی زیبا در 18 فوریه سال 1967 میلادی، در حالی که برف، شب سیاه را با سپیدی خود روشن کرده بود در ساعت 18:15 دقیقه در خانه‌ای محقر در خیابان سوم مارکونی در کالدونیو که شهرکی کوچک از توابع شهر «اسیاگو» در استان ویچنزا بود، دیده به جهان پر رمز و راز گشود. از منطقه‌ای که به زحمت جمعیتی به اندازه یکهزار نفر داشت! فیوریندو باجو و ماتیلدا نام وی را روبرتو نهادند...! او فرزند ششم خانواده بود. در مدرسه... شاید با دانستن شیطنت‌های روبی، نام مدرسه برای روبی، احمقانه به نظر برسد! مگر امکان دارد این کوچولوی ریزه میزه که از
در و دیوار بالا می‌رود، در کلاس و پشت میز دوام بیاورد؟! اگر شک دارید پس گوش کنید... روبی باجوی ما از درس و کلاس و... چیز زیادی نمی‌خواست! البته ناگفته نماند که روبی از درس خواندن یک هدف هم داشت؛ او می‌خواست بی‌سواد نماند و البته تا دبیرستان پیش رفت و مدرک دیپلمش را هم زورکی گرفت! البته درس را با سمبل کردنش به کلی زیر سوال برد! آخر او عاشق فوتبال و توپ گرد بود... بر عکس درس! نمونه عینی این عشق و نفرت و یا به عبارتی «خیر و شر» را می‌توان در خاطره‌ای به نقل از روبی متوجه شد. او برای نخستین بار کشف شد! ماجرای کشف او هم مانند بسیاری از ستارگان دیگر جهان با یک اتفاق همراه بود! قضیه از این قرار بود که در یک روز، وقتی بازیکن کافی برای بازی تیم مدرسه نبود، کوچینی، مربی تیم که تا آن زمان حتی اجازه یک دقیقه عرض اندام را به روبی نداده بود، به فکر فرو رفت که چه کند! و فوتبالیست از کجا بیاورد! روبی باجوی کوچک در تلاش بود! تمرین فوتبال... او می‌خواست که به یک بازیکن بزرگ تبدیل شود! در یکی از بازی‌های محلی، روبی که حالا ستاره تیمش لقب گرفته بود، به تنهایی 6 گل وارد دروازه تیم حریف می‌کند! در همان موقع «آنتونیو مورا» که یک مامور کشف ستاره در فوتبال ایتالیا بود، به طرز بازی روبرتو علاقه‌مند شد و بالاخره روبی را متقاعد کرد که به یکی از تیم‌های سری C به نام ویچنزا بپیوندد.
زندگی با بنفش‌ها
داستان روبی در فیورنتینا... شاید یکی از بهترین دوران زندگی روبی باشد... اگرچه با آسیب‌دیدگی‌های فراوان همراه بود! او به همراه بنفش‌پوشان به شهرها و کشورهای زیادی سفر کرد و آماده شد تا به یک ستاره بزرگ و بین‌المللی تبدیل شود. در این دوران، مشکلات فیزیکی روبرتو، مانع بزرگی بر سر راه او بود. اما دلگرمی و پشتیبانی هواداران بنفش‌ها او را بارها و بارها به زمین مسابقه بازگرداند. خبرهای خوب دارند از راه می‌رسند! روبی بعد از آن مصدومیت طولانی مدتش حالا در ترکیب تیم تا حد مطلوبی جاافتاده است. البته او هنوز هم جزو نفرات اصلی تیم به حساب نمی‌آمد ولی یک ذخیره طلایی محسوب می‌شد! یک نوجوان 20 ساله و مو فرفری که با جثه کوچکش خیلی موثر بود!
آغاز فصل جدید در فوتبال ایتالیا... روبی برگ برنده تیم فیورنتینا شده بود. او واقعا عالی بود! در هر بازی یک یا دو گل به ثمر می‌رساند. یک بازیکن باهوش و تکنیکی و یک گلزن فرصت‌طلب! با شروع بازی‌ها درخشش الماس بنفش هم شروع شد. او در رقابت‌های جام حذفی ایتالیا 9 گل زد! که
دو تای آن هم در مقابل اینتر به ثمر رسید... 9 گل در 8 مسابقه! در لیگ ایتالیا هم اولین بازی روبی مصادف با افتضاح بزرگ بنفش‌ها شد. از همان سری باخت‌های
4 بر صفر در سن‌سیرو! اما یک‌دفعه ورق برگشت و آنها چند روز بعد آسکولی را با گل روبی باجو شکست دادند! آخرین سال حضور روبی در تیم فیورنتینا با اتفاقات بسیاری همراه بود. روبرتو در این فصل در 32 مسابقه سری آ موفق به زدن 17 گل زیبا و حساس شد. او در 2 دیدار کوپا ایتالیا شرکت داشت و تنها یک بار موفق به گلزنی شد. همین طور 12 بازی در جام یوفا و فقط یک گل... و نیز 10 بازی ملی و چهار گل ملی! به هر حال رقابت‌های داخلی ایتالیا شروع شد.
پرده آخر درام
روبی باجوي 23 ساله را دیگر همه می‌شناختند. یک شماره 10 واقعی! او تقریبا لیدر تیم فیورنتینا به شمار می‌رفت و واقعا مدرن و فانتزی بازی می‌کرد. مردم این بازیکن ریزنقش را با دریبل‌های ریز و بلند و شوت‌های کات‌دارش می‌شناختند. البته مدل موی دم اسبی او هم در لباس بنفش تکمیل شد! او می‌خواست با اعتقاد بر مذهب بودائیسم و توسل به همان پانچن لامای تبتی خودش با مشکلات مبارزه کند. موهای
دم اسبی او هم در بودائیسم نشانه امید، بی‌توجهی به مشکلات گذشته و حرکت مثبت رو به جلو بود. روبی می‌خواست که ناامیدی را در خود از بین ببرد.
وداع با بنفش‌ها
در فاصله کمی تا آغاز جام جهانی 1990 ایتالیا، یک خبر بزرگ جامعه فوتبالی ایتالیا را تحت تاثیر قرار داد.
روبرتو باجو، بازیکن بزرگ و محبوب تیم فیورنتینا به یوونتوس تورین پیوست! این انتقال بزرگ انجام شده بود و ستاره پرفروغ این سال‌های فلورانسی‌ها به جمع گورخرهای تورینی ملحق شده بود! پایان داستان فیورنتینا و روبرتو باجو بوی غم و اندوه به خود گرفت. طرفداران فیورنتینا، خرگوش دوست داشتنی ایتالیا را به خیانت متهم کردند! چه چیزی از این بدتر! دلیلش هم دشمنی همیشگی آنها با تورینی‌ها بود. حتی راهپیمایی دو روزه آنها در فلورانس هم دردی را دوا نکرد و بالاخره روبرتو باجو به طور رسمی به عضویت این تیم در آمد. این تظاهرات بزرگ، یکی از نادرترین مخالفت‌های طول تاریخ با انتقال یک بازیکن فوتبال بوده است!
اوج بگیر پسر!
جام جهانی 90 شروع شده بود. حضور در بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان یک شانس مهم در زندگی روبرتو محسوب می‌شد. یک تولد دوباره واقعی... در زندگی حرفه‌ای و زندگی معنوی روبرتو باجوی بزرگ. بودای کوچک حالا گران‌ترین بازیکن جهان بود و بتازگی از یک بحث سخت و سنگین از سوی طرفداران فلورانس گذشته بود. یک بحث تکراری و آزاردهنده که هنوز هم دست از سر روبی بر نداشته بود. آتزلیو ویچینی، مربی تیم ملی ایتالیا قبل از شروع بازی‌ها در یک مصاحبه خبری گفته بود: «تیم من در جام جهانی یک سورپرایز بزرگ خواهد داشت، یک جوان خوش استیل و دوست داشتنی و در عین حال یک بازیکن کامل به نام روبرتو باجو. او یکی از امیدهای اصلی من برای فتح جام جهانی است. به قابلیت‌های هجومی او اعتقاد کامل دارم. تیم من با داشتن باجو در کنار بزرگانی چون جانینی، بارسی، ویالی، برگومی، دونادونی و … فقط به درد قهرمانی می‌خورد. منتظر باجو و ایتالیا در جام جهانی باشید». آتزوری بعد از پیروزی مقابل چکسلواکی باید به دیدار تیم اروگوئه می‌رفت. روبرتو باجو هم که دیگر خودش را ثابت کرده بود. همگان از توانایی‌های او در تیم ملی آگاه بودند. او حالا یک سوپراستار به حساب می‌آمد. آنها در این دیدار سفیدپوشان آمریکای جنوبی را با نتیجه 2 بر صفر شکست دادند. روبرتو نیز از ابتدا در ترکیب اصلی تیم قرار گرفت و نمایش خوبی هم داشت. او در اواسط نیمه دوم تعویض شد. آنها با یک بازی تیمی عالی و با فکر از سد این حریف خشن گذشتند. و اما دیدار بعدی ایتالیا در مقابل ایرلند... تیم ایرلند به مربیگری دیوید اولیری و با بازیکنانی شاخص و سبکی کاملا انگلیسی به مصاف ایتالیای پر ادعا آمده بود. این بار نیز بودای کوچک از ابتدا در ترکیب اولیه تیم حضور داشت. اما سرنوشت این دیدار تنها با یک شوت محکم مشخص شد!
تراژدی در سنت‌‌پائولی
روبرتو در مسابقه نیمه نهایی مقابل آرژانتین یک نیمکت‌نشین بود. ایتالیا این دیدار را خیلی خوب شروع کرد. آنها خیلی زود نیز بر بازی مسلط شدند و تنها پس از 17 دقیقه با فرصت‌طلبی اسکیلاچی به گل برتری دست یافتند. رویای ایتالیا در حال شکل‌گیری بود. تیم آنها در خانه فقط به درد قهرمانی می‌خورد! کم‌کم بازی به خشونت کشیده شد. راه‌راه‌پوشان آرژانتینی در چند صحنه بازی تنها بازیکنان ایتالیا را مورد هدف قرار دادند. حالا دیگر انگیزه‌ها برملا شده بود و فرصت‌هایی که یکی پس از دیگری از دست می‌رفت. تا اینکه در نیمه دوم بازی آتزوری‌ها با خروج ناموفق والتر زنگا – دروازه‌بان بزرگ اینترناسیوناله - و ضربه سر کلودیو کانی‌جیا گل تساوی را دریافت می‌کنند. ایتالیا در ناپولی شکست خورد... و سوم جولای 1990 یک روز جهنمی لقب گرفت. روزی که در آن، از زمین و آسمان برای ایتالیایی‌ها بد بارید. آنها از رسیدن به فینال محروم شدند و شاید هم از کسب مقام قهرمانی جهان... چهار روز بعد یعنی در روز هفتم جولای، گلادیاتورهای شکست خورده باید به مصاف تیم انگلستان می‌رفتند. آنها در ديدار نيمه‌نهايي پيروز شدند تا به مقام سوم برسند.
یووه، یووه، یووه...
یوونتوس! بانوی پیر فوتبال ایتالیا... یک ابرقدرت جهانی از نظر قدرت و شخصیت تیمی و نیز از جهت پشتوانه مالی. تیمی که نام بزرگی به نام «آنیلی» را یدک می‌کشد! این بار قرعه به نام روبرتو باجوی جوان افتاده بود تا بتواند در پیراهن سیاه و سپید این تیم هنر نمایی کند. در تورین، همه و همه از او همان بازی زیبا و مدرنی را که در جام جهانی به نمایش گذاشته بود، انتظار داشتند. بازیسازی، قدرت تفکر بالا، گلزنی، هوش و سرعتی را که در یک بازیکن خلاصه شده بود؛ روبرتو باجو. آنها می‌خواستند کابوسی که تا سال قبل می‌دیدند را به واقعیتی شیرین تبدیل کنند. فصل عجیبی شروع شده بود! نتایج عجیبی هم رقم می‌خورد و بانوی پیر فوتبال ایتالیا در عین داشتن وقار و انسجام تیمی همیشگی‌اش، گاهی اوقات هم نتایج غیرقابل تصوری کسب می‌کرد. آنها حتی اگر در چندین بازی موفق به گلزنی نمی‌شدند، باز هم احتمال گلباران شدن حریف بعدی‌شان منتفی نبود! یوونتوس در بازی بعدی میزبان بنفش‌پوشان فلورانسی بود. روبی باید برای نخستین بار در مقابل دوستان قدیمی‌اش قرار می‌گرفت. دوم دسامبر 1990...آنها در مقابل این تیم هم به پیروزی دست یافتند. دو گل آلیسیو، سه امتیاز این بازی را به حساب گورخرها واریز کرد! 20 مارس 1991، این روز مبدل به یک روز به یاد ماندنی شد. بیانکونری‌ها با ستاره جدیدشان موفق شدند تیم «استاندارد لیژ» بلژیک را با حساب 3 بر صفر با شکست بدرقه کنند. اما این پایان ماجرای این روز نبود! پس از پایان این دیدار روبرتوی احساساتی برای ابراز خوشحالی پیراهن خود را از تن در آورد و آن را به طرف تماشاگران یوونتوس پرتاب کرد. تماشاگرانی که همگی ایستاده حرکات بازیکنان مورد علاقه‌شان را پیگیری می‌کردند. این حرکت روبرتو به سرعت مثل یک بمب خبری برای روزنامه‌نگاران ایتالیایی عمل کرد! یک بهانه خوب برای به دردسر انداختن بازیکنی مثل «باجو»! روبرتو چند روز بعد یعنی قبل از مسابقه حساس فیورنتینا- یووه مجبور شد تا علت این کار خود را توضیح دهد. او در مصاحبه‌ای با «RADIO BLU» ایتالیا اظهار کرد: «تماشاگران از من درخواست چنین کاری را کردند». حرکت احساسی روبرتو درباره برداشتن شال بنفش رنگ، آن هم با پیراهن تیم یوونتوس، با عکس‌العمل‌های منفی طرفداران روبه‌رو شد و این یک بهانه عالی برای کسانی بود که می‌خواستند با به‌وجود آوردن یک جو خصمانه علیه باجو، فوتبال او را به تباهی بکشانند. تراپاتونی هم که انجام چنین حرکتی را از سوی روبرتو باور نداشت، سعی کرد در دیدارهای بعدی از بازیکن شماره 10 تیمش کمتر استفاده کند. اما باجو باز هم گل زد! آن هم دو گل! او در مقابل «پیسا» در دل آلپی، دو گل از چهار گل تیمش را به ثمر رساند که یکی از آنها روی یک ضربه ایستگاهی به ثمر رسید. باجو از فاصله‌ای در حدود 25 متر از دروازه، با یک شلیک دقیق و هنرمندانه دروازه تیم حریف را باز کرد و گل بعدی خود را نیز در یک حرکت تکنیکی ثبت کرد.
وقتی از بینی‌ات خون می‌آید...
بعد از یک تابستان جنجالی، بالاخره دور جدید رقابت‌های فوتبال ایتالیا آغاز شد. اول سپتامبر 1991 شروع فصل
92-91 و دومین سال حضور روبی در جمع تورینی‌ها بود. آنها در این روز تیم فیورنتینا را با تک گل کاسیراگی شکست دادند. سه روز بعد، باجو با بازی درخشان و گل ارزشمند خود که وارد دروازه تیم اودینزه کرد (با ضربه سر) تیم را به دور سوم جام حذفی ایتالیا فرستاد. همین طور در زمین تیم فوگیا، با تک گل اسکیلاچی، سه امتیاز دیگر به حساب خود واریز کردند. اما هفته سوم کالچو ایتالیا... تیم میلان در این روز موفق شد با نتیجه 1-1 یوونتوسی‌ها را متوقف کند تا در دل‌آلپی مغلوب نباشد! گل یووه نیز به نام کاسیراگی ثبت شد. اگرچه از گل‌های روبرتو در این بازی‌ها خبری نبود ولی او همواره بازی درخشانی را به نمایش می‌گذاشت. باجو همان حلقه گم شده زیبای فوتبال ایتالیاست (قسمت اول)
امپراتور دم‌اسبي
در زندگی دردهایی هست که نمی‌شود آن را برای کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند این درد‌های باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامد‌های نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم با عقاید جاری خودشان سعی می‌کنند آن را با لبخند، مشكوك و تمسخرآمیز تلقی کنند و تنها چیزی که می‌تواند این دردها را التیام بخشد آرامشی است که با هق‌هق‌های درونی آن را بروز می‌دهید، دقیقا همان «بک‌گراندی» که از روبرتو سراغ داریم؛ شاید آن روز لعنتی زمین و زمان دست در دست هم داده بودند تا ایتالیا با آن فوتبال زشت آریگو ساکی به جایی نرسد ولی روبرتو باجو در آن مجموعه شاه‌ماهی دیگری بود که به هیچ‌عنوان از ارزش‌هایش کم نشد. واقعا چرا تیمی مانند ایتالیا این همه بدخواه دارد که از شرق تا غرب عالم گوش‌شان را به رادیو می‌چسبانند تا خبر شکستش را بشنونددرحالي كه روبرتو جایگاهش در اين مجموعه متفاوت است؟ خب، برای اینکه اگر فهرست ریز و درشت محبوب‌ترین بازیکنان کلاسیک را با چشمان کاملا بسته زیر و رو کنیم، نمی‌توانیم براحتی از کنار نام روبرتو باجو بگذریم، رنگ نوستالژی دهه 90 با نام بودای کوچک عجین شده و هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند که او تنها ایتالیایی است که در قلب بیشتر فوتبال‌دوستان طرفدار دارد. لااقل می‌توان این فرضیه را تا حدودی ثابت کرد، فقط کافی است چند دقیقه‌ای درباره او فکر کنید! به هر شکل که فکر می‌کنیم، او روح مرموز جهان را به تحیر وادار کرده، به همین دلیل است که باید کمی جرأت کنیم تا او را جدای از فوتبال ایتالیا بپنداریم، چون نوع بازی‌اش به ما اجازه نمی‌دهد حتی یک اپسيلون از علاقه ما نسبت به او كاسته شود، نوع بازی روبرتو از فوتبال کثیف یا دفاعی یا هر برچسبی از این قبیل که به ایتالیایی‌ها نسبت می‌دهند، مبراست.
مورد عنایت
روبرتو باجو کاملاً با دیگران متفاوت است اما نه برای نحوه نمایش‌اش با توپ، نه به عنوان بزرگ‌ترین فوتبالیست تاریخ، او از دیگران متمایز شده به خاطر پارادوکسی که در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش دیده می‌شود، پسرک ایتالیایی که در یک خانواده کاملا کاتولیک بزرگ شد ولی خیلی زود به تعالیم بودا گروید. پرداختن به این موضوع که او در بین سال‌های 1982 تا 2004 در 697 بازی توانسته 317 گل به ثمر برساند کاملا قابل توجه است اما به نظر اکثر کارشناسان اوج هنرنمایی او به دو اپیزود مختلف از دو جام‌جهانی برمی‌گردد؛ ایتالیا 1990، هنرنمایی روبرتو برابر چکسلواکی و دیگری آمریکای 94 و آن فینال دراماتیک برابر زردپوشان برزیل. و درست فاصله زمانی که تا امروز طی کرده‌ایم به ما نشان داده بدون شک او تنها ایتالیایی است که توانسته در میان اسطوره‌های کلاسیک فوتبال جایگاه ویژه‌اش را تثبیت کند. برای روشن شدن موضوع می‌توان به کتابی تحت عنوان «مورد عنایت خدا» که در وصف‌او نوشته شده اشاره کرد یا نگاهي به کتاب بیوگرافی‌اش به نام
«una Portanel Cielo» (دری در آسمان) که توسط لوسیو دالا به رشته تحریر درآمده انداخت كه درباره بودای کوچک اینگونه شرح می‌دهد: «وقتی بازی باجو را تماشا می‌کنید، به این نقطه‌نظر می‌رسید که او هر غیرممکنی را ممکن می‌سازد... مانند دری که در آسمان باز می‌شود...» شاید تنها نکته‌ای که هواداران را دچار ایهام می‌کند این است که در عمر 22 ساله حرفه‌ای‌اش آنقدر پیراهن باشگاهی را تغییر داد که در هر کجایی که فکرش را نمی‌کردید عاشق سینه‌چاک پیدا کرد. به همین دلیل است که رزومه‌اش پر شده از افتخارات ریز و درشت فوتبال ایتالیا. بدون شک او همان حلقه مفقوده‌ای است که زیبایی آتزوری را تا به امروز به تصویر کشیده است. به‌طوری که پیرمردهای فوتبالدوست ایتالیا که هنوز نوستالژی دهه 60 را به خاطر دارند، او را با بزرگانی نظیر «جیانی رورا» ستاره میلان و جوزپه مه‌آتزا اسطوره اینتر مقایسه می‌کنند.
ماجرا اینگونه شروع شد
بودای کوچک، خرگوش ترسو، دم اسبی آسمانی، خرگوش سفید و... از القاب و عناوینی است که دوستداران و منتقدان روبی بر وی نهاده‌اند. روبرتو باجو... شاید بتوان حدس زد که اشخاص مختلف با شنیدن نام او به یاد چه چیزهایی می‌افتند. شاید کسانی باشند که با شنیدن این نام، ناخواسته به یاد موهای دم اسبی او و چشمان احساساتی‌اش می‌افتند و شاید دیگرانی روبی را با درخشش خیره‌کننده‌اش در جام جهانی 94 آمریکا، وقتی که یک تنه تیم ایتالیا را به دیدار فینال هدایت کرد می‌شناسند یا به یاد لج و لجبازی‌های او و مربیان حسودش می‌افتند. قصه زندگی روبی باجوی بزرگ از اینجا شروع می‌شود! اسطوره تاریخ فوتبال ایتالیا، در غروب زمستانی زیبا در 18 فوریه سال 1967 میلادی، در حالی که برف، شب سیاه را با سپیدی خود روشن کرده بود در ساعت 18:15 دقیقه در خانه‌ای محقر در خیابان سوم مارکونی در کالدونیو که شهرکی کوچک از توابع شهر «اسیاگو» در استان ویچنزا بود، دیده به جهان پر رمز و راز گشود. از منطقه‌ای که به زحمت جمعیتی به اندازه یکهزار نفر داشت! فیوریندو باجو و ماتیلدا نام وی را روبرتو نهادند...! او فرزند ششم خانواده بود. در مدرسه... شاید با دانستن شیطنت‌های روبی، نام مدرسه برای روبی، احمقانه به نظر برسد! مگر امکان دارد این کوچولوی ریزه میزه که از
در و دیوار بالا می‌رود، در کلاس و پشت میز دوام بیاورد؟! اگر شک دارید پس گوش کنید... روبی باجوی ما از درس و کلاس و... چیز زیادی نمی‌خواست! البته ناگفته نماند که روبی از درس خواندن یک هدف هم داشت؛ او می‌خواست بی‌سواد نماند و البته تا دبیرستان پیش رفت و مدرک دیپلمش را هم زورکی گرفت! البته درس را با سمبل کردنش به کلی زیر سوال برد! آخر او عاشق فوتبال و توپ گرد بود... بر عکس درس! نمونه عینی این عشق و نفرت و یا به عبارتی «خیر و شر» را می‌توان در خاطره‌ای به نقل از روبی متوجه شد. او برای نخستین بار کشف شد! ماجرای کشف او هم مانند بسیاری از ستارگان دیگر جهان با یک اتفاق همراه بود! قضیه از این قرار بود که در یک روز، وقتی بازیکن کافی برای بازی تیم مدرسه نبود، کوچینی، مربی تیم که تا آن زمان حتی اجازه یک دقیقه عرض اندام را به روبی نداده بود، به فکر فرو رفت که چه کند! و فوتبالیست از کجا بیاورد! روبی باجوی کوچک در تلاش بود! تمرین فوتبال... او می‌خواست که به یک بازیکن بزرگ تبدیل شود! در یکی از بازی‌های محلی، روبی که حالا ستاره تیمش لقب گرفته بود، به تنهایی 6 گل وارد دروازه تیم حریف می‌کند! در همان موقع «آنتونیو مورا» که یک مامور کشف ستاره در فوتبال ایتالیا بود، به طرز بازی روبرتو علاقه‌مند شد و بالاخره روبی را متقاعد کرد که به یکی از تیم‌های سری C به نام ویچنزا بپیوندد.
زندگی با بنفش‌ها
داستان روبی در فیورنتینا... شاید یکی از بهترین دوران زندگی روبی باشد... اگرچه با آسیب‌دیدگی‌های فراوان همراه بود! او به همراه بنفش‌پوشان به شهرها و کشورهای زیادی سفر کرد و آماده شد تا به یک ستاره بزرگ و بین‌المللی تبدیل شود. در این دوران، مشکلات فیزیکی روبرتو، مانع بزرگی بر سر راه او بود. اما دلگرمی و پشتیبانی هواداران بنفش‌ها او را بارها و بارها به زمین مسابقه بازگرداند. خبرهای خوب دارند از راه می‌رسند! روبی بعد از آن مصدومیت طولانی مدتش حالا در ترکیب تیم تا حد مطلوبی جاافتاده است. البته او هنوز هم جزو نفرات اصلی تیم به حساب نمی‌آمد ولی یک ذخیره طلایی محسوب می‌شد! یک نوجوان 20 ساله و مو فرفری که با جثه کوچکش خیلی موثر بود!
آغاز فصل جدید در فوتبال ایتالیا... روبی برگ برنده تیم فیورنتینا شده بود. او واقعا عالی بود! در هر بازی یک یا دو گل به ثمر می‌رساند. یک بازیکن باهوش و تکنیکی و یک گلزن فرصت‌طلب! با شروع بازی‌ها درخشش الماس بنفش هم شروع شد. او در رقابت‌های جام حذفی ایتالیا 9 گل زد! که
دو تای آن هم در مقابل اینتر به ثمر رسید... 9 گل در 8 مسابقه! در لیگ ایتالیا هم اولین بازی روبی مصادف با افتضاح بزرگ بنفش‌ها شد. از همان سری باخت‌های
4 بر صفر در سن‌سیرو! اما یک‌دفعه ورق برگشت و آنها چند روز بعد آسکولی را با گل روبی باجو شکست دادند! آخرین سال حضور روبی در تیم فیورنتینا با اتفاقات بسیاری همراه بود. روبرتو در این فصل در 32 مسابقه سری آ موفق به زدن 17 گل زیبا و حساس شد. او در 2 دیدار کوپا ایتالیا شرکت داشت و تنها یک بار موفق به گلزنی شد. همین طور 12 بازی در جام یوفا و فقط یک گل... و نیز 10 بازی ملی و چهار گل ملی! به هر حال رقابت‌های داخلی ایتالیا شروع شد.
پرده آخر درام
روبی باجوي 23 ساله را دیگر همه می‌شناختند. یک شماره 10 واقعی! او تقریبا لیدر تیم فیورنتینا به شمار می‌رفت و واقعا مدرن و فانتزی بازی می‌کرد. مردم این بازیکن ریزنقش را با دریبل‌های ریز و بلند و شوت‌های کات‌دارش می‌شناختند. البته مدل موی دم اسبی او هم در لباس بنفش تکمیل شد! او می‌خواست با اعتقاد بر مذهب بودائیسم و توسل به همان پانچن لامای تبتی خودش با مشکلات مبارزه کند. موهای
دم اسبی او هم در بودائیسم نشانه امید، بی‌توجهی به مشکلات گذشته و حرکت مثبت رو به جلو بود. روبی می‌خواست که ناامیدی را در خود از بین ببرد.
وداع با بنفش‌ها
در فاصله کمی تا آغاز جام جهانی 1990 ایتالیا، یک خبر بزرگ جامعه فوتبالی ایتالیا را تحت تاثیر قرار داد.
روبرتو باجو، بازیکن بزرگ و محبوب تیم فیورنتینا به یوونتوس تورین پیوست! این انتقال بزرگ انجام شده بود و ستاره پرفروغ این سال‌های فلورانسی‌ها به جمع گورخرهای تورینی ملحق شده بود! پایان داستان فیورنتینا و روبرتو باجو بوی غم و اندوه به خود گرفت. طرفداران فیورنتینا، خرگوش دوست داشتنی ایتالیا را به خیانت متهم کردند! چه چیزی از این بدتر! دلیلش هم دشمنی همیشگی آنها با تورینی‌ها بود. حتی راهپیمایی دو روزه آنها در فلورانس هم دردی را دوا نکرد و بالاخره روبرتو باجو به طور رسمی به عضویت این تیم در آمد. این تظاهرات بزرگ، یکی از نادرترین مخالفت‌های طول تاریخ با انتقال یک بازیکن فوتبال بوده است!
اوج بگیر پسر!
جام جهانی 90 شروع شده بود. حضور در بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان یک شانس مهم در زندگی روبرتو محسوب می‌شد. یک تولد دوباره واقعی... در زندگی حرفه‌ای و زندگی معنوی روبرتو باجوی بزرگ. بودای کوچک حالا گران‌ترین بازیکن جهان بود و بتازگی از یک بحث سخت و سنگین از سوی طرفداران فلورانس گذشته بود. یک بحث تکراری و آزاردهنده که هنوز هم دست از سر روبی بر نداشته بود. آتزلیو ویچینی، مربی تیم ملی ایتالیا قبل از شروع بازی‌ها در یک مصاحبه خبری گفته بود: «تیم من در جام جهانی یک سورپرایز بزرگ خواهد داشت، یک جوان خوش استیل و دوست داشتنی و در عین حال یک بازیکن کامل به نام روبرتو باجو. او یکی از امیدهای اصلی من برای فتح جام جهانی است. به قابلیت‌های هجومی او اعتقاد کامل دارم. تیم من با داشتن باجو در کنار بزرگانی چون جانینی، بارسی، ویالی، برگومی، دونادونی و … فقط به درد قهرمانی می‌خورد. منتظر باجو و ایتالیا در جام جهانی باشید». آتزوری بعد از پیروزی مقابل چکسلواکی باید به دیدار تیم اروگوئه می‌رفت. روبرتو باجو هم که دیگر خودش را ثابت کرده بود. همگان از توانایی‌های او در تیم ملی آگاه بودند. او حالا یک سوپراستار به حساب می‌آمد. آنها در این دیدار سفیدپوشان آمریکای جنوبی را با نتیجه 2 بر صفر شکست دادند. روبرتو نیز از ابتدا در ترکیب اصلی تیم قرار گرفت و نمایش خوبی هم داشت. او در اواسط نیمه دوم تعویض شد. آنها با یک بازی تیمی عالی و با فکر از سد این حریف خشن گذشتند. و اما دیدار بعدی ایتالیا در مقابل ایرلند... تیم ایرلند به مربیگری دیوید اولیری و با بازیکنانی شاخص و سبکی کاملا انگلیسی به مصاف ایتالیای پر ادعا آمده بود. این بار نیز بودای کوچک از ابتدا در ترکیب اولیه تیم حضور داشت. اما سرنوشت این دیدار تنها با یک شوت محکم مشخص شد!
تراژدی در سنت‌‌پائولی
روبرتو در مسابقه نیمه نهایی مقابل آرژانتین یک نیمکت‌نشین بود. ایتالیا این دیدار را خیلی خوب شروع کرد. آنها خیلی زود نیز بر بازی مسلط شدند و تنها پس از 17 دقیقه با فرصت‌طلبی اسکیلاچی به گل برتری دست یافتند. رویای ایتالیا در حال شکل‌گیری بود. تیم آنها در خانه فقط به درد قهرمانی می‌خورد! کم‌کم بازی به خشونت کشیده شد. راه‌راه‌پوشان آرژانتینی در چند صحنه بازی تنها بازیکنان ایتالیا را مورد هدف قرار دادند. حالا دیگر انگیزه‌ها برملا شده بود و فرصت‌هایی که یکی پس از دیگری از دست می‌رفت. تا اینکه در نیمه دوم بازی آتزوری‌ها با خروج ناموفق والتر زنگا – دروازه‌بان بزرگ اینترناسیوناله - و ضربه سر کلودیو کانی‌جیا گل تساوی را دریافت می‌کنند. ایتالیا در ناپولی شکست خورد... و سوم جولای 1990 یک روز جهنمی لقب گرفت. روزی که در آن، از زمین و آسمان برای ایتالیایی‌ها بد بارید. آنها از رسیدن به فینال محروم شدند و شاید هم از کسب مقام قهرمانی جهان... چهار روز بعد یعنی در روز هفتم جولای، گلادیاتورهای شکست خورده باید به مصاف تیم انگلستان می‌رفتند. آنها در ديدار نيمه‌نهايي پيروز شدند تا به مقام سوم برسند.
یووه، یووه، یووه...
یوونتوس! بانوی پیر فوتبال ایتالیا... یک ابرقدرت جهانی از نظر قدرت و شخصیت تیمی و نیز از جهت پشتوانه مالی. تیمی که نام بزرگی به نام «آنیلی» را یدک می‌کشد! این بار قرعه به نام روبرتو باجوی جوان افتاده بود تا بتواند در پیراهن سیاه و سپید این تیم هنر نمایی کند. در تورین، همه و همه از او همان بازی زیبا و مدرنی را که در جام جهانی به نمایش گذاشته بود، انتظار داشتند. بازیسازی، قدرت تفکر بالا، گلزنی، هوش و سرعتی را که در یک بازیکن خلاصه شده بود؛ روبرتو باجو. آنها می‌خواستند کابوسی که تا سال قبل می‌دیدند را به واقعیتی شیرین تبدیل کنند. فصل عجیبی شروع شده بود! نتایج عجیبی هم رقم می‌خورد و بانوی پیر فوتبال ایتالیا در عین داشتن وقار و انسجام تیمی همیشگی‌اش، گاهی اوقات هم نتایج غیرقابل تصوری کسب می‌کرد. آنها حتی اگر در چندین بازی موفق به گلزنی نمی‌شدند، باز هم احتمال گلباران شدن حریف بعدی‌شان منتفی نبود! یوونتوس در بازی بعدی میزبان بنفش‌پوشان فلورانسی بود. روبی باید برای نخستین بار در مقابل دوستان قدیمی‌اش قرار می‌گرفت. دوم دسامبر 1990...آنها در مقابل این تیم هم به پیروزی دست یافتند. دو گل آلیسیو، سه امتیاز این بازی را به حساب گورخرها واریز کرد! 20 مارس 1991، این روز مبدل به یک روز به یاد ماندنی شد. بیانکونری‌ها با ستاره جدیدشان موفق شدند تیم «استاندارد لیژ» بلژیک را با حساب 3 بر صفر با شکست بدرقه کنند. اما این پایان ماجرای این روز نبود! پس از پایان این دیدار روبرتوی احساساتی برای ابراز خوشحالی پیراهن خود را از تن در آورد و آن را به طرف تماشاگران یوونتوس پرتاب کرد. تماشاگرانی که همگی ایستاده حرکات بازیکنان مورد علاقه‌شان را پیگیری می‌کردند. این حرکت روبرتو به سرعت مثل یک بمب خبری برای روزنامه‌نگاران ایتالیایی عمل کرد! یک بهانه خوب برای به دردسر انداختن بازیکنی مثل «باجو»! روبرتو چند روز بعد یعنی قبل از مسابقه حساس فیورنتینا- یووه مجبور شد تا علت این کار خود را توضیح دهد. او در مصاحبه‌ای با «RADIO BLU» ایتالیا اظهار کرد: «تماشاگران از من درخواست چنین کاری را کردند». حرکت احساسی روبرتو درباره برداشتن شال بنفش رنگ، آن هم با پیراهن تیم یوونتوس، با عکس‌العمل‌های منفی طرفداران روبه‌رو شد و این یک بهانه عالی برای کسانی بود که می‌خواستند با به‌وجود آوردن یک جو خصمانه علیه باجو، فوتبال او را به تباهی بکشانند. تراپاتونی هم که انجام چنین حرکتی را از سوی روبرتو باور نداشت، سعی کرد در دیدارهای بعدی از بازیکن شماره 10 تیمش کمتر استفاده کند. اما باجو باز هم گل زد! آن هم دو گل! او در مقابل «پیسا» در دل آلپی، دو گل از چهار گل تیمش را به ثمر رساند که یکی از آنها روی یک ضربه ایستگاهی به ثمر رسید. باجو از فاصله‌ای در حدود 25 متر از دروازه، با یک شلیک دقیق و هنرمندانه دروازه تیم حریف را باز کرد و گل بعدی خود را نیز در یک حرکت تکنیکی ثبت کرد.
وقتی از بینی‌ات خون می‌آید...
بعد از یک تابستان جنجالی، بالاخره دور جدید رقابت‌های فوتبال ایتالیا آغاز شد. اول سپتامبر 1991 شروع فصل
92-91 و دومین سال حضور روبی در جمع تورینی‌ها بود. آنها در این روز تیم فیورنتینا را با تک گل کاسیراگی شکست دادند. سه روز بعد، باجو با بازی درخشان و گل ارزشمند خود که وارد دروازه تیم اودینزه کرد (با ضربه سر) تیم را به دور سوم جام حذفی ایتالیا فرستاد. همین طور در زمین تیم فوگیا، با تک گل اسکیلاچی، سه امتیاز دیگر به حساب خود واریز کردند. اما هفته سوم کالچو ایتالیا... تیم میلان در این روز موفق شد با نتیجه 1-1 یوونتوسی‌ها را متوقف کند تا در دل‌آلپی مغلوب نباشد! گل یووه نیز به نام کاسیراگی ثبت شد. اگرچه از گل‌های روبرتو در این بازی‌ها خبری نبود ولی او همواره بازی درخشانی را به نمایش می‌گذاشت. ارسال نظر
پربیننده