رؤیای امیرخان به حقیقت پیوست
امیرخان خیلی زود آموخت که قهرمان جهان بودن به این معنی نیست که همه راه را به تنهایی طی کنی. پس از شکست دادن «آندریاس کوتلینک» در ورزشگاه «من» منچستر، در شنبه شبی که «خان» عنوان قهرمانی فدراسیون جهانی دسته مگس‌وزن را از آن خود کرد، بوکسور بریتانیایی اعتراف کرد نخستین آرزویش نشان دادن کمربند جواهرنشان قهرمانی‌اش به مادرش «فلک» است. البته او کاملا به آرزویش نرسید چون در حقیقت کمربند را از قهرمان پیشین یعنی «کوتلینک» گرفتند و به خان دادند تا کمربند سفارش داده شده خودش بعد از یک هفته حاضر شود.
آخرین باری که خانم «خان» - مادر قهرمان بوکس- از کنار رینگ نبرد پسرش را تماشا کرد، 10 ماه پیش بود، وقتی که امیر تنها ظرف 54 ثانیه توسط «بریدیس پرسکات» ناک داون شد و مادر نگونبخت از مشاهده این وضع از حال رفت و کارش به مراقبت‌های پزشکی کشید. حالا او در هتلی اقامت کرده و سعی دارد آن روز را به فراموشی بسپارد. خود خان در این باره می‌گوید: «او حتی حاضر نشد مسابقه‌ام را از تلویزیون تماشا کند. او خیلی برایم دعا می‌کند و از دعاهای او است که من تا اینجا رسیده‌ام، پس برای ملاقات او و رساندن این خبر به او که پسرش قهرمان جهان شده است لحظه‌شماری می‌کنم».آن شب زیر مشت‌های پرسکات، خان در حال آبدیده شدن بود. به جای پنهان‌کاری، پس از باخت او آن شب با رسانه‌ها رودررو شد و بلافاصله تصمیم گرفت زندگی‌اش را تغییر دهد و محل تمرینش را به سالن هالیوود متعلق به «فردی روچ» منتقل کند؛ جایی که او در کنار «منی پاکیائو» تمرین کرد. روچ می‌گوید: «همه به من می‌گفتند کار او (خان) تمام است. او هیچ آینده‌ای ندارد، چرا وقتت را تلف می‌کنی؟ ولی من موافق نبوده و نیستم».در فاصله کمتر از پنج سال و یک ماه از آویختن مدال نقره المپیک آتن به گردنش، خان حالا بر جهان بوکس حکومت می‌کند، البته آن جهانی که WBA (فدراسیون جهانی بوکس) به رسمیت می‌شناسد.
عنوانی که او به دست آورد روزی روزگاری از آن یک بريتانيايي دیگر به نام «ریکی هتون» بود و در سلسله مراتب قدیمی‌تر از فدراسیون جهانی بوکس (WBA) یعنی در رقابت‌هایی که تحت نظارت فدراسیون ملی بوکس (NBA) برگزار می‌شد هم «جک برگ» ملقب به «بچه» چنین جایگاهی داشت. حالا خان این حق را دارد که در کنار دیگر اسطوره‌های بوکس جزیره عرض اندام کند. مدال قهرمانی او دستمایه‌ای امیدوارکننده است در آغاز دوران حرفه‌ای او، ولی همین جایگاه با فشاری گاه تحمل‌ناپذیر به دست آمده است. شنبه گذشته او مافوق انتظار ظاهر شد، طوری که به ندرت از یک بوکسور سر می‌زند، او بی‌نظیر مشت می‌زد و با کنترل فاصله و پرتاب مشت‌های بی‌نقص ترکیبی عملا کوتلینک را به عقب‌نشینی واداشت.هرچه «خان» انجام مي‌داد تحت دستورات «روچ» بود و او همواره از خطری که ممکن بود حریف اوکراینی برایش به وجود آورد آگاه بود، برای همین به رغم تهاجم هر وقت که لازم بود به لاک خود می‌خزید و در یک لحظه با شکوه نزدیک به انتهای راند هشتم، قهرمان درب و داغان اوکراینی یک خروار ضربات سهمگین را با هر دو دست به سمت خان پرتاب کرد به طوری که «خان» در خود پیچید و برای جلوگیری از برخورد هر ضربه حریف، به خود پیچ‌و‌تاب می‌داد.
روچ به این عملکرد شاگردش امتیاز کامل 10 را اعطا می‌کند و با این وجود معترف است که جای پیشرفتی بیش از این هم برای خان وجود دارد. کوتلینک بارها سعی کرد گارد خان را بشکند اما هر بار او به خوبی ضربات او را پیش‌بینی می‌کرد و اعتبار حریف را به سخره می‌گرفت. روچ در این باره می‌گوید: «او سریع‌الانتقال است. او حرکات مدرسه‌ای قدیمی را به نمایش گذاشت که پیش از این مردم ندیده بودند. کوتلینک مرد بازی بود و فشار فزاینده‌ای به خان آورد به طوری که من فکر می‌کردم او باید برنده شود. من از اینکه بهترین بوکس را برای مردم به ارمغان آوردیم به خود می‌بالم. خان یک قهرمان بزرگ است. من او را با «پاکیائو» مقایسه می‌کنم چون سبکی مشابه هم دارند؛ شامل سرعت و قدرت. اما برای اینکه «پاکیائو» را به جایگاهی که خان الان هست برسانم، هشت سال صرف کردم. در حالی که من کارم را با «امیر» تازه شروع کرده‌ام. پس او پتانسیل پا گذاشتن جای قدم‌های «پاکیائو» را دارد. حالا امیر خود را به نقطه‌ای رسانده که نگاه همه به دنبال او است چون حالا دیگر قهرمان جهان است. هر کس دنبال این است که او را از پا درآورد، ما به این چالش جدید خوشامد می‌گوییم».
با همه این حرف‌ها هنوز شکنندگی سال گذشته خان در مقابل پرسکات فراموش نشده است. حتی در آخرین نبردشان هم خان در راند پایانی به آن طرف خط رینگ فرار کرد تا در نهایت با اختلاف نزدیک پیروز شود. البته «خوان مانوئل گارسیا»ی اسپانیایی، «اووه اووسون» دانمارکی یا «دانیل تالون» فرانسوی نتوانستند بوکسور انگلیسی پاکستانی‌الاصل را چندان آزار دهند. حالا او در 22 سالگی تاج قهرمانی بوکس را تنها پس از 22 مبارزه حرفه‌ای بر سر می‌گذارد.
منبع: Times یادداشت
رؤیای امیرخان به حقیقت پیوست
امیرخان خیلی زود آموخت که قهرمان جهان بودن به این معنی نیست که همه راه را به تنهایی طی کنی. پس از شکست دادن «آندریاس کوتلینک» در ورزشگاه «من» منچستر، در شنبه شبی که «خان» عنوان قهرمانی فدراسیون جهانی دسته مگس‌وزن را از آن خود کرد، بوکسور بریتانیایی اعتراف کرد نخستین آرزویش نشان دادن کمربند جواهرنشان قهرمانی‌اش به مادرش «فلک» است. البته او کاملا به آرزویش نرسید چون در حقیقت کمربند را از قهرمان پیشین یعنی «کوتلینک» گرفتند و به خان دادند تا کمربند سفارش داده شده خودش بعد از یک هفته حاضر شود.
آخرین باری که خانم «خان» - مادر قهرمان بوکس- از کنار رینگ نبرد پسرش را تماشا کرد، 10 ماه پیش بود، وقتی که امیر تنها ظرف 54 ثانیه توسط «بریدیس پرسکات» ناک داون شد و مادر نگونبخت از مشاهده این وضع از حال رفت و کارش به مراقبت‌های پزشکی کشید. حالا او در هتلی اقامت کرده و سعی دارد آن روز را به فراموشی بسپارد. خود خان در این باره می‌گوید: «او حتی حاضر نشد مسابقه‌ام را از تلویزیون تماشا کند. او خیلی برایم دعا می‌کند و از دعاهای او است که من تا اینجا رسیده‌ام، پس برای ملاقات او و رساندن این خبر به او که پسرش قهرمان جهان شده است لحظه‌شماری می‌کنم».آن شب زیر مشت‌های پرسکات، خان در حال آبدیده شدن بود. به جای پنهان‌کاری، پس از باخت او آن شب با رسانه‌ها رودررو شد و بلافاصله تصمیم گرفت زندگی‌اش را تغییر دهد و محل تمرینش را به سالن هالیوود متعلق به «فردی روچ» منتقل کند؛ جایی که او در کنار «منی پاکیائو» تمرین کرد. روچ می‌گوید: «همه به من می‌گفتند کار او (خان) تمام است. او هیچ آینده‌ای ندارد، چرا وقتت را تلف می‌کنی؟ ولی من موافق نبوده و نیستم».در فاصله کمتر از پنج سال و یک ماه از آویختن مدال نقره المپیک آتن به گردنش، خان حالا بر جهان بوکس حکومت می‌کند، البته آن جهانی که WBA (فدراسیون جهانی بوکس) به رسمیت می‌شناسد.
عنوانی که او به دست آورد روزی روزگاری از آن یک بريتانيايي دیگر به نام «ریکی هتون» بود و در سلسله مراتب قدیمی‌تر از فدراسیون جهانی بوکس (WBA) یعنی در رقابت‌هایی که تحت نظارت فدراسیون ملی بوکس (NBA) برگزار می‌شد هم «جک برگ» ملقب به «بچه» چنین جایگاهی داشت. حالا خان این حق را دارد که در کنار دیگر اسطوره‌های بوکس جزیره عرض اندام کند. مدال قهرمانی او دستمایه‌ای امیدوارکننده است در آغاز دوران حرفه‌ای او، ولی همین جایگاه با فشاری گاه تحمل‌ناپذیر به دست آمده است. شنبه گذشته او مافوق انتظار ظاهر شد، طوری که به ندرت از یک بوکسور سر می‌زند، او بی‌نظیر مشت می‌زد و با کنترل فاصله و پرتاب مشت‌های بی‌نقص ترکیبی عملا کوتلینک را به عقب‌نشینی واداشت.هرچه «خان» انجام مي‌داد تحت دستورات «روچ» بود و او همواره از خطری که ممکن بود حریف اوکراینی برایش به وجود آورد آگاه بود، برای همین به رغم تهاجم هر وقت که لازم بود به لاک خود می‌خزید و در یک لحظه با شکوه نزدیک به انتهای راند هشتم، قهرمان درب و داغان اوکراینی یک خروار ضربات سهمگین را با هر دو دست به سمت خان پرتاب کرد به طوری که «خان» در خود پیچید و برای جلوگیری از برخورد هر ضربه حریف، به خود پیچ‌و‌تاب می‌داد.
روچ به این عملکرد شاگردش امتیاز کامل 10 را اعطا می‌کند و با این وجود معترف است که جای پیشرفتی بیش از این هم برای خان وجود دارد. کوتلینک بارها سعی کرد گارد خان را بشکند اما هر بار او به خوبی ضربات او را پیش‌بینی می‌کرد و اعتبار حریف را به سخره می‌گرفت. روچ در این باره می‌گوید: «او سریع‌الانتقال است. او حرکات مدرسه‌ای قدیمی را به نمایش گذاشت که پیش از این مردم ندیده بودند. کوتلینک مرد بازی بود و فشار فزاینده‌ای به خان آورد به طوری که من فکر می‌کردم او باید برنده شود. من از اینکه بهترین بوکس را برای مردم به ارمغان آوردیم به خود می‌بالم. خان یک قهرمان بزرگ است. من او را با «پاکیائو» مقایسه می‌کنم چون سبکی مشابه هم دارند؛ شامل سرعت و قدرت. اما برای اینکه «پاکیائو» را به جایگاهی که خان الان هست برسانم، هشت سال صرف کردم. در حالی که من کارم را با «امیر» تازه شروع کرده‌ام. پس او پتانسیل پا گذاشتن جای قدم‌های «پاکیائو» را دارد. حالا امیر خود را به نقطه‌ای رسانده که نگاه همه به دنبال او است چون حالا دیگر قهرمان جهان است. هر کس دنبال این است که او را از پا درآورد، ما به این چالش جدید خوشامد می‌گوییم».
با همه این حرف‌ها هنوز شکنندگی سال گذشته خان در مقابل پرسکات فراموش نشده است. حتی در آخرین نبردشان هم خان در راند پایانی به آن طرف خط رینگ فرار کرد تا در نهایت با اختلاف نزدیک پیروز شود. البته «خوان مانوئل گارسیا»ی اسپانیایی، «اووه اووسون» دانمارکی یا «دانیل تالون» فرانسوی نتوانستند بوکسور انگلیسی پاکستانی‌الاصل را چندان آزار دهند. حالا او در 22 سالگی تاج قهرمانی بوکس را تنها پس از 22 مبارزه حرفه‌ای بر سر می‌گذارد.
منبع: Times ارسال نظر
پربیننده