محبوبه ریاستی: صدا کن مرا/ صدای تو خوب است/ صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید/ اگر کاشف معدن صبح آمد/ صدا کن مرا/ و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو بیدار خواهم شد.
سال 1319، کوکب رجاء: اینجا تهران است، رادیو ایران.
در گوشه‌ای ساکت و کوچک، جعبه‌ای بود بزرگ که تنها صدایی از آن بلند می‌شد. همه جا سکوت بود اما با جعبه رادیو همه چیز صدا شد؛ صدا.
این صدا، فقط صدا نبود، فقط آهنگ نبود، فقط زمزمه نبود؛ کم‌کم مونس شد، همدم شد، همراه شد.
کوچک بود، اما بزرگ شد. بزرگ بزرگ.
همه چیز خوب بود، همه جا آرام بود اما در 11 مهر 1337 ناگهان جعبه بزرگ‌تری آمد به نام تلویزیون که هم صدا داشت و هم تصویر. مرحوم منوچهر نوذری آن را اینگونه معرفی کرد: این جعبه جادویی را که می‌بینید، تلویزیون است. رادیو کمرنگ شد؛ اما نه... هنوز قصه‌های شب خوانده می‌شد. جانی دالر به دنبال حل معماهایش بود، بنان در گل‌ها می‌خواند و بچه‌ها با برنامه «شب بخیر کوچولو» به جشن خواب‌های رویایی می‌رفتند.
و صدا همچنان ماندگار بود. تلویزیون پیشتاز میدان بود. آن هم با پخش برنامه‌های رنگ و وارنگ. در آن زمان خیلی‌ها رادیو را مانند تاجری می‌دانستند که ناخواسته ورشکسته شده اما حقیقت این نبود؛ تلویزیون رقیب رادیو شده بود اما صداقت رادیو را هرگز نداشت. منوچهر نوذری، آذر پژوهش، حیدر صارمی، مانی و... برنامه‌هایشان را اجرا می‌کردند، آن هم با تمام وجود و صمیمیت‌شان. هیچ چیز و هیچکس نمی‌توانست ماندگاری آن صداها را از رادیو بگیرد؛ حتی تلویزیون. رسانه‌های عظیم‌تری مثل اینترنت، جراید و... به میدان آمدند که آن را تحت‌الشعاع قرار دادند اما صدای رادیو هنوز پابرجا بود و مونس.
زمزمه‌هایش را می‌کرد و نهایتا:
این صدا بود که ماندگار شد.
تأملی بر تاریخچه رادیو
ماندگار چون صدا
محبوبه ریاستی: صدا کن مرا/ صدای تو خوب است/ صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید/ اگر کاشف معدن صبح آمد/ صدا کن مرا/ و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو بیدار خواهم شد.
سال 1319، کوکب رجاء: اینجا تهران است، رادیو ایران.
در گوشه‌ای ساکت و کوچک، جعبه‌ای بود بزرگ که تنها صدایی از آن بلند می‌شد. همه جا سکوت بود اما با جعبه رادیو همه چیز صدا شد؛ صدا.
این صدا، فقط صدا نبود، فقط آهنگ نبود، فقط زمزمه نبود؛ کم‌کم مونس شد، همدم شد، همراه شد.
کوچک بود، اما بزرگ شد. بزرگ بزرگ.
همه چیز خوب بود، همه جا آرام بود اما در 11 مهر 1337 ناگهان جعبه بزرگ‌تری آمد به نام تلویزیون که هم صدا داشت و هم تصویر. مرحوم منوچهر نوذری آن را اینگونه معرفی کرد: این جعبه جادویی را که می‌بینید، تلویزیون است. رادیو کمرنگ شد؛ اما نه... هنوز قصه‌های شب خوانده می‌شد. جانی دالر به دنبال حل معماهایش بود، بنان در گل‌ها می‌خواند و بچه‌ها با برنامه «شب بخیر کوچولو» به جشن خواب‌های رویایی می‌رفتند.
و صدا همچنان ماندگار بود. تلویزیون پیشتاز میدان بود. آن هم با پخش برنامه‌های رنگ و وارنگ. در آن زمان خیلی‌ها رادیو را مانند تاجری می‌دانستند که ناخواسته ورشکسته شده اما حقیقت این نبود؛ تلویزیون رقیب رادیو شده بود اما صداقت رادیو را هرگز نداشت. منوچهر نوذری، آذر پژوهش، حیدر صارمی، مانی و... برنامه‌هایشان را اجرا می‌کردند، آن هم با تمام وجود و صمیمیت‌شان. هیچ چیز و هیچکس نمی‌توانست ماندگاری آن صداها را از رادیو بگیرد؛ حتی تلویزیون. رسانه‌های عظیم‌تری مثل اینترنت، جراید و... به میدان آمدند که آن را تحت‌الشعاع قرار دادند اما صدای رادیو هنوز پابرجا بود و مونس.
زمزمه‌هایش را می‌کرد و نهایتا:
این صدا بود که ماندگار شد.
ارسال نظر
پربیننده