گروه بين الملل: محمد البرادعی، مدير كل سابق آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مقاله‌ای در روزنامه گاردین چاپ لندن، نوشت: پنج قدرت بزرگ صاحب سلاح هستهای برای کاهش این سلاح‌ها اقدامی نکردند. مدير كل سابق آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در این مقاله نوشت: برای مقابله با خطر گسترش تکنولوژی هستهای، چرخه تولید سوخت اتمی باید تحت کنترل یک نهاد بین‌المللی قرار بگیرد. به گزارش گاردین، البرادعی اشاره می‌کند که پنج قدرت بزرگ صاحب سلاح هستهای تعهدات خود در قالب «ان‌پی‌تی» را جدی نمی‌گیرند و برای کاهش سلاح‌‌های هستهای خود هیچ اقدامی نکرده‌اند، طبیعی است که این وضعیت صلاحیت و اقتدار اخلاقی آنها را زیر سوال برده و آنها نمی‌توانند از کشورهای کوچک‌تر توقع داشته باشند که به دنبال سلاح هستهای نروند. البرادعی در ادامه تأکید کرده است: نظام فعلی کنترل بر صادرات تاکنون نتوانسته است از گسترش آشکار و پنهان تکنولوژی هستهای جلوگیری کند. یک نمونه برجسته آن فروش اطلاعات حساس هستهای توسط شبکه عبدالقدیرخان دانشمند هستهای پاکستان بود. در حال حاضر 9 کشور سلاح هستهای دارند و این ساده‌لوحی است، اگر فکر کنیم که کشورهای دیگر بویژه در مناطق بحرانی در پی دستیابی به سلاح هستهای نیستند. علاوه بر این گروه دیگری از کشورها از تکنولوژی لازم برای تولید سلاح هستهای برخوردارند و در صورت تمایل می‌توانند ظرف چند ماه سلاح هستهای تولید کنند. البرادعی در ادامه مقاله خود در روزنامه گاردین تاکید می‌کند: حل این مشکلات یک‌شبه امکانپذیر نیست اما تاکید می‌کند که برخی اقدامات را می‌توان به سرعت انجام داد. البرادعی: 5 قدرت بزرگ صاحب سلاح هستهای
برای کاهش این سلاح‌ها اقدامی نکردند
گروه بين الملل: محمد البرادعی، مدير كل سابق آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مقاله‌ای در روزنامه گاردین چاپ لندن، نوشت: پنج قدرت بزرگ صاحب سلاح هستهای برای کاهش این سلاح‌ها اقدامی نکردند. مدير كل سابق آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در این مقاله نوشت: برای مقابله با خطر گسترش تکنولوژی هستهای، چرخه تولید سوخت اتمی باید تحت کنترل یک نهاد بین‌المللی قرار بگیرد. به گزارش گاردین، البرادعی اشاره می‌کند که پنج قدرت بزرگ صاحب سلاح هستهای تعهدات خود در قالب «ان‌پی‌تی» را جدی نمی‌گیرند و برای کاهش سلاح‌‌های هستهای خود هیچ اقدامی نکرده‌اند، طبیعی است که این وضعیت صلاحیت و اقتدار اخلاقی آنها را زیر سوال برده و آنها نمی‌توانند از کشورهای کوچک‌تر توقع داشته باشند که به دنبال سلاح هستهای نروند. البرادعی در ادامه تأکید کرده است: نظام فعلی کنترل بر صادرات تاکنون نتوانسته است از گسترش آشکار و پنهان تکنولوژی هستهای جلوگیری کند. یک نمونه برجسته آن فروش اطلاعات حساس هستهای توسط شبکه عبدالقدیرخان دانشمند هستهای پاکستان بود. در حال حاضر 9 کشور سلاح هستهای دارند و این ساده‌لوحی است، اگر فکر کنیم که کشورهای دیگر بویژه در مناطق بحرانی در پی دستیابی به سلاح هستهای نیستند. علاوه بر این گروه دیگری از کشورها از تکنولوژی لازم برای تولید سلاح هستهای برخوردارند و در صورت تمایل می‌توانند ظرف چند ماه سلاح هستهای تولید کنند. البرادعی در ادامه مقاله خود در روزنامه گاردین تاکید می‌کند: حل این مشکلات یک‌شبه امکانپذیر نیست اما تاکید می‌کند که برخی اقدامات را می‌توان به سرعت انجام داد. ارسال نظر
پربیننده