گاوبازی یک سنت قدیمی اسپانیاست که در پرتغال، جنوب فرانسه و چندین کشور آمریکای لاتین هم به‌طور سنتی طرفداران خاص خود را دارد و در این کشورها هم به شیوه‌های مختلفی برگزار می‌شود. در نمایش گاوبازی معمولا چند گاو ضمن مانورهای قهرمان گاوباز مجروح شده و در دید عموم کشته می‌شوند. گاوبازی در بسیاری از نقاط دنیا انتقادهای تندی را به همراه دارد و گروه‌های دوستدار حیوانات آن را یک سرگرمی خونین می‌دانند اما طرفداران گاوبازی معتقدند که این سنت باید به عنوان یک میراث مهم فرهنگی حفظ شود. در طول تاریخ هر از چندگاهی ممنوعیت‌هایی برای گاوبازی وضع شده است. از جمله در قرن 18 و 19 گاوبازی ممنوع بود یا در دوره حکومت زاپاترو حضور نوجوانان برای تماشای گاوبازی و پخش آن از تلويزیون غیرقانونی اعلام شد. خانواده سلطنتی اسپانیا هم در این زمینه دو دسته هستند به‌طوری که ملکه آشکارا از گاوبازی بیزار است، پادشاه هر از چندگاهی نمایش‌های گاوبازی را دنبال می‌کند و پرنسس بشدت به آن علاقه‌مند است.
شواهد تاریخی زیادی از قدمت گاوبازی وجود دارد و گفته می‌شود پیشینه این سرگرمی به پرستش گاو و قربانی کردن آن در آیین‌های اسطوره‌ای بازمی‌گردد.
برخلاف تبلیغات گاوبازان گوساله نر اصولا حیوان آرام و بی‌آزاری است و تنها هنگامی که بخواهد از خود دفاع کند عکس‌العمل‌های وحشیانه‌ای از خود نشان می‌دهد. حقیقت این است که گاوبازان پیش از آنکه وارد زمین گاوبازی بشوند حیوان را در یک سلول کوچک و تاریک بدون آب و غذا نگه می‌دارند. این عمل سیستم عصبی حیوان را تحریک می‌کند همچنین درست قبل از ورود حیوان به زمین به او افسار می‌بندند و این کار موجب می‌شود گاو برای رها شدن از بند بیشتر تقلا کند. اصولا گاو در آغاز نمایش بسیار خسته است زیرا هنگام منتقل کردن گاو به جایگاه مسابقه حیوان را از شاخ‌هایش آویزان می‌کنند و با اینکه گاو به گرما حساس است و معمولا در ظهرهای گرم تابستان در سایه پناه می‌گیرد آن را در فضای بسیار گرمی زندانی می‌کنند.
با وجود این مقدمات، «پیکادور» یا همان قهرمان گاوبازی در آغاز نمایش به گردن گاو خنجر می‌زند تا او را ضعیف کند. اسب‌سوارها هم مرتب به کمر و شانه‌های گوساله نیزه فرو می‌کنند و باعث خونریزی بیشتر حیوان می‌شوند. این رفتار باعث عصبانی‌تر شدن گوساله و دفاع بیشتر او می‌شود. حیوان خون زیادی را از دست می‌دهد و بیشتر حمله می‌کند. در مرحله بعد سه گاوباز که معمولا پشت بیلبوردهای تبلیغاتی پناه می‌گیرند با تیغ‌های خاردار وارد زمین اصلی مسابقه می‌شوند و پهلوی گاو را هم زخمی می‌کنند. در مرحله پایانی قهرمان گاوباز در حالی‌که یک پارچه قرمز به همراه دارد دوباره وارد میدان می‌شود. این پارچه قرمز در حالی به عنوان عامل تحریک‌کننده گاو معرفی می‌شود که بر اساس تحقیقات علمی گاو کوررنگی دارد. در واقع این پارچه برای پوشاندن خونریزی گاو به رنگ قرمز انتخاب شده است. قاتل اصلی پارچه قرمز را جلوی صورت گوساله می‌گیرد و شمشیر ویژه را تا آخر در بدن گوساله فرو می‌کند. البته گوساله باید خیلی خوش شانس باشد که با این ضربه بمیرد اما در واقع یک نفر دیگر هم از پشت خنجری را به پشت سر گوساله وارد می‌کند و نخاع آن را قطع می‌کند. اسپانیایی‌ها بر این باورند که فروکردن شمشیر در قلب گوساله باعث می‌شود حیوان کمتر زجر بکشد. درد کشیدن حیوان و آزاری که در طول این مدت می‌بیند را می‌توان از صدای بلندی که از دهانش بیرون می‌آید، فهمید. لاشه گوساله ذبح شده در این نمایش خونین در پایان توسط اسبی دور تا دور زمین کشانده می‌شود تا همه تماشاچی‌ها لذت ببرند!
اسب‌ها هم به نوعی قربانیان گاوبازی هستند. معمولا به اسب‌های این نمایش که برای تحریک کردن گوساله تربیت شده‌اند چشم‌بند می‌زنند تا حرکت آنها را محدود کنند. این اسب‌ها که تا پیش از سال 1930 با زره پوشانده نمی‌شدند، بیش از گاوها قربانی این تفریح می‌شدند و امروزه هم معمولا در همان زمین گاوبازی می‌میرند یا زخمی می‌شوند. در بسیاری از نمایش‌های گاوبازی برای ایجاد هیجان بیشتر، گاو را در میان جمعیت «هی» می‌کنند. گروهی از شرکت‌کنندگان روی زمین می‌خوابند و گاوها از روی کمر آنها رد می‌شوند. در مواردی هم مردم گاو را به درون آب می‌اندازند و از این کار لذت می‌برند، اما در هر حال این سنت عجیب فقط برای گاو مرگبار نیست بلکه برای گاوباز و تماشاچیان هم مخاطراتی دارد. در سال 2007 حدود 500 میلیون یورو و در 2008 بیش از 600 میلیون یورو برای این سرگرمی خطرناک در اسپانیا هزینه شد که بیشتر آن از طریق حامیان مالی این نمایش در سراسر اروپا تأمین شده بود. قصه گاوآزاری در اسپانیا با گاوپرستی در هند کاملا متفاوت است اما ظاهرا ریشه‌های یکسانی دارد. گاو پرستی در هند نیز از آیین‌های اسطوره‌ای آب می‌خورد. هندی‌ها فرقه خاصی دارند که گاو می‌پرستند؛ همان گاوهایی که در اسپانیا در میدان‌های گاوبازی به خاک و خون کشیده می‌شوند. آیین هند، پیامبر واحد و کتاب مقدس واحدی ندارد. در واقع این آیین را افراد زیادی به وجود آورده‌اند و گسترش و توسعه هندوئیسم در طول زمان موجب شده همه نوع عقایدی از بت‌پرستی تا عالی‌ترین نوع یکتاپرستی در آن دیده شود. در این میان احترام به گاو از قدیمی‌ترین اعتقادات مذهب هندو است. برای یک شاهزاده یا دهقان هندو گاو موجود مقدسی است تا جایی که سعی می‌شود گاوی بر بستر فرد محتضر بیاورند. در هند کسانی که خیلی مؤمن و مقدس هستند در هنگام احتضار دم گاو را در دست می‌گیرند. در آئین هند و ادرار گاو یکی از پاک‌ترین وسایل پاکی و طهارت به شمار می‌رود و در هر مزرعه یک ظرف برنجی مخصوص وجود دارد تا به مجرد ادرار کردن گاو آنرا جمع‌آوری کنند و قبل از آن که ادرار سرد شود آن را به خانه ببرند و مورد استفاده قرار دهند. هندی‌ها بر این باورند که نوشیدن ادرار گاو ناپاکی درونی بدن را بر طرف می‌کند و چنانچه آن را به بدن بمالید، ناپاکی خارج بدن را نیز از بین می‌برد. در این کشور از آنجا که آزار رساندن به حیوانات یک رفتار ضدارزش به حساب می‌آید در خیابان‌ها حیوانات زیادی از جمله گاو، میمون، سنجاب و سگ دیده می‌شود. به همین دلیل گردشگران زیادی در سفر به هند افرادی را دیده‌اند که وقتی گاوی در خیابان ادرار می‌کند آن را با دست جمع می‌کنند و قدری از آن را می‌نوشند و مابقی را بر سر و صورتشان می‌کشند. حتی در آئین هندو مدفوع گاو مقدس است و خوردن مخلوطی از شیر، ماست، روغن تصفیه شده و مدفوع گاو و ادرار آن ثواب دارد و در نزد هندوان خوردن این معجون پاک‌کننده جسم و روح است. اگرچه هندوهای متعصب از خوردن محصولات گاو هم خودداری می‌کنند اما اغلب هندوها در شخم و زراعت از آن استفاده می‌کنند و شیر و کره گاو را به مصرف می‌رسانند. همچنین فقرا خانه‌های گلی‌شان را با مدفوع گاو اندود می‌کنند و به عنوان سوخت در آشپزخانه آن را به کار می‌برند. هندی‌ها هرگز شیرگاو را وزن نمی‌کنند زیرا اعتقاد دارند که هر کس شیر گاو را وزن کند فرزندانش را از دست می‌دهد.
جالب این جاست که به‌رغم مقدس بودن گاو در هند اما بهترین جا برای زندگی گاوها هندوستان نیست چون اگرچه این حیوان در هند آزاد و مقدس است اما اغلب گرسنه و سرگردان در خیابان‌ها پرسه می‌زند تا جایی که فضولات انسانی را می‌خورد. هندی‌ها گاوهای پیر را در جنگل‌ها رها می‌کنند تا طعمه حیوانات وحشی شوند و گوساله‌ها را برای گرفتن شیر بیشتر از گاو به مادرش نزدیک می‌کنند اما اجازه نمی‌دهند حیوان غذایی بخورد. همچنین عده‌ای از هندی‌ها برای گرفتن رنگ قرمز خاصی، به گاو تنها برگ انبه می‌دهند که پس از مدتی موجب مرگ حیوان می‌شود. بسیاری از هندوها در خانه‌شان گاو دارند اما این گاوها از صبح تا شب در خیابان‌ها پرسه می‌زنند و هندی‌ها برای خلاص شدن از شر گاوهایی که راه را مسدود می‌کنند یا مزاحم زندگی آنها در گوشه‌ای از خیابان می‌شوند دم حیوان را می‌پیچانند که در مواردی هم موجب شکستن دم گاو می‌شود و گاه اعمال ظالمانه دیگری برای دور کردن یا دوشیدن بیشتر شیر گاو به کار می‌برند. نمایشی که قدمت اسطوره‌ای دارد
تقدیر گاو از اسپانیا تا هند
گاوبازی یک سنت قدیمی اسپانیاست که در پرتغال، جنوب فرانسه و چندین کشور آمریکای لاتین هم به‌طور سنتی طرفداران خاص خود را دارد و در این کشورها هم به شیوه‌های مختلفی برگزار می‌شود. در نمایش گاوبازی معمولا چند گاو ضمن مانورهای قهرمان گاوباز مجروح شده و در دید عموم کشته می‌شوند. گاوبازی در بسیاری از نقاط دنیا انتقادهای تندی را به همراه دارد و گروه‌های دوستدار حیوانات آن را یک سرگرمی خونین می‌دانند اما طرفداران گاوبازی معتقدند که این سنت باید به عنوان یک میراث مهم فرهنگی حفظ شود. در طول تاریخ هر از چندگاهی ممنوعیت‌هایی برای گاوبازی وضع شده است. از جمله در قرن 18 و 19 گاوبازی ممنوع بود یا در دوره حکومت زاپاترو حضور نوجوانان برای تماشای گاوبازی و پخش آن از تلويزیون غیرقانونی اعلام شد. خانواده سلطنتی اسپانیا هم در این زمینه دو دسته هستند به‌طوری که ملکه آشکارا از گاوبازی بیزار است، پادشاه هر از چندگاهی نمایش‌های گاوبازی را دنبال می‌کند و پرنسس بشدت به آن علاقه‌مند است.
شواهد تاریخی زیادی از قدمت گاوبازی وجود دارد و گفته می‌شود پیشینه این سرگرمی به پرستش گاو و قربانی کردن آن در آیین‌های اسطوره‌ای بازمی‌گردد.
برخلاف تبلیغات گاوبازان گوساله نر اصولا حیوان آرام و بی‌آزاری است و تنها هنگامی که بخواهد از خود دفاع کند عکس‌العمل‌های وحشیانه‌ای از خود نشان می‌دهد. حقیقت این است که گاوبازان پیش از آنکه وارد زمین گاوبازی بشوند حیوان را در یک سلول کوچک و تاریک بدون آب و غذا نگه می‌دارند. این عمل سیستم عصبی حیوان را تحریک می‌کند همچنین درست قبل از ورود حیوان به زمین به او افسار می‌بندند و این کار موجب می‌شود گاو برای رها شدن از بند بیشتر تقلا کند. اصولا گاو در آغاز نمایش بسیار خسته است زیرا هنگام منتقل کردن گاو به جایگاه مسابقه حیوان را از شاخ‌هایش آویزان می‌کنند و با اینکه گاو به گرما حساس است و معمولا در ظهرهای گرم تابستان در سایه پناه می‌گیرد آن را در فضای بسیار گرمی زندانی می‌کنند.
با وجود این مقدمات، «پیکادور» یا همان قهرمان گاوبازی در آغاز نمایش به گردن گاو خنجر می‌زند تا او را ضعیف کند. اسب‌سوارها هم مرتب به کمر و شانه‌های گوساله نیزه فرو می‌کنند و باعث خونریزی بیشتر حیوان می‌شوند. این رفتار باعث عصبانی‌تر شدن گوساله و دفاع بیشتر او می‌شود. حیوان خون زیادی را از دست می‌دهد و بیشتر حمله می‌کند. در مرحله بعد سه گاوباز که معمولا پشت بیلبوردهای تبلیغاتی پناه می‌گیرند با تیغ‌های خاردار وارد زمین اصلی مسابقه می‌شوند و پهلوی گاو را هم زخمی می‌کنند. در مرحله پایانی قهرمان گاوباز در حالی‌که یک پارچه قرمز به همراه دارد دوباره وارد میدان می‌شود. این پارچه قرمز در حالی به عنوان عامل تحریک‌کننده گاو معرفی می‌شود که بر اساس تحقیقات علمی گاو کوررنگی دارد. در واقع این پارچه برای پوشاندن خونریزی گاو به رنگ قرمز انتخاب شده است. قاتل اصلی پارچه قرمز را جلوی صورت گوساله می‌گیرد و شمشیر ویژه را تا آخر در بدن گوساله فرو می‌کند. البته گوساله باید خیلی خوش شانس باشد که با این ضربه بمیرد اما در واقع یک نفر دیگر هم از پشت خنجری را به پشت سر گوساله وارد می‌کند و نخاع آن را قطع می‌کند. اسپانیایی‌ها بر این باورند که فروکردن شمشیر در قلب گوساله باعث می‌شود حیوان کمتر زجر بکشد. درد کشیدن حیوان و آزاری که در طول این مدت می‌بیند را می‌توان از صدای بلندی که از دهانش بیرون می‌آید، فهمید. لاشه گوساله ذبح شده در این نمایش خونین در پایان توسط اسبی دور تا دور زمین کشانده می‌شود تا همه تماشاچی‌ها لذت ببرند!
اسب‌ها هم به نوعی قربانیان گاوبازی هستند. معمولا به اسب‌های این نمایش که برای تحریک کردن گوساله تربیت شده‌اند چشم‌بند می‌زنند تا حرکت آنها را محدود کنند. این اسب‌ها که تا پیش از سال 1930 با زره پوشانده نمی‌شدند، بیش از گاوها قربانی این تفریح می‌شدند و امروزه هم معمولا در همان زمین گاوبازی می‌میرند یا زخمی می‌شوند. در بسیاری از نمایش‌های گاوبازی برای ایجاد هیجان بیشتر، گاو را در میان جمعیت «هی» می‌کنند. گروهی از شرکت‌کنندگان روی زمین می‌خوابند و گاوها از روی کمر آنها رد می‌شوند. در مواردی هم مردم گاو را به درون آب می‌اندازند و از این کار لذت می‌برند، اما در هر حال این سنت عجیب فقط برای گاو مرگبار نیست بلکه برای گاوباز و تماشاچیان هم مخاطراتی دارد. در سال 2007 حدود 500 میلیون یورو و در 2008 بیش از 600 میلیون یورو برای این سرگرمی خطرناک در اسپانیا هزینه شد که بیشتر آن از طریق حامیان مالی این نمایش در سراسر اروپا تأمین شده بود. قصه گاوآزاری در اسپانیا با گاوپرستی در هند کاملا متفاوت است اما ظاهرا ریشه‌های یکسانی دارد. گاو پرستی در هند نیز از آیین‌های اسطوره‌ای آب می‌خورد. هندی‌ها فرقه خاصی دارند که گاو می‌پرستند؛ همان گاوهایی که در اسپانیا در میدان‌های گاوبازی به خاک و خون کشیده می‌شوند. آیین هند، پیامبر واحد و کتاب مقدس واحدی ندارد. در واقع این آیین را افراد زیادی به وجود آورده‌اند و گسترش و توسعه هندوئیسم در طول زمان موجب شده همه نوع عقایدی از بت‌پرستی تا عالی‌ترین نوع یکتاپرستی در آن دیده شود. در این میان احترام به گاو از قدیمی‌ترین اعتقادات مذهب هندو است. برای یک شاهزاده یا دهقان هندو گاو موجود مقدسی است تا جایی که سعی می‌شود گاوی بر بستر فرد محتضر بیاورند. در هند کسانی که خیلی مؤمن و مقدس هستند در هنگام احتضار دم گاو را در دست می‌گیرند. در آئین هند و ادرار گاو یکی از پاک‌ترین وسایل پاکی و طهارت به شمار می‌رود و در هر مزرعه یک ظرف برنجی مخصوص وجود دارد تا به مجرد ادرار کردن گاو آنرا جمع‌آوری کنند و قبل از آن که ادرار سرد شود آن را به خانه ببرند و مورد استفاده قرار دهند. هندی‌ها بر این باورند که نوشیدن ادرار گاو ناپاکی درونی بدن را بر طرف می‌کند و چنانچه آن را به بدن بمالید، ناپاکی خارج بدن را نیز از بین می‌برد. در این کشور از آنجا که آزار رساندن به حیوانات یک رفتار ضدارزش به حساب می‌آید در خیابان‌ها حیوانات زیادی از جمله گاو، میمون، سنجاب و سگ دیده می‌شود. به همین دلیل گردشگران زیادی در سفر به هند افرادی را دیده‌اند که وقتی گاوی در خیابان ادرار می‌کند آن را با دست جمع می‌کنند و قدری از آن را می‌نوشند و مابقی را بر سر و صورتشان می‌کشند. حتی در آئین هندو مدفوع گاو مقدس است و خوردن مخلوطی از شیر، ماست، روغن تصفیه شده و مدفوع گاو و ادرار آن ثواب دارد و در نزد هندوان خوردن این معجون پاک‌کننده جسم و روح است. اگرچه هندوهای متعصب از خوردن محصولات گاو هم خودداری می‌کنند اما اغلب هندوها در شخم و زراعت از آن استفاده می‌کنند و شیر و کره گاو را به مصرف می‌رسانند. همچنین فقرا خانه‌های گلی‌شان را با مدفوع گاو اندود می‌کنند و به عنوان سوخت در آشپزخانه آن را به کار می‌برند. هندی‌ها هرگز شیرگاو را وزن نمی‌کنند زیرا اعتقاد دارند که هر کس شیر گاو را وزن کند فرزندانش را از دست می‌دهد.
جالب این جاست که به‌رغم مقدس بودن گاو در هند اما بهترین جا برای زندگی گاوها هندوستان نیست چون اگرچه این حیوان در هند آزاد و مقدس است اما اغلب گرسنه و سرگردان در خیابان‌ها پرسه می‌زند تا جایی که فضولات انسانی را می‌خورد. هندی‌ها گاوهای پیر را در جنگل‌ها رها می‌کنند تا طعمه حیوانات وحشی شوند و گوساله‌ها را برای گرفتن شیر بیشتر از گاو به مادرش نزدیک می‌کنند اما اجازه نمی‌دهند حیوان غذایی بخورد. همچنین عده‌ای از هندی‌ها برای گرفتن رنگ قرمز خاصی، به گاو تنها برگ انبه می‌دهند که پس از مدتی موجب مرگ حیوان می‌شود. بسیاری از هندوها در خانه‌شان گاو دارند اما این گاوها از صبح تا شب در خیابان‌ها پرسه می‌زنند و هندی‌ها برای خلاص شدن از شر گاوهایی که راه را مسدود می‌کنند یا مزاحم زندگی آنها در گوشه‌ای از خیابان می‌شوند دم حیوان را می‌پیچانند که در مواردی هم موجب شکستن دم گاو می‌شود و گاه اعمال ظالمانه دیگری برای دور کردن یا دوشیدن بیشتر شیر گاو به کار می‌برند. ارسال نظر
پربیننده