نفسی پر از بغض
در تو زمستان اتفاق می‌افتد/ در من / ترس از کوچه‌های زمین خوردن ...
مدت‌هاست که با اعضای گروه تئاترم مشغول تمرین نمایشی هستم که رئیس وقت مرکز هنر‌های نمایشی به ما قول اجرای آن را داده است، نه از سالن تمرین خبری است نه از تنخواه‌گردان یا حتی زمان و سالن دقیق اجرا... اما ما یک گروه عاشق هستیم که به جز تئاتر هیچ کار دیگری دوست نداریم، با تمام اینها من دلیل محکم دیگری هم برای سماجت در این کار دارم. یادم هست چهار سال پیش وزیر محترم اشاره کردند «ما از نمایش‌های فاخر مذهبی حمایت می‌کنیم...».
نگارش نمایشنامه‌ای درباره امام رضا (ع) نه سفارش بود و نه به خاطر حرف وزیر و وکیل نوشته شد، یک نمایش‌دلی بود که از تمام نیاز‌های معنوی من سرچشمه می‌گرفت. نمایش را در مشهد نوشتم، از پنجره اتاقم، گنبد طلا را می‌دیدم و فکر می‌کردم من هم به قدر کبوتران صحن امام، قدرت پرواز دارم و می‌توانم حرفم را درباره این امام معصوم به گوش مردم برسانم، بویژه امامی که پشت سر او تاریخچه دقیقی وجود ندارد و زندگی او با هاله‌ای از شایعات درهم تنیده است. با تحقیق زیاد و با حس ساداتی که نسل در نسل به من رسیده بود، ناگهان دیدم وسط معرکه‌ام... «عاشقانه تا هشت بشمار» که نوشته شد، نخستین کسانی که خواندند مثل مجید سرسنگی و آقای سیدمهدی شجاعی بی‌تردید دستور چاپ آن را صادر کردند. کتاب توسط انتشارات نمایش به چاپ رسید؛ کتابی که از خون دل من به دلتنگی‌‌هایی که از اتاق غم‌دار کودکی‌ام تا امروزه میانسالی‌ام، خاور به خاور اشک به دنبال خود کشیده بودم، رنگ و نشانی داشت و به قول یکی از اساتید این نمایش «بیشتر از آنچه برای امام رضا (ع) باشد»، درباره پناهندگان به او است. کتاب را با جمله‌ای از حضرت رسول (ص) شروع کردم «پاره‌ای از تن من در خراسان مدفون خواهد شد، هر کس به زیارت او برود، ما همه غم‌هایش را زائل می‌گردانیم...». این کتاب، جایزه بهترین اثر چاپ شده توسط خانه هنرمندان را در سال گذشته دریافت کرد، با وجود اینکه معمولا به نمایش‌های مذهبی جایزه نمی‌دهند اما این نمایش در فضای رئال جادویی حال و گذشته را به هم می‌آمیخت. چند روز پیش با چندتن از دوستانم برای کاری راهی شمال بودیم، باور نمی‌کنید بین من و این چهار زن که هرکدام شغل متفاوتی داشتند، هم اتفاقاتی افتاد که در این نمایش پیش‌بینی کرده بودم، یعنی از شادی و خنده به یأس، بی‌تفاوتی، عقده‌گشایی، اشک و معجزه رسیدیم.
ما در راه مشهد نبودیم، اما مشهد به راه ما آمده بود، حالا سال‌هاست که در زیرزمینی نمور، شهادت مظلومانه امام هشتم را تمرین می‌کنیم. بچه‌ها به من می‌گویند: «یثربی! پس کی کارمان روی صحنه می‌رود؟ سه سال است که قول این کار را داده‌ای»، من نفسی پر از بغض می‌کشم و می‌گویم شما فعلا صحنه جنایت را تمرین کنید تا من از پشت در بسته اتاق مسؤولان خواهش کنم تاریخ دقیق اجرایم را به من اعلام کنند تا قبل از مرگ، اثری فاخر از من حداقل درباره یکی از امامان به جا بماند؛ گرچه دو اثر قبلی‌ام درباره حضرت فاطمه(س) را کسی ندید، چون مرا به حوزه هنری و فرهنگسرای نیاوران تبعید کردند، آن هم در اوج برف شدید زمستان 86.
بچه‌های تئاتر خستگی ناپذیرند، ترس از زمین خوردن ندارند، ترس از ریزش بهمن یا فریاد کشیدن... ندارند؛ ولی من می‌ترسم که با هر فریاد کوچکی از من در رسانه‌ها پرونده «عاشقانه تا هشت بشمار» برای ابد بسته شود. یاد جمله‌ای از امام رضا (ع) می‌افتم که می‌فرماید: «هر کس نگذارد صدای اهل‌بیت (ع) شنیده شود در دنیا و آخرت پاسخگو خواهد بود».
نمايشگاه خوشنويسي
«رحمهًْ للعالمين» در صبا
همزمان با عيد مبعث رسول اكرم (ص)، نمايشگاهي از آثار خوشنويسي خطوط ثلث و نسخ خديجه فلاحي و مهناز قربانپور با عنوان «رحمة للعالمين» در مؤسسه فرهنگي- هنري صبا برپا شد. اين نمايشگاه شامل 40 اثر در موضوع‌هاي آيات قرآني و احاديث شريفه است.
کنسرت«دراب» در سالن رودكي
گروه موسيقي «دراب» به سرپرستي حميدرضا صنيعي‌پور در سالن رودكي به اجراي برنامه مي‌پردازد. اين كنسرت با همكاري بنياد فرهنگي- هنري رودكي و در راستاي اهداف مديريت اين مجموعه جهت حمايت از گروه‌هاي جوان و مستعد موسيقي 9 و 10 مرداد، ساعت 20 برگزار مي‌شود.
مستند لبناني «72 ساعت» نقد مي‌شود
مستند «72 ساعت» محصول كشور لبنان، شنبه سوم مرداد در مجتمع فرهنگي كوثر شهرداري منطقه 13 نمايش داده و سپس با حضور مسعود فراستي و سعيد قاسمي نقد مي‌شود. موضوع این مستند بررسي 3 روز پاياني جنگ 33 روزه حزب‌الله لبنان با رژيم صهيونيستي است.
«شهر شطرنجي» در تئاترشهر
رضا حامدي‌خواه از امروز نمايش «شهر شطرنجي» را به تالار قشقايي مي‌آورد. اين نمايش كاري از گروه تئاتر «صبا» است و مهرداد ضيايي، آشا محرابي، نورالدين جواديان، سهيلا صالحي، محسن نقيبيان، جواد پورزند، علي عامل‌هاشمي و مهرخ عسلي، 8 بازيگر اين نمايش 85 دقيقه‌اي هستند. یادداشت
نفسی پر از بغض
در تو زمستان اتفاق می‌افتد/ در من / ترس از کوچه‌های زمین خوردن ...
مدت‌هاست که با اعضای گروه تئاترم مشغول تمرین نمایشی هستم که رئیس وقت مرکز هنر‌های نمایشی به ما قول اجرای آن را داده است، نه از سالن تمرین خبری است نه از تنخواه‌گردان یا حتی زمان و سالن دقیق اجرا... اما ما یک گروه عاشق هستیم که به جز تئاتر هیچ کار دیگری دوست نداریم، با تمام اینها من دلیل محکم دیگری هم برای سماجت در این کار دارم. یادم هست چهار سال پیش وزیر محترم اشاره کردند «ما از نمایش‌های فاخر مذهبی حمایت می‌کنیم...».
نگارش نمایشنامه‌ای درباره امام رضا (ع) نه سفارش بود و نه به خاطر حرف وزیر و وکیل نوشته شد، یک نمایش‌دلی بود که از تمام نیاز‌های معنوی من سرچشمه می‌گرفت. نمایش را در مشهد نوشتم، از پنجره اتاقم، گنبد طلا را می‌دیدم و فکر می‌کردم من هم به قدر کبوتران صحن امام، قدرت پرواز دارم و می‌توانم حرفم را درباره این امام معصوم به گوش مردم برسانم، بویژه امامی که پشت سر او تاریخچه دقیقی وجود ندارد و زندگی او با هاله‌ای از شایعات درهم تنیده است. با تحقیق زیاد و با حس ساداتی که نسل در نسل به من رسیده بود، ناگهان دیدم وسط معرکه‌ام... «عاشقانه تا هشت بشمار» که نوشته شد، نخستین کسانی که خواندند مثل مجید سرسنگی و آقای سیدمهدی شجاعی بی‌تردید دستور چاپ آن را صادر کردند. کتاب توسط انتشارات نمایش به چاپ رسید؛ کتابی که از خون دل من به دلتنگی‌‌هایی که از اتاق غم‌دار کودکی‌ام تا امروزه میانسالی‌ام، خاور به خاور اشک به دنبال خود کشیده بودم، رنگ و نشانی داشت و به قول یکی از اساتید این نمایش «بیشتر از آنچه برای امام رضا (ع) باشد»، درباره پناهندگان به او است. کتاب را با جمله‌ای از حضرت رسول (ص) شروع کردم «پاره‌ای از تن من در خراسان مدفون خواهد شد، هر کس به زیارت او برود، ما همه غم‌هایش را زائل می‌گردانیم...». این کتاب، جایزه بهترین اثر چاپ شده توسط خانه هنرمندان را در سال گذشته دریافت کرد، با وجود اینکه معمولا به نمایش‌های مذهبی جایزه نمی‌دهند اما این نمایش در فضای رئال جادویی حال و گذشته را به هم می‌آمیخت. چند روز پیش با چندتن از دوستانم برای کاری راهی شمال بودیم، باور نمی‌کنید بین من و این چهار زن که هرکدام شغل متفاوتی داشتند، هم اتفاقاتی افتاد که در این نمایش پیش‌بینی کرده بودم، یعنی از شادی و خنده به یأس، بی‌تفاوتی، عقده‌گشایی، اشک و معجزه رسیدیم.
ما در راه مشهد نبودیم، اما مشهد به راه ما آمده بود، حالا سال‌هاست که در زیرزمینی نمور، شهادت مظلومانه امام هشتم را تمرین می‌کنیم. بچه‌ها به من می‌گویند: «یثربی! پس کی کارمان روی صحنه می‌رود؟ سه سال است که قول این کار را داده‌ای»، من نفسی پر از بغض می‌کشم و می‌گویم شما فعلا صحنه جنایت را تمرین کنید تا من از پشت در بسته اتاق مسؤولان خواهش کنم تاریخ دقیق اجرایم را به من اعلام کنند تا قبل از مرگ، اثری فاخر از من حداقل درباره یکی از امامان به جا بماند؛ گرچه دو اثر قبلی‌ام درباره حضرت فاطمه(س) را کسی ندید، چون مرا به حوزه هنری و فرهنگسرای نیاوران تبعید کردند، آن هم در اوج برف شدید زمستان 86.
بچه‌های تئاتر خستگی ناپذیرند، ترس از زمین خوردن ندارند، ترس از ریزش بهمن یا فریاد کشیدن... ندارند؛ ولی من می‌ترسم که با هر فریاد کوچکی از من در رسانه‌ها پرونده «عاشقانه تا هشت بشمار» برای ابد بسته شود. یاد جمله‌ای از امام رضا (ع) می‌افتم که می‌فرماید: «هر کس نگذارد صدای اهل‌بیت (ع) شنیده شود در دنیا و آخرت پاسخگو خواهد بود».
نمايشگاه خوشنويسي
«رحمهًْ للعالمين» در صبا
همزمان با عيد مبعث رسول اكرم (ص)، نمايشگاهي از آثار خوشنويسي خطوط ثلث و نسخ خديجه فلاحي و مهناز قربانپور با عنوان «رحمة للعالمين» در مؤسسه فرهنگي- هنري صبا برپا شد. اين نمايشگاه شامل 40 اثر در موضوع‌هاي آيات قرآني و احاديث شريفه است.
کنسرت«دراب» در سالن رودكي
گروه موسيقي «دراب» به سرپرستي حميدرضا صنيعي‌پور در سالن رودكي به اجراي برنامه مي‌پردازد. اين كنسرت با همكاري بنياد فرهنگي- هنري رودكي و در راستاي اهداف مديريت اين مجموعه جهت حمايت از گروه‌هاي جوان و مستعد موسيقي 9 و 10 مرداد، ساعت 20 برگزار مي‌شود.
مستند لبناني «72 ساعت» نقد مي‌شود
مستند «72 ساعت» محصول كشور لبنان، شنبه سوم مرداد در مجتمع فرهنگي كوثر شهرداري منطقه 13 نمايش داده و سپس با حضور مسعود فراستي و سعيد قاسمي نقد مي‌شود. موضوع این مستند بررسي 3 روز پاياني جنگ 33 روزه حزب‌الله لبنان با رژيم صهيونيستي است.
«شهر شطرنجي» در تئاترشهر
رضا حامدي‌خواه از امروز نمايش «شهر شطرنجي» را به تالار قشقايي مي‌آورد. اين نمايش كاري از گروه تئاتر «صبا» است و مهرداد ضيايي، آشا محرابي، نورالدين جواديان، سهيلا صالحي، محسن نقيبيان، جواد پورزند، علي عامل‌هاشمي و مهرخ عسلي، 8 بازيگر اين نمايش 85 دقيقه‌اي هستند. ارسال نظر
پربیننده