1- فرهاد توحیدی آدم قابلی است؛ چه در زمینه فیلمنامه‌نویسی و چه در بحث‌های اجرایی و مدیریتی. به همین خاطر انتخاب این آدم خوشفکر و خوش‌مشرب به عنوان دبیر جشن سیزدهم سینمای ایران با واکنش مثبت مواجه شد.
2- جشن‌خانه سینما در دوازده دوره گذشته همواره با حرف و حدیث‌هایی همراه بوده که معمولا خود دبیر جشن، در مراسم پایانی با اشاره به کاستی‌ها آرزو می‌کند دوره بعد، جشن باشکوه‌تر برگزار شود و مثلا می‌گوید: اگر امسال زمان بیشتری می‌داشتیم بهتر از این می‌بود و ... .
3- امسال جشن‌خانه سینما هم دور از حاشیه نیست. می‌رود جشن سیزدهم تجربه‌ای عجیب و بی‌سابقه را پشت‌سر بگذارد. ظاهرا ناآرامی‌های پس از انتخابات مانع از حضور داوران در محل خانه سینما برای دیدن و قضاوت آثار شده و در زمان باقیمانده تا برپایی جشن امکان داوری وجود ندارد و جشن غیررقابتی برگزار خواهد شد.
4- اصولا جشن‌خانه سینما بهانه‌ای است برای دور هم جمع شدن اهالی سینما و پاسداشت روزی به نام «روز سینما» و اصلا اطلاق عنوان «جشن» به جای «جشنواره» تاکیدی است بر همین مساله. با این حال حواشی پایان‌ناپذیر سینمای ما، کمتر اجازه برگزاری جشنی تمام‌عیار را به اهالی سینما داده است. جشن یازدهم، محلی برای تسویه حساب شده بود و جشن سال گذشته هم با نارضایتی برخی به پایان رسید و امسال هم که بدعتی نو بنا نهاده شد.
5- جشن خانه سینما پسوند «صنفی» را به دنبال دارد. یعنی این جشن کاری به مناسبات دولت ندارد و مثل جشنواره فیلم فجر، زیر سایه دولت و سیاست‌های آن نیست. حتی گفته می‌شود رقابت اصلی و واقعی در جشن خانه سینماست نه جشنواره فجر (هرچند برخی سینماگران میانه‌رو مثل رضا میرکریمی در پی آشتی این دو بوده‌اند) بنابراین کمترین خللی در برپایی جشن سینما چه به لحاظ برگزاری و چه به لحاظ داوری متوجه خود اهالی سینماست.
6- جشن امسال هم برگزار می‌شود. مهم خود جشن است. مهم این است که اهالی سینما و سینمادوستان یک شب دور هم جمع می‌شوند و جشن می‌گیرند و شیرینی می‌خورند (که معمولا به دلیل تعداد بیش از ظرفیت دعوت‌شدگان و نبود برنامه‌ریزی صحیح و وجود برخی سینمادوست‌نماها! شیرینی هم نمی‌دهند و اگر هم بدهند می‌شود مثل صحنه‌ای مضحک و «باورنکردنی» که اسپانسرهای مراسم به وجود می‌آورند).
7- بعضی مواقع شاید گمان شود آن عده از سینماگران که در جشن شرکت نمی‌کنند، دچار خودبزرگ‌بینی‌اند و به قول معروف کلاس می‌گذارند یا ظن برده می‌شود که اساساً با جشن قهر کرده‌اند که البته هر دو دلیل یا دلایلی از این دست می‌تواند صادق باشد اما ساده‌ترین دلیل قهر غالب سینماگران، همان اتفاقات «باورنکردنی» است.
8- با این اوضاع و احوال درباره غیررقابتی شدن جشن امسال چه می‌توان گفت وقتی که هنوز جشن بزرگ سینمای ایران گرفتار مسائلی جزئی و «باورنکردنی» است.
9- فرهاد توحیدی در تازه‌ترین اظهارنظرش گفت: فیلم‌های امسال در دوره چهاردهم داوری خواهد شد! این خبر عجیب‌تر از خبر اول یعنی «غیر رقابتی بودن» جشن سیزدهم است. باید دید دبیر بعدی جشن متقبل این زحمت دوچندان خواهد شد یا خیر؟
10- فرهاد توحیدی آدم قابلی است ولی ای کاش او دبیر جشن امسال نمی‌بود چرا که اگر تصمیم توحيدي در این شرایط بهترین تدبیر هم باشد، نقطه تاریکی در کارنامه درخشان این سینماگر است و در پایان می‌ماند چند سؤال: اگر در هر دوره دبیر جشن بنا به دلایل منطقی، تصمیمی اینچنینی برای جشن صنفی خانه سینما اتخاذ کند، چند سال دیگر چیزی به نام جشن بزرگ سینمای ایران خواهیم داشت یا تنها اسمی از آن به یادگار خواهد ماند و آیا مگر دبیران دوره‌های گذشته و از همه برجسته‌تر پرویز پرستویی با شرایطی سخت و گاهی «بحرانی» مواجه نبوده‌اند؟ و اگر چنين اتفاقي براي جشنواره فجر رخ مي‌داد، آيا سينماگران اينگونه بي‌تفاوت مي‌بودند؟ و... . 10 نکته درباره جشن بزرگ سینمای ایران
1- فرهاد توحیدی آدم قابلی است؛ چه در زمینه فیلمنامه‌نویسی و چه در بحث‌های اجرایی و مدیریتی. به همین خاطر انتخاب این آدم خوشفکر و خوش‌مشرب به عنوان دبیر جشن سیزدهم سینمای ایران با واکنش مثبت مواجه شد.
2- جشن‌خانه سینما در دوازده دوره گذشته همواره با حرف و حدیث‌هایی همراه بوده که معمولا خود دبیر جشن، در مراسم پایانی با اشاره به کاستی‌ها آرزو می‌کند دوره بعد، جشن باشکوه‌تر برگزار شود و مثلا می‌گوید: اگر امسال زمان بیشتری می‌داشتیم بهتر از این می‌بود و ... .
3- امسال جشن‌خانه سینما هم دور از حاشیه نیست. می‌رود جشن سیزدهم تجربه‌ای عجیب و بی‌سابقه را پشت‌سر بگذارد. ظاهرا ناآرامی‌های پس از انتخابات مانع از حضور داوران در محل خانه سینما برای دیدن و قضاوت آثار شده و در زمان باقیمانده تا برپایی جشن امکان داوری وجود ندارد و جشن غیررقابتی برگزار خواهد شد.
4- اصولا جشن‌خانه سینما بهانه‌ای است برای دور هم جمع شدن اهالی سینما و پاسداشت روزی به نام «روز سینما» و اصلا اطلاق عنوان «جشن» به جای «جشنواره» تاکیدی است بر همین مساله. با این حال حواشی پایان‌ناپذیر سینمای ما، کمتر اجازه برگزاری جشنی تمام‌عیار را به اهالی سینما داده است. جشن یازدهم، محلی برای تسویه حساب شده بود و جشن سال گذشته هم با نارضایتی برخی به پایان رسید و امسال هم که بدعتی نو بنا نهاده شد.
5- جشن خانه سینما پسوند «صنفی» را به دنبال دارد. یعنی این جشن کاری به مناسبات دولت ندارد و مثل جشنواره فیلم فجر، زیر سایه دولت و سیاست‌های آن نیست. حتی گفته می‌شود رقابت اصلی و واقعی در جشن خانه سینماست نه جشنواره فجر (هرچند برخی سینماگران میانه‌رو مثل رضا میرکریمی در پی آشتی این دو بوده‌اند) بنابراین کمترین خللی در برپایی جشن سینما چه به لحاظ برگزاری و چه به لحاظ داوری متوجه خود اهالی سینماست.
6- جشن امسال هم برگزار می‌شود. مهم خود جشن است. مهم این است که اهالی سینما و سینمادوستان یک شب دور هم جمع می‌شوند و جشن می‌گیرند و شیرینی می‌خورند (که معمولا به دلیل تعداد بیش از ظرفیت دعوت‌شدگان و نبود برنامه‌ریزی صحیح و وجود برخی سینمادوست‌نماها! شیرینی هم نمی‌دهند و اگر هم بدهند می‌شود مثل صحنه‌ای مضحک و «باورنکردنی» که اسپانسرهای مراسم به وجود می‌آورند).
7- بعضی مواقع شاید گمان شود آن عده از سینماگران که در جشن شرکت نمی‌کنند، دچار خودبزرگ‌بینی‌اند و به قول معروف کلاس می‌گذارند یا ظن برده می‌شود که اساساً با جشن قهر کرده‌اند که البته هر دو دلیل یا دلایلی از این دست می‌تواند صادق باشد اما ساده‌ترین دلیل قهر غالب سینماگران، همان اتفاقات «باورنکردنی» است.
8- با این اوضاع و احوال درباره غیررقابتی شدن جشن امسال چه می‌توان گفت وقتی که هنوز جشن بزرگ سینمای ایران گرفتار مسائلی جزئی و «باورنکردنی» است.
9- فرهاد توحیدی در تازه‌ترین اظهارنظرش گفت: فیلم‌های امسال در دوره چهاردهم داوری خواهد شد! این خبر عجیب‌تر از خبر اول یعنی «غیر رقابتی بودن» جشن سیزدهم است. باید دید دبیر بعدی جشن متقبل این زحمت دوچندان خواهد شد یا خیر؟
10- فرهاد توحیدی آدم قابلی است ولی ای کاش او دبیر جشن امسال نمی‌بود چرا که اگر تصمیم توحيدي در این شرایط بهترین تدبیر هم باشد، نقطه تاریکی در کارنامه درخشان این سینماگر است و در پایان می‌ماند چند سؤال: اگر در هر دوره دبیر جشن بنا به دلایل منطقی، تصمیمی اینچنینی برای جشن صنفی خانه سینما اتخاذ کند، چند سال دیگر چیزی به نام جشن بزرگ سینمای ایران خواهیم داشت یا تنها اسمی از آن به یادگار خواهد ماند و آیا مگر دبیران دوره‌های گذشته و از همه برجسته‌تر پرویز پرستویی با شرایطی سخت و گاهی «بحرانی» مواجه نبوده‌اند؟ و اگر چنين اتفاقي براي جشنواره فجر رخ مي‌داد، آيا سينماگران اينگونه بي‌تفاوت مي‌بودند؟ و... . ارسال نظر
پربیننده