مرتضی یادگاری: «سفر کارت ملی، کارتی است بانکی، الکترونیکی و هوشمند که پس از شارژ مبلغ معین، قابلیت استفاده از پایانه‌های فروش (POS) نصب شده در مرکز گردشگری نظیر مراکز اقامتی- هتل‌ها، ميهمانسراها و هتل آپارتمان‌ها - و دیگر مراکز تفریحی و ورزشی در سراسر کشور با درجات مختلف را داراست. دارنده سفر کارت می‌تواند در ازای صورتحساب مربوط، همه هزینه‌های مورد استفاده خود را بابت خدمات متنوع موجود در واحدهای گردشگری به جای پرداخت پول نقد از سفر کارت بپردازد».
این جمله‌ها را باید رویای تعبیر نشده سفر همه زمانی و همه مکانی دانست که از سوی رئیس پیشین سازمان میراث فرهنگی وعده داده شد و البته
به نتیجه نرسید.
رحیم‌مشایی وقتی در روز 17 بهمن‌ماه سال 86 و در حاشیه جلسه هیات دولت، از عزم دولت نهم برای برنامه‌ریزی با هدف ارزان‌سازی سفر سخن گفت فکر نمی‌کرد که وعده‌اش برای صدور کارت سفر برای حدود دو میلیون ایرانی محقق نشود.
استفاده از تخفیف‌های در نظر گرفته شده مراکز گردشگری ارائه‌کننده خدمات سفر کارت ملی، ارائه سیستم فروش و رزرواسیون اینترنتی مبتنی بر سفرکارت ملی، تسهیل در امر سفر و استفاده بهینه از اوقات فراغت با امنیت دریافت خدمات گردشگری مورد نیاز و پرداخت غیرنقدی هزینه‌ها را باید به‌عنوان مهم‌ترین نکات کارایی سفرکارت برشمرد در حالی که این سفرکارت‌ها هیچگاه به دست مجموعه هدفشان که همان کارکنان دولت بودند، نرسید. البته بخشی از سفرکارت‌های ملی بنا به گفته مسؤولان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری توسط بانک سپه و شرکت سرمایه‌گذاری ایرانگردی و جهانگردی به منظور همه‌زمانی کردن سفر طراحی شد و اندکی بعد هم بانک پاسارگاد به این مجموعه افزوده شد. کارت‌سفر پاسارگاد محصولی بود از مجموعه کارت‌های اعتباری ویژه پاسارگاد که بر مبنای درخواست مشتریان بانک و تا سقف 15 میلیون ریال جهت تهیه بلیت سفر (هوایی، دریایی، زمینی) و پوشش هزینه‌های اقامتی، غذا، بازدید از مراکز گردشگری، تفریحی و خرید (سوغات) صادر می‌شد.
اما مشکل از جایی شروع شد که هر روز کارکنان بخش‌های مختلف دولت از عدم دریافت کارت سفرهایشان گلایه می‌کردند و در سوی دیگر تبعیت نکردن مراکز گردشگری و تفریحی از تخفیف‌های در نظر گرفته شده در سفرکارت‌ها موجب شد تا کارت‌سفر تنها به یک فرمول خبری و نه کارتی برای رفاه شهروندان بدل شود. جالب اینکه دفتر برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری داخلی معاونت گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری چندی پیش تصمیم گرفت جهت ارائه خدمات به مسافرین ورودی کشور، نسبت به صدور «سفرکارت بین‌المللی» اقدام کند.
دفتر برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری داخلی معاونت گردشگری سازمان در همین زمینه اعلام کرد: از آنجاکه دارندگان «سفرکارت ملی» امکان استفاده از خدمات و محصولات مراکز گردشگری عضو شبکه سفرکارت ملی را با دریافت تخفیف‌های فصلی دارا بوده لازم است گردشگران خارجی هم از این تخفیف‌ها برخوردار شوند. حال سوال اینجاست که چرا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برای سازماندهی مناسب سفر کارت‌ها اقدامی منظم انجام نمی‌دهد.مگر قرار نیست که سفر همه زمانی و همه مکانی و البته برای همه باشد؟
آغاز تابستان و البته افزایش سفرهای شهروندان، بیش از پیش نبود امکانات رفاهی سفر را به گوش مسؤولان می‌رساند. با وجودگذشت 18 ماه از وعده توزیع از سوی سازمان میراث
سفر کارت به جيب مردم نرسید
مرتضی یادگاری: «سفر کارت ملی، کارتی است بانکی، الکترونیکی و هوشمند که پس از شارژ مبلغ معین، قابلیت استفاده از پایانه‌های فروش (POS) نصب شده در مرکز گردشگری نظیر مراکز اقامتی- هتل‌ها، ميهمانسراها و هتل آپارتمان‌ها - و دیگر مراکز تفریحی و ورزشی در سراسر کشور با درجات مختلف را داراست. دارنده سفر کارت می‌تواند در ازای صورتحساب مربوط، همه هزینه‌های مورد استفاده خود را بابت خدمات متنوع موجود در واحدهای گردشگری به جای پرداخت پول نقد از سفر کارت بپردازد».
این جمله‌ها را باید رویای تعبیر نشده سفر همه زمانی و همه مکانی دانست که از سوی رئیس پیشین سازمان میراث فرهنگی وعده داده شد و البته
به نتیجه نرسید.
رحیم‌مشایی وقتی در روز 17 بهمن‌ماه سال 86 و در حاشیه جلسه هیات دولت، از عزم دولت نهم برای برنامه‌ریزی با هدف ارزان‌سازی سفر سخن گفت فکر نمی‌کرد که وعده‌اش برای صدور کارت سفر برای حدود دو میلیون ایرانی محقق نشود.
استفاده از تخفیف‌های در نظر گرفته شده مراکز گردشگری ارائه‌کننده خدمات سفر کارت ملی، ارائه سیستم فروش و رزرواسیون اینترنتی مبتنی بر سفرکارت ملی، تسهیل در امر سفر و استفاده بهینه از اوقات فراغت با امنیت دریافت خدمات گردشگری مورد نیاز و پرداخت غیرنقدی هزینه‌ها را باید به‌عنوان مهم‌ترین نکات کارایی سفرکارت برشمرد در حالی که این سفرکارت‌ها هیچگاه به دست مجموعه هدفشان که همان کارکنان دولت بودند، نرسید. البته بخشی از سفرکارت‌های ملی بنا به گفته مسؤولان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری توسط بانک سپه و شرکت سرمایه‌گذاری ایرانگردی و جهانگردی به منظور همه‌زمانی کردن سفر طراحی شد و اندکی بعد هم بانک پاسارگاد به این مجموعه افزوده شد. کارت‌سفر پاسارگاد محصولی بود از مجموعه کارت‌های اعتباری ویژه پاسارگاد که بر مبنای درخواست مشتریان بانک و تا سقف 15 میلیون ریال جهت تهیه بلیت سفر (هوایی، دریایی، زمینی) و پوشش هزینه‌های اقامتی، غذا، بازدید از مراکز گردشگری، تفریحی و خرید (سوغات) صادر می‌شد.
اما مشکل از جایی شروع شد که هر روز کارکنان بخش‌های مختلف دولت از عدم دریافت کارت سفرهایشان گلایه می‌کردند و در سوی دیگر تبعیت نکردن مراکز گردشگری و تفریحی از تخفیف‌های در نظر گرفته شده در سفرکارت‌ها موجب شد تا کارت‌سفر تنها به یک فرمول خبری و نه کارتی برای رفاه شهروندان بدل شود. جالب اینکه دفتر برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری داخلی معاونت گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری چندی پیش تصمیم گرفت جهت ارائه خدمات به مسافرین ورودی کشور، نسبت به صدور «سفرکارت بین‌المللی» اقدام کند.
دفتر برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری داخلی معاونت گردشگری سازمان در همین زمینه اعلام کرد: از آنجاکه دارندگان «سفرکارت ملی» امکان استفاده از خدمات و محصولات مراکز گردشگری عضو شبکه سفرکارت ملی را با دریافت تخفیف‌های فصلی دارا بوده لازم است گردشگران خارجی هم از این تخفیف‌ها برخوردار شوند. حال سوال اینجاست که چرا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برای سازماندهی مناسب سفر کارت‌ها اقدامی منظم انجام نمی‌دهد.مگر قرار نیست که سفر همه زمانی و همه مکانی و البته برای همه باشد؟
آغاز تابستان و البته افزایش سفرهای شهروندان، بیش از پیش نبود امکانات رفاهی سفر را به گوش مسؤولان می‌رساند. ارسال نظر
پربیننده