پروانه حسین‌زاده: بار دیگر «نسرین» در «خانه به‌دوش» را به یاد آورید. فلور نظری، بازیگری را از صحنه تئاتر آموخته است و پس از مدتی به عرصه تصویر کوچ کرده و آنقدر درگیر آن شده که دیگر مجالی برای بازگشت پیدا نکرده اما در عرصه تصویر کارهای ماندگاری را در کارنامه خود به ثبت رسانده است. او عاشق کارش است و بلندپروازی‌های خاصی هم نسبت به حرفه‌اش دارد. در کارهایی مانند «پرواز در حباب»، «کلاهی برای باران»، «بچه‌های ابدی»، «غیرمحرمانه» و... بازی کرده است. با او گفت‌وگو‌یی داشته‌ایم که می‌خوانید.
***
درباره شروع کارتان بگویید.
من لیسانس مدیریت دولتی دارم. از آنجا که به کار کردن در اداره علاقه‌ای نداشتم، زمانی که متاهل شدم با همسرم علاقه‌مندی‌ام به فعالیت در عرصه بازیگری را در میان گذاشتم و به مدرسه بازیگری رفتم و چندین دوره بازیگری را در این مدرسه سپری کرده و در آن زمان رتبه اول بازیگر زن را کسب کردم. بعد از سپری کردن آن دوران به دانشگاه سوره رفتم و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه سوره توسط استادم به آقای مسعود کرامتی معرفی شدم و نخستین کار تصویرم را در سال 75 و 76 با عنوان «پزشکان» در ایفای نقش یک پرستار در کنار آقای رشیدی و اصلانی شروع کردم. به دنبال آن به من پیشنهاداتی از دیگر کارگردان‌ها داده می‌شد که تا به امروز ادامه داشته است اما در این 11 سالی که مشغول فعالیت هستم به لطف خدا از کارم احساس رضایت دارم.
شما از تئاتر به سمت تلویزیون و سینما آمده‌اید اما بعدها دیگر در این زمینه فعالیت نکردید، چرا؟
همواره مشتاقم که کار خوبی در تئاتر به من پیشنهاد شود اما تعداد پیشنهادهای تلویزیونی به قدری بالاست که مجبور هستم از بین آنها با توجه به برتری در کیفیت یکی را انتخاب کنم و این بالا بودن تعداد پیشنهادها را دلیل بر قابلیت کارم نمی‌دانم، بلکه بیشتر مربوط به سنم می‌شود که می‌توانم نقش شخصیت‌ها را در سنین مختلف ایفا کنم.
آیا در این سال‌ها برای تئاتر دلتنگ شده‌اید؟
بله، تئاتر برایم تجربه خوبی بود و معتقدم برای بازیگر مانند مشقی است که باید ادامه داشته باشد و زمانی که وقفه بین تئاتر و بازیگر ایجاد شود تمام بار و مسؤولیت این مشق و تمرین بر دوش شخص بازیگر است و بازیگر در تئاتر همواره تازگی و آن بیان خوب و استیل مناسب را دارد و من واقعا برای تئاتر دلتنگ می‌شوم.
زمانی که به سمت تلویزیون و سینما آمدید، فکر می‌کردید مخاطب خود را پیدا کنید؟
پنج سال فرصت را برای جا باز کردن در این عرصه برای خود قرار داده بودم و قصد داشتم اگر موفق نشدم این کار را کنار بگذارم که به لطف و موهبت خداوند توانستم موفق باشم و زمانی که در جامعه با مردمی برخورد می‌کنم که از کارم احساس رضایت دارند انرژی‌ام صدبرابر مضاعف می‌شود و همین انرژی باعث می‌شود که کار را بهتر و با انرژی بیشتری ادامه دهم. همیشه سعی بر این داشته‌ام که رابطه‌ام با مخاطب صادقانه باشد و رضایت مخاطب را بهترین دستمزد خود می‌دانم.
بازی در چه ژانری را دوست دارید؟
در جامعه امروز با وجود مشکلاتی که در زندگی مردم است، احساس می‌کنم کارهای طنز می‌تواند نوعی شادی را به خانه‌ها به ارمغان بیاورد، بنابراین بازی در ژانر طنز را به خاطر شاد کردن روحیه مخاطب بیشتر دوست دارم و معتقدم اگر بتوانیم موجب خوشحالی عده‌ای از مردم شویم رسالت خود را انجام داده‌ایم.
به تمرین تا چه حد اعتقاد دارید؟
بازیگر همیشه، همه جا و همه زمان تا هنگامی که در مقابل دوربین حاضر می‌شود باید تمرین کند و کسانی که از تئاتر به تلویزیون و سینما آمده‌اند تا حد زیادی با چگونگی تمرین آشنا هستند و اگر هم از تئاتر دور شده باشند باید خود تمرین را ادامه دهند چون یکی از دلایل مهم و اساسی در پیشرفت بازیگر تمرین مداوم است.
سر صحنه اظهارنظر هم می‌کنید؟
بله، درباره تمام مسائلی که به من و ایفای نقشم مرتبط می‌شود نظرم را می‌گویم، اگر کارگردان انعطاف‌پذیر بوده و نظر من هم بجا باشد حتما اعمال می‌شود در غیر این صورت خیر.
مهم‌ترین مانعی که بازیگر را از رسیدن به قله‌های پیشرفت و ترقی بازمی‌دارد، چیست؟
باندبازی‌های غیرمنطقی مهم‌ترین عامل است؛ اینکه عده‌ای فقط کارها را گروهی انجام می‌دهند و اجازه پیشرفت را از دیگران می‌گیرند. اگر افراد بخواهند بر اساس لیاقت‌شان مسیر را طی کنند، زودتر به هدف می‌رسند اما وجود گروهک‌هایی که همیشه و با هم کار می‌کنند، ضربه مقطعی برای رسیدن به پیشرفت را به بازیگر وارد می‌کند.
شما تا چه حد برای ایجاد تنوع در کارهایتان تلاش می‌کنید؟
به طور اتفاقی در تمامی کارهایم تنوع وجود داشته اما من تلاش خود را می‌کنم تا بیننده از تماشایش خسته نشود و همیشه به دنبال یک نوع شگفتی در کارهایم هستم تا بتوانم مخاطب را هیجان‌زده و شگفت‌زده کنم.
بهترین نقشی که تا به حال ایفا کرده‌اید و در ذهنتان مانده، چیست؟
نقش «نسرین» در سریال «خانه به دوش» را بیشتر دوست دارم و خوشحالم از اینکه مخاطب هم آن را پسندیده است، ضمنا نقش «تهمینه» در تله‌فیلم «دهخدا» را هم خیلی دوست دارم و در ذهنم جایگاه خاصی دارد.
خانم نظری! به نظر شما چه عاملی موجب تمایز یک بازیگر از دیگران می‌شود؟
زندگی کردن، اخلاق، منش و خصوصیات شخصیتی یک بازیگر او را نمونه می‌کند. اینکه یک بازیگر بازی نکند بلکه زندگی کند برای اینکه یک موقعیت و پدیده جدید تولید کند؛ بازیگر باید به گونه‌ای مقابل دوربین ظاهر شود که انگار دوربینی وجود ندارد و مخاطب فاصله‌ای را با بازیگر احساس نکند. همین مسائل می‌تواند بازیگر را متمایز از دیگران کند.
مهم‌ترین عامل یاری‌دهنده بازیگر را چه می‌دانید؟
مطالعه، تکنیک و عنصر تجربه و زمان می‌تواند در کنار هم یاری‌دهنده یک بازیگر باشد. من معتقدم در هر صنفی تجربه و زمان سرنوشت‌ساز است و نکاتی که از تجربه کسب می‌شود مانند ناجی برای نجات از مهلکه روزگار است.
تا به حال برای ایفای یک نقش خودتان را تحسین کرده‌اید؟
خیر، چون از جمله بازیگرانی هستم که با دید انتقادآمیز به کارهایم نگاه می‌کنم و همیشه ایرادهای کارم را می‌گیرم، شاید همان ایرادها را کسی متوجه نشده باشد اما خودم که متوجه می‌شوم، تلاش می‌کنم تا در کار بعدی آن ایراد را نداشته باشم.
برای آینده قصد دارید چه انقلابی در کارتان ایجاد کنید؟
دوست دارم فیلم بسازم زیرا تصور می‌کنم با بازیگری تمام مسائل موجود در ذهنم ارضا نمی‌شود، شاید به خواسته‌ام برسم و ديگر جلوی دوربین نروم. به هر حال انقلاب کارم را در آینده روی فیلمسازی معطوف کرده‌ام.
حرف آخر...
برای تمام هموطنانم بهترین‌ها را از درگاه خداوند متعال خواستارم. امیدوارم همیشه بتوانم هموطنانم را راضی نگه دارم و انرژی‌ای را که امروز دارم همچنان در سال‌های آتی هم داشته باشم. با فلور نظری، بازیگر سینما و تلویزیون
دیگر جلوی دوربین نخواهم رفت
پروانه حسین‌زاده: بار دیگر «نسرین» در «خانه به‌دوش» را به یاد آورید. فلور نظری، بازیگری را از صحنه تئاتر آموخته است و پس از مدتی به عرصه تصویر کوچ کرده و آنقدر درگیر آن شده که دیگر مجالی برای بازگشت پیدا نکرده اما در عرصه تصویر کارهای ماندگاری را در کارنامه خود به ثبت رسانده است. او عاشق کارش است و بلندپروازی‌های خاصی هم نسبت به حرفه‌اش دارد. در کارهایی مانند «پرواز در حباب»، «کلاهی برای باران»، «بچه‌های ابدی»، «غیرمحرمانه» و... بازی کرده است. با او گفت‌وگو‌یی داشته‌ایم که می‌خوانید.
***
درباره شروع کارتان بگویید.
من لیسانس مدیریت دولتی دارم. از آنجا که به کار کردن در اداره علاقه‌ای نداشتم، زمانی که متاهل شدم با همسرم علاقه‌مندی‌ام به فعالیت در عرصه بازیگری را در میان گذاشتم و به مدرسه بازیگری رفتم و چندین دوره بازیگری را در این مدرسه سپری کرده و در آن زمان رتبه اول بازیگر زن را کسب کردم. بعد از سپری کردن آن دوران به دانشگاه سوره رفتم و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه سوره توسط استادم به آقای مسعود کرامتی معرفی شدم و نخستین کار تصویرم را در سال 75 و 76 با عنوان «پزشکان» در ایفای نقش یک پرستار در کنار آقای رشیدی و اصلانی شروع کردم. به دنبال آن به من پیشنهاداتی از دیگر کارگردان‌ها داده می‌شد که تا به امروز ادامه داشته است اما در این 11 سالی که مشغول فعالیت هستم به لطف خدا از کارم احساس رضایت دارم.
شما از تئاتر به سمت تلویزیون و سینما آمده‌اید اما بعدها دیگر در این زمینه فعالیت نکردید، چرا؟
همواره مشتاقم که کار خوبی در تئاتر به من پیشنهاد شود اما تعداد پیشنهادهای تلویزیونی به قدری بالاست که مجبور هستم از بین آنها با توجه به برتری در کیفیت یکی را انتخاب کنم و این بالا بودن تعداد پیشنهادها را دلیل بر قابلیت کارم نمی‌دانم، بلکه بیشتر مربوط به سنم می‌شود که می‌توانم نقش شخصیت‌ها را در سنین مختلف ایفا کنم.
آیا در این سال‌ها برای تئاتر دلتنگ شده‌اید؟
بله، تئاتر برایم تجربه خوبی بود و معتقدم برای بازیگر مانند مشقی است که باید ادامه داشته باشد و زمانی که وقفه بین تئاتر و بازیگر ایجاد شود تمام بار و مسؤولیت این مشق و تمرین بر دوش شخص بازیگر است و بازیگر در تئاتر همواره تازگی و آن بیان خوب و استیل مناسب را دارد و من واقعا برای تئاتر دلتنگ می‌شوم.
زمانی که به سمت تلویزیون و سینما آمدید، فکر می‌کردید مخاطب خود را پیدا کنید؟
پنج سال فرصت را برای جا باز کردن در این عرصه برای خود قرار داده بودم و قصد داشتم اگر موفق نشدم این کار را کنار بگذارم که به لطف و موهبت خداوند توانستم موفق باشم و زمانی که در جامعه با مردمی برخورد می‌کنم که از کارم احساس رضایت دارند انرژی‌ام صدبرابر مضاعف می‌شود و همین انرژی باعث می‌شود که کار را بهتر و با انرژی بیشتری ادامه دهم. همیشه سعی بر این داشته‌ام که رابطه‌ام با مخاطب صادقانه باشد و رضایت مخاطب را بهترین دستمزد خود می‌دانم.
بازی در چه ژانری را دوست دارید؟
در جامعه امروز با وجود مشکلاتی که در زندگی مردم است، احساس می‌کنم کارهای طنز می‌تواند نوعی شادی را به خانه‌ها به ارمغان بیاورد، بنابراین بازی در ژانر طنز را به خاطر شاد کردن روحیه مخاطب بیشتر دوست دارم و معتقدم اگر بتوانیم موجب خوشحالی عده‌ای از مردم شویم رسالت خود را انجام داده‌ایم.
به تمرین تا چه حد اعتقاد دارید؟
بازیگر همیشه، همه جا و همه زمان تا هنگامی که در مقابل دوربین حاضر می‌شود باید تمرین کند و کسانی که از تئاتر به تلویزیون و سینما آمده‌اند تا حد زیادی با چگونگی تمرین آشنا هستند و اگر هم از تئاتر دور شده باشند باید خود تمرین را ادامه دهند چون یکی از دلایل مهم و اساسی در پیشرفت بازیگر تمرین مداوم است.
سر صحنه اظهارنظر هم می‌کنید؟
بله، درباره تمام مسائلی که به من و ایفای نقشم مرتبط می‌شود نظرم را می‌گویم، اگر کارگردان انعطاف‌پذیر بوده و نظر من هم بجا باشد حتما اعمال می‌شود در غیر این صورت خیر.
مهم‌ترین مانعی که بازیگر را از رسیدن به قله‌های پیشرفت و ترقی بازمی‌دارد، چیست؟
باندبازی‌های غیرمنطقی مهم‌ترین عامل است؛ اینکه عده‌ای فقط کارها را گروهی انجام می‌دهند و اجازه پیشرفت را از دیگران می‌گیرند. اگر افراد بخواهند بر اساس لیاقت‌شان مسیر را طی کنند، زودتر به هدف می‌رسند اما وجود گروهک‌هایی که همیشه و با هم کار می‌کنند، ضربه مقطعی برای رسیدن به پیشرفت را به بازیگر وارد می‌کند.
شما تا چه حد برای ایجاد تنوع در کارهایتان تلاش می‌کنید؟
به طور اتفاقی در تمامی کارهایم تنوع وجود داشته اما من تلاش خود را می‌کنم تا بیننده از تماشایش خسته نشود و همیشه به دنبال یک نوع شگفتی در کارهایم هستم تا بتوانم مخاطب را هیجان‌زده و شگفت‌زده کنم.
بهترین نقشی که تا به حال ایفا کرده‌اید و در ذهنتان مانده، چیست؟
نقش «نسرین» در سریال «خانه به دوش» را بیشتر دوست دارم و خوشحالم از اینکه مخاطب هم آن را پسندیده است، ضمنا نقش «تهمینه» در تله‌فیلم «دهخدا» را هم خیلی دوست دارم و در ذهنم جایگاه خاصی دارد.
خانم نظری! به نظر شما چه عاملی موجب تمایز یک بازیگر از دیگران می‌شود؟
زندگی کردن، اخلاق، منش و خصوصیات شخصیتی یک بازیگر او را نمونه می‌کند. اینکه یک بازیگر بازی نکند بلکه زندگی کند برای اینکه یک موقعیت و پدیده جدید تولید کند؛ بازیگر باید به گونه‌ای مقابل دوربین ظاهر شود که انگار دوربینی وجود ندارد و مخاطب فاصله‌ای را با بازیگر احساس نکند. همین مسائل می‌تواند بازیگر را متمایز از دیگران کند.
مهم‌ترین عامل یاری‌دهنده بازیگر را چه می‌دانید؟
مطالعه، تکنیک و عنصر تجربه و زمان می‌تواند در کنار هم یاری‌دهنده یک بازیگر باشد. من معتقدم در هر صنفی تجربه و زمان سرنوشت‌ساز است و نکاتی که از تجربه کسب می‌شود مانند ناجی برای نجات از مهلکه روزگار است.
تا به حال برای ایفای یک نقش خودتان را تحسین کرده‌اید؟
خیر، چون از جمله بازیگرانی هستم که با دید انتقادآمیز به کارهایم نگاه می‌کنم و همیشه ایرادهای کارم را می‌گیرم، شاید همان ایرادها را کسی متوجه نشده باشد اما خودم که متوجه می‌شوم، تلاش می‌کنم تا در کار بعدی آن ایراد را نداشته باشم.
برای آینده قصد دارید چه انقلابی در کارتان ایجاد کنید؟
دوست دارم فیلم بسازم زیرا تصور می‌کنم با بازیگری تمام مسائل موجود در ذهنم ارضا نمی‌شود، شاید به خواسته‌ام برسم و ديگر جلوی دوربین نروم. به هر حال انقلاب کارم را در آینده روی فیلمسازی معطوف کرده‌ام.
حرف آخر...
برای تمام هموطنانم بهترین‌ها را از درگاه خداوند متعال خواستارم. امیدوارم همیشه بتوانم هموطنانم را راضی نگه دارم و انرژی‌ای را که امروز دارم همچنان در سال‌های آتی هم داشته باشم. ارسال نظر
پربیننده