عبدالباری عطوان: تصمیم کمیته عالی مذاکرات (هیات ریاض) به تحریم کنگره گفت‌وگوهای ملی سوریه که با نظارت دولت روسیه در سوچی برگزار می‌شود و همچنین اتخاذ موضعی مشابه توسط کردها در شمال سوریه آن هم به دلیل جنگ ترکیه در عفرین، تنها یک تفسیر دارد و آن اینکه دولت آمریکا تصمیم «به تخریب» این نشست و شعله‌ور کردن مجدد جنگ در سوریه از طریق «نیروهای دموکراتیک سوریه» گرفته است. بهانه آمریکا برای ماندن نیروهایش در سوریه جلوگیری از تکرار اشتباه عراق و جلوگیری از نفوذ مجدد داعش است ولی ستون فقرات سیاست آمریکا در واقع احیای طرح تقسیم سوریه و ترکیه و بازگشت به توافق «سیفر» در سال 1920 است که اساس آن تشکیل دولت کردی در بخش‌‌هایی از عراق، سوریه، ایران و ترکیه بود؛ توافقی که کمال آتاتورک آن را خنثی کرد. بعد از
7 سال از افتادن ترکیه در دام آمریکایی- غربی در سوریه و ارائه خدماتی ارزشمند برای موفقیت‌آمیز بودن طرح «فریبکارانه» آمریکایی جهت بی‌ثبات کردن همسایه شرقی آن و همپیمان عربی سابق آن (سوریه) از جمله تسهیل تردد جنگجویان، جنگ‌افزارها و اموال اعزامی از کشورهای عربی خلیج‌فارس، اینک دولت اردوغان متوجه شده سحر و جادوی آمریکایی آن را تخریب و تقسیم کرده است. ابراهیم کاراگول، نویسنده مطرح در روزنامه ینی‌شفق که به اردوغان بسیار نزدیک است، در آخرین مقاله‌اش نوشت: «آمریکا بزرگ‌ترین تهدید برای ترکیه محسوب می‌شود، آن دولتی متخاصم است که نابودی ترکیه را همچون عراق و سوریه برنامه‌ریزی کرده است». وی خواستار بسته شدن پایگاه هوایی «اینجرلیک» شد که آمریکا از آن به عنوان سکویی برای حمایت از «پ‌ک‌ک» و داعش استفاده می‌کند. تهدیدهای اردوغان درباره ایجاد جبهه نبرد در منبج و پاکسازی آن از «یگان‌های مدافع خلق کرد» تاکنون عملی نشده است و یورش به این شهر احتمالا ماه‌ها و چه بسا سال‌ها به تعویق بیفتد، چرا که آمریکا با خارج کردن نیروهایش از آن خودداری کرد؛ در چنین شرایطی ورود ترکیه به این شهر در واقع به معنای درگیری نظامی با آمریکاست. ولی بیانیه صادر شده در روز یکشنبه که درباره دیدار دوجانبه بشار اسد، رئیس‌جمهور و حسین جابری‌انصاری، معاون وزیر امور خارجه ایران بود، چه بسا بیانگر این است که صبر سوریه به پایان رسیده است. در این بیانیه تأکید شده که در این دیدار «خطرات ناشی از تهاجم ادامه‌دار ترکیه به اراضی سوریه و جنایاتی که علیه شهروندان سوریه مرتکب می‌شود، همچنین نحوه مواجهه با این تهاجم و جلوگیری از دستیابی به هدف نهایی‌اش یعنی اشغال اراضی سوریه، حمایت از گروه‌های تروریستی و از بین بردن تلاش‌های صورت گرفته برای ایجاد راه‌حلی مسالمت‌آمیز جهت احیای امنیت و ثبات در سوریه» مورد بحث و رایزنی قرار گرفت. اردوغان به این امیدواری‌ها دل‌بسته است آن هم در حالی که طی 7 سال گذشته با مداخله نظامی و از طریق حمایت‌های آمریکا، اروپا و کشورهای عربی خلیج‌فارس نیز نتوانسته آنها را محقق کند. حالا هم بعد از ایجاد انقلاب در موضع آمریکا علیه ترکیه و ترجیح دادن اردوگاه کردها به اردوگاه ترکیه دستیابی به این خواسته دشوارتر است. رئیس‌جمهوری ترکیه چاره‌ای جز قرار گرفتن در اردوگاه مقابل آمریکا ندارد؛ اردوگاهی که شامل ایران، روسیه، سوریه و به صورت خیلی جزئی عراق است. برای اینکه آنگونه که اردوغان اخیرا گفت «کارد آمریکا به استخوان ترکیه رسیده است». ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه هرگز برابر تلاش‌ها برای تخریب نشست سوچی، سکوت نخواهد کرد. ژنرال الکساندر ایوانف، سخنگوی پایگاه نظامی «حمیمیم» روسیه گفت: «اعلامیه معارضان سوری برای عدم مشارکت در کنگره سوچی تبعاتی در زمین خواهد داشت و روند صلح را به تاخیر می‌اندازد که این وضعیت تحت هیچ شرایطی به نفع معارضان نیست». او افزود: «طبعا ما تلاش‌های زیادی برای نابود کردن گروه‌های تندرو در سوریه انجام می‌دهیم». این پیام تهدیدآمیز روسیه برای معارضان سوری که بارزترین عنوان آن تشدید درگیری‌های نظامی است، آشکار و واضح است. روسیه که در سوریه مداخله نظامی کرد و در این مسیر بیش از
80 سرهنگ، ژنرال و افسر را از دست داد، چگونه می‌تواند این دستاوردها را که از طریق مداخله بسیار پرهزینه از نظر مادی و انسانی طی 3 سال اخیر به دست آورده، قربانی کند.