بی‌شک جهان، سال 2009 را به این زودی‌ها فراموش نخواهد کرد و این سال تا مدت‌ها در اذهان همه مردم بویژه آنان که تحولات سیاسی را پیگیری می‌کنند، خواهد ماند. انتخاب ریاست‌جمهوری ایران، یکی از مهم‌ترین رخدادهایی بود که سال 2009 را به یادماندنی می‌کند. انتخابات پارلمانی لبنان نیز در همین سال برگزار شد و هرچند نتیجه انتخابات به نفع 14 مارس رقم خورد اما این گروه و نخست‌وزیر منتخب آن یعنی سعد حریری فعلا با مشکل تشکیل کابینه دست و پنجه نرم می‌کند و به نظر نمی‌رسد به این زودی‌ها بتواند کابینه خود را معرفی کند. شاید پست نخست‌وزیری برای حریری جوان و بی‌تجربه، بزرگ و نامتناسب باشد. از سوی دیگر انتخابات عراق نیز قرار است در همین سال برگزار شود؛ انتخاباتی که در آن مردم عراق حکم به رفتن یا ماندن نوری المالکی، نخست‌وزیر کنونی این کشور می‌دهند. بعد دیگر اهمیت این انتخابات آن است که ارتش بومی این کشور بر خلاف انتخابات گذشته باید به تنهایی امنیت انتخابات را تأمین کند؛ کاری که به نظر می‌رسد برای ارتش و نظامیان عراقی چندان راحت نباشد. به این چند رخداد باید انتخابات افغانستان را نیز اضافه کرد؛ انتخاباتی که در جریان آن حامد کرزای به عنوان رئیس‌جمهور مستقر می‌کوشد که برای یک دوره دیگر سمت ریاست‌جمهوری را در اختیار بگیرد.
انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در شرایطی قرار است 29 مردادماه برگزار شود که اوضاع این کشور چه از نظر سیاسی و چه از نظر امنیتی بشدت آشفته است.
در حال حاضر طالبان نزدیک به دو‌سوم خاک این کشور را در اختیار دارد و بیم آن می‌رود که حملات گسترده‌ای را در آستانه انتخابات تدارک ببیند، چنانکه اخیرا نیز حملات بسیاری از جانب شبه‌نظامیان این گروه علیه مراکز دولتی انجام شد. از سوی دیگر عملیات خنجر نیز که توسط ایالات متحده و با مشارکت نیروهای نظامی بریتانیا در حال انجام است و چند هفته‌ای از آغاز آن می‌گذرد نتوانسته است چندان بر طالبان تأثیر بگذارد و بیش از طالبان، آمریکا و انگلیس خسارات بسیاری را متحمل شده‌اند. بسیاری معتقدند که تفنگداران دریایی ایالات متحده نیز از پس شبه‌نظامیان طالبان برنیامده‌اند و عملیات خنجر عملا فرسایشی و طالبان کاملا در برابر آن مقاوم شده است. از این رو مسأله تأمین امنیت در آستانه انتخابات تبدیل به دغدغه جدی دولت افغانستان و نیروهای ائتلاف شده است. در عرصه سیاسی نیز آشفتگی‌های بسیاری در افغانستان به چشم می‌خورد؛ آشفتگی‌های بسیاری که برخی آن را ناشی از دخالت‌های خارجی می‌دانند. در حال حاضر هرچند حدود 40 کاندیدا در عرصه انتخابات حضور دارند اما انتخابات این کشور را باید دو قطبی دانست. در حال حاضر به نظر می‌آید حامد کرزای و دکتر عبدالله عبدالله کاندیداهای اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری هستند و رقابت اصلی میان این دو در جریان است. در این میان غرب و ایالات متحده حامیان اصلی حامد کرزای تلقی می‌شوند. کاخ سفید امیدوار است که با پیروزی حامدکرزای در انتخابات این کشور بتواند طرح‌های نیمه‌کاره خود را در افغانستان تکمیل کند و زمینه را برای استیلای کامل خود بر این کشور فراهم آورد. در طرف دیگر دکتر عبدالله عبدالله که سابق بر این سمت وزارت خارجه را در افغانستان در دست داشته است، رقیب اصلی کرزای و کاندیدای محوری مجاهدین تلقی می‌شود. وی که رنگ آبی را به عنوان رنگ تبلیغاتی خود برگزیده است از نزدیکان شهید احمد شاه مسعود محسوب شده و از نظر فکری قرابت بسیاری با وی و دیگر مجاهدین دارد.
این در حالی است که مجاهدین از مشکلات بسیاری رنج می‌برند؛ مشکلاتی که سبب تفرقه آنها شده و کار را برایشان دشوار کرده است. مارشال فهیم، از اعضای ارشد مجاهدین پس از آنکه پیشنهاد کرزای را برای معاونت پذیرفت به سمت وی گرایش پیدا کرده است و عملا سبب شده که مجاهدین دو دسته شوند و برخی به سمت کرزای و برخی به سمت دکتر عبدالله عبدالله گرایش پیدا کنند. با این حال دکتر عبدالله عبدالله که کاندیدای جبهه ملی تلقی می‌شود، توانسته است اقبال گسترده مردم را به خود جلب کرده و موج بزرگی را در جامعه افغانستان به نفع خود ایجاد کند. با این وجود به نظر می‌رسد حامد کرزای با توجه به اینکه حمایت ایالات متحده را پشت سر خود می‌بیند از اقبال بالایی برای پیروزی در انتخابات برخوردار باشد. فارغ از این مسأله در حال حاضر بسیاری از نخبگان افغانستان نگران وضعیت کشور پس از انتخابات هستند. تمام شواهد و قرائن نشان می‌دهد که جامعه افغانستان به صورت سنتی از جامعه ایران متأثر است. استفاده از رنگ‌ها در جریان تبلیغات انتخاباتی، برگزاری مناظره انتخاباتی و... از شواهدی هستند که بخوبی این موضوع را تأیید می‌کنند. به واقع، نخبگان این کشور نگران آن هستند که پس از برگزاری انتخابات و مشخص شدن نتایج، هواداران کاندیدای شکست خورده، مانند اتفاقی که در ایران رخ داد، به خیابان‌ها بریزند. با این تفاوت که برخلاف ایران، اغلب افغان‌ها مسلح هستند. به وقوع پیوستن این سناریو می‌تواند تراژدی بزرگی را در افغانستان خلق کند. چه کسی پیروز می‌شود؟
افغانستان و تراژدی انتخابات
بی‌شک جهان، سال 2009 را به این زودی‌ها فراموش نخواهد کرد و این سال تا مدت‌ها در اذهان همه مردم بویژه آنان که تحولات سیاسی را پیگیری می‌کنند، خواهد ماند. انتخاب ریاست‌جمهوری ایران، یکی از مهم‌ترین رخدادهایی بود که سال 2009 را به یادماندنی می‌کند. انتخابات پارلمانی لبنان نیز در همین سال برگزار شد و هرچند نتیجه انتخابات به نفع 14 مارس رقم خورد اما این گروه و نخست‌وزیر منتخب آن یعنی سعد حریری فعلا با مشکل تشکیل کابینه دست و پنجه نرم می‌کند و به نظر نمی‌رسد به این زودی‌ها بتواند کابینه خود را معرفی کند. شاید پست نخست‌وزیری برای حریری جوان و بی‌تجربه، بزرگ و نامتناسب باشد. از سوی دیگر انتخابات عراق نیز قرار است در همین سال برگزار شود؛ انتخاباتی که در آن مردم عراق حکم به رفتن یا ماندن نوری المالکی، نخست‌وزیر کنونی این کشور می‌دهند. بعد دیگر اهمیت این انتخابات آن است که ارتش بومی این کشور بر خلاف انتخابات گذشته باید به تنهایی امنیت انتخابات را تأمین کند؛ کاری که به نظر می‌رسد برای ارتش و نظامیان عراقی چندان راحت نباشد. به این چند رخداد باید انتخابات افغانستان را نیز اضافه کرد؛ انتخاباتی که در جریان آن حامد کرزای به عنوان رئیس‌جمهور مستقر می‌کوشد که برای یک دوره دیگر سمت ریاست‌جمهوری را در اختیار بگیرد.
انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در شرایطی قرار است 29 مردادماه برگزار شود که اوضاع این کشور چه از نظر سیاسی و چه از نظر امنیتی بشدت آشفته است.
در حال حاضر طالبان نزدیک به دو‌سوم خاک این کشور را در اختیار دارد و بیم آن می‌رود که حملات گسترده‌ای را در آستانه انتخابات تدارک ببیند، چنانکه اخیرا نیز حملات بسیاری از جانب شبه‌نظامیان این گروه علیه مراکز دولتی انجام شد. از سوی دیگر عملیات خنجر نیز که توسط ایالات متحده و با مشارکت نیروهای نظامی بریتانیا در حال انجام است و چند هفته‌ای از آغاز آن می‌گذرد نتوانسته است چندان بر طالبان تأثیر بگذارد و بیش از طالبان، آمریکا و انگلیس خسارات بسیاری را متحمل شده‌اند. بسیاری معتقدند که تفنگداران دریایی ایالات متحده نیز از پس شبه‌نظامیان طالبان برنیامده‌اند و عملیات خنجر عملا فرسایشی و طالبان کاملا در برابر آن مقاوم شده است. از این رو مسأله تأمین امنیت در آستانه انتخابات تبدیل به دغدغه جدی دولت افغانستان و نیروهای ائتلاف شده است. در عرصه سیاسی نیز آشفتگی‌های بسیاری در افغانستان به چشم می‌خورد؛ آشفتگی‌های بسیاری که برخی آن را ناشی از دخالت‌های خارجی می‌دانند. در حال حاضر هرچند حدود 40 کاندیدا در عرصه انتخابات حضور دارند اما انتخابات این کشور را باید دو قطبی دانست. در حال حاضر به نظر می‌آید حامد کرزای و دکتر عبدالله عبدالله کاندیداهای اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری هستند و رقابت اصلی میان این دو در جریان است. در این میان غرب و ایالات متحده حامیان اصلی حامد کرزای تلقی می‌شوند. کاخ سفید امیدوار است که با پیروزی حامدکرزای در انتخابات این کشور بتواند طرح‌های نیمه‌کاره خود را در افغانستان تکمیل کند و زمینه را برای استیلای کامل خود بر این کشور فراهم آورد. در طرف دیگر دکتر عبدالله عبدالله که سابق بر این سمت وزارت خارجه را در افغانستان در دست داشته است، رقیب اصلی کرزای و کاندیدای محوری مجاهدین تلقی می‌شود. وی که رنگ آبی را به عنوان رنگ تبلیغاتی خود برگزیده است از نزدیکان شهید احمد شاه مسعود محسوب شده و از نظر فکری قرابت بسیاری با وی و دیگر مجاهدین دارد.
این در حالی است که مجاهدین از مشکلات بسیاری رنج می‌برند؛ مشکلاتی که سبب تفرقه آنها شده و کار را برایشان دشوار کرده است. مارشال فهیم، از اعضای ارشد مجاهدین پس از آنکه پیشنهاد کرزای را برای معاونت پذیرفت به سمت وی گرایش پیدا کرده است و عملا سبب شده که مجاهدین دو دسته شوند و برخی به سمت کرزای و برخی به سمت دکتر عبدالله عبدالله گرایش پیدا کنند. با این حال دکتر عبدالله عبدالله که کاندیدای جبهه ملی تلقی می‌شود، توانسته است اقبال گسترده مردم را به خود جلب کرده و موج بزرگی را در جامعه افغانستان به نفع خود ایجاد کند. با این وجود به نظر می‌رسد حامد کرزای با توجه به اینکه حمایت ایالات متحده را پشت سر خود می‌بیند از اقبال بالایی برای پیروزی در انتخابات برخوردار باشد. فارغ از این مسأله در حال حاضر بسیاری از نخبگان افغانستان نگران وضعیت کشور پس از انتخابات هستند. تمام شواهد و قرائن نشان می‌دهد که جامعه افغانستان به صورت سنتی از جامعه ایران متأثر است. استفاده از رنگ‌ها در جریان تبلیغات انتخاباتی، برگزاری مناظره انتخاباتی و... از شواهدی هستند که بخوبی این موضوع را تأیید می‌کنند. به واقع، نخبگان این کشور نگران آن هستند که پس از برگزاری انتخابات و مشخص شدن نتایج، هواداران کاندیدای شکست خورده، مانند اتفاقی که در ایران رخ داد، به خیابان‌ها بریزند. با این تفاوت که برخلاف ایران، اغلب افغان‌ها مسلح هستند. به وقوع پیوستن این سناریو می‌تواند تراژدی بزرگی را در افغانستان خلق کند. ارسال نظر
پربیننده