وقتی از بالا به سمت پایین شهر کارسون سرازیر می‌شوید شما نمی‌توانید علامت معروف تپه هالیوود را از آزادراه «سن دیگو» مشاهده کنید. نمی‌توانید غرق تماشای اقیانوس خیره‌کننده آرام و شن‌های طلایی ساحل کالیفرنیا شوید. خلاصه از این محور موتوری سخت و طولانی که با درختان نخل و خانه‌های ارزان احاطه شده است، حتی عموسام با آن لباس پرستاره‌‌اش، به زحمت می‌تواند رویای آمریکایی را ببیند.
طی 50 دقیقه رانندگی در طول این مسیر فکرهای بی‌شماری ممکن است به سر یک مرد خطور کند. پس وقتی دیوید بکام در مسیر زمین تمرین «هوم دیپات سنتر» اسیر چنین ترافیکی می‌شود آیا فرقی می‌کند که در یک کادیلاک با صندلی‌های اشرافی سوار باشد یا نه؟
بله! اینجا لس‌آنجلس است. شاید هوا آفتابی باشد ولی آیا برای بکام که باید به انتظار روز مسابقه با امثال «کانزاس‌سیتی ویزاردز» یا «ری‌یل سالت لیک» بنشیند این آفتاب خوشایند خواهد بود؟ آیا ذهن او در این حال و هوا از کار نمی‌افتد؟ هفته گذشته بهانه‌های زیادی برای انتقاد از او وجود داشت، نخستین مسابقه خانگی بکام در ماه گذشته برای لس‌آنجلس گالکسی به برخورد با هواداران انجامید. تصاویر بکام که از دیدن نوار نوشته‌های جمعیت با مضمون «شیاد، برگرد خانه‌ات» از خود بی‌‌خود شده بود به همه جای جهان مخابره شد. تا آنجا که به درگیری با دیگران مربوط می‌شود. بکام از این بدترش را هم دیده است، مثل جار و جنجالی که بیرون یکی از محل‌های اجتماعات لندن به پا کرده بود، ولی او تاکنون هرگز خودش را منفور هواداران خودی تصور نمی‌کرد. مشکلات او در آمریکا پیش از رسیدنش آغاز شد، وقتی که ستون‌نویس‌های ورزشی فوتبال‌ستیز آمریکا انتقال پرهزینه او از رئال مادرید را زیر سوال بردند و این نگاه منفی با مصدومیت او در نخستین فصل حضورش و سپس افول گالکسی همزمان با دومین دوره مصدومیت بکام ادامه یافت. سومین موج منفی زمانی به وجود آمد که او تصمیم گرفت بیش از مدت زمان سه ماهه از پیش توافق شده به صورت قرضی در میلان بماند. اول گفت که ژانویه بازمی‌گردد ولی این بازگشت تا پاسی از فصل فوتبال آمریکا به درازا کشید. هواداران لس‌آنجلس به او حساس بودند، حساس‌تر هم شدند. هرچند گروه هواداری «LA Riots Spuad» یا «دارودسته شورشی‌هاي لس‌آنجلس» یعنی همان گروهی که برای جلب توجه دیگران به بکام پریدند. اکثریت هواداران لس‌آنجلس گالکسی را نمایندگی نمی‌کند ولی می‌توان تصور کرد که آنها همان چیزی را فریاد می‌زدند که دیگران زیر لب زمزمه می‌کردند.
این واقعه، آمریکا را به این پرسش واداشت که آیا تجربه بکام به سر نرسیده است؟ البته تا آنجا که به آقای شماره 23 مربوط می‌شود، نه! همین پنجشنبه قبل بود که پس از تمرین گالکسی با هم صحبت کردیم. آیا او مصمم است که در ایالات متحده به کارش ادامه دهد در حالی که هنوز سه سال از قراردادش (به ارزش 5/32 میلیون دلار) باقیمانده؟ «من به هر چیزی که در ذهن دارم متعهد هستم. اصلاً آدم با اراده‌ای هستم و وقتی به چیزی عقیده دارم پایش می‌ایستم. نمی‌گذارم چیزهای کوچک من را از میدان به در کنند و این اتفاقات من را به عقب‌نشینی وانمی‌دارد. آدم‌های دیگر هستند که باید خودشان را تغییر دهند». او این حرف‌ها را در واکنش به درگیری اولش با هواداران به من گفت و ادامه داد: «تا وقتی از فوتبالم لذت می‌برم، فوتبال تنها چیزی است که به حساب می‌آید. فوتبال من همیشه حرفی برای گفتن داشته است».
بخشی از عصبانیت شورشی‌های سکوهای لس‌آنجلس نیز به خاطر غیبت‌های متناوب بکام برای بازی‌های دوستانه ملی است. از آنجا که بکام با خطر بیرون ماندن از ترکیب تیم ملی انگلستان مواجه است و حتی به خاطر مبارزه با این خطر بود که به صورت قرضی راهی میلان شد، او مجبور است شانس خود را در دعوت‌های فابیو کاپلو برای دیدارهای دوستانه ملی جست‌وجو کند که موجب پروازهای مکرر مرد انگلیسی به آن سوی اقیانوس اطلس می‌شود. آخرین دعوت مربوط به بازی دوستانه انگلستان در آمستردام در روز 12 آگوست است. تازه زمزمه‌هایی شنیده می‌شود مبنی بر اینکه بکام قصد دارد با آغاز سال آینده میلادی تا جام جهانی 2010 برای بقا در فهرست فابیو کاپلو دوباره به صورت قرضی به میلان بپیوندد. پس او باز هم نیم‌فصل دوم MLS را در کنار لس‌آنجلس گالکسی نخواهد بود. این موضوع گرچه هواداران یانکی را بشدت آزرده کرده اما خود بکام عقیده دارد که بهترین راه برای حفظ خود به عنوان یک فوتبالیست مطرح بین‌المللی همین تغییر باشگاه‌های مداوم است. در حالی که خیلی از منتقدانش از افت کیفیت فوتبال او در 34 سالگی صحبت می‌کنند باید به این واقعیت توجه کرد که او پس از سپری کردن تعطیلات میان‌فصل MLS (لیگ حرفه‌ای آمریکا) در ماه آخر پاییز سال گذشته تا زمان جام‌جهانی برخلاف تمام بازیکنان حرفه‌ای هیچ استراحتی نداشته و نخواهد داشت و این شاید تنها عامل حفظ آمادگی او برای ادامه دادن رکوردهای ملی‌اش با تیم ملی انگلستان باشد: «بدون تردید این روند را دنبال می‌کنم، چون مطمئن نیستم کس دیگری بتواند با بازی کردن در MLS برای تیم ملی انگلیس هم به طور جدی دعوت شود».این تناقض فوتبالی چیزی نیست که یانکی‌ها حتی پس از درخشش فوتبالشان در جام کنفدراسیون‌ها بتوانند به این زودی حل یا هضم کنند. بکام ابرستاره‌ای است که با حقوق هفتگی 130 هزار دلار در تیمی توپ می‌زند که میانگین درآمد بازیکنان بومی‌اش 20 هزار دلار در سال است و تا این تناقض وجود دارد او تافته‌ای جدا بافته است. شاید قرض دادن او به باشگاهی بزرگ مثل میلان و در خدمت داشتن او به عنوان سفیر بین‌المللی فوتبال آمریکا تنها دلخوشی باقیمانده برای لس‌آنجلس گالکسی باشد.
منبع: تايمز آنلاين چرا يانكي‌ها با بكام سرناسازگاري گذاشتند
گمشده در لس‌آنجلس
وقتی از بالا به سمت پایین شهر کارسون سرازیر می‌شوید شما نمی‌توانید علامت معروف تپه هالیوود را از آزادراه «سن دیگو» مشاهده کنید. نمی‌توانید غرق تماشای اقیانوس خیره‌کننده آرام و شن‌های طلایی ساحل کالیفرنیا شوید. خلاصه از این محور موتوری سخت و طولانی که با درختان نخل و خانه‌های ارزان احاطه شده است، حتی عموسام با آن لباس پرستاره‌‌اش، به زحمت می‌تواند رویای آمریکایی را ببیند.
طی 50 دقیقه رانندگی در طول این مسیر فکرهای بی‌شماری ممکن است به سر یک مرد خطور کند. پس وقتی دیوید بکام در مسیر زمین تمرین «هوم دیپات سنتر» اسیر چنین ترافیکی می‌شود آیا فرقی می‌کند که در یک کادیلاک با صندلی‌های اشرافی سوار باشد یا نه؟
بله! اینجا لس‌آنجلس است. شاید هوا آفتابی باشد ولی آیا برای بکام که باید به انتظار روز مسابقه با امثال «کانزاس‌سیتی ویزاردز» یا «ری‌یل سالت لیک» بنشیند این آفتاب خوشایند خواهد بود؟ آیا ذهن او در این حال و هوا از کار نمی‌افتد؟ هفته گذشته بهانه‌های زیادی برای انتقاد از او وجود داشت، نخستین مسابقه خانگی بکام در ماه گذشته برای لس‌آنجلس گالکسی به برخورد با هواداران انجامید. تصاویر بکام که از دیدن نوار نوشته‌های جمعیت با مضمون «شیاد، برگرد خانه‌ات» از خود بی‌‌خود شده بود به همه جای جهان مخابره شد. تا آنجا که به درگیری با دیگران مربوط می‌شود. بکام از این بدترش را هم دیده است، مثل جار و جنجالی که بیرون یکی از محل‌های اجتماعات لندن به پا کرده بود، ولی او تاکنون هرگز خودش را منفور هواداران خودی تصور نمی‌کرد. مشکلات او در آمریکا پیش از رسیدنش آغاز شد، وقتی که ستون‌نویس‌های ورزشی فوتبال‌ستیز آمریکا انتقال پرهزینه او از رئال مادرید را زیر سوال بردند و این نگاه منفی با مصدومیت او در نخستین فصل حضورش و سپس افول گالکسی همزمان با دومین دوره مصدومیت بکام ادامه یافت. سومین موج منفی زمانی به وجود آمد که او تصمیم گرفت بیش از مدت زمان سه ماهه از پیش توافق شده به صورت قرضی در میلان بماند. اول گفت که ژانویه بازمی‌گردد ولی این بازگشت تا پاسی از فصل فوتبال آمریکا به درازا کشید. هواداران لس‌آنجلس به او حساس بودند، حساس‌تر هم شدند. هرچند گروه هواداری «LA Riots Spuad» یا «دارودسته شورشی‌هاي لس‌آنجلس» یعنی همان گروهی که برای جلب توجه دیگران به بکام پریدند. اکثریت هواداران لس‌آنجلس گالکسی را نمایندگی نمی‌کند ولی می‌توان تصور کرد که آنها همان چیزی را فریاد می‌زدند که دیگران زیر لب زمزمه می‌کردند.
این واقعه، آمریکا را به این پرسش واداشت که آیا تجربه بکام به سر نرسیده است؟ البته تا آنجا که به آقای شماره 23 مربوط می‌شود، نه! همین پنجشنبه قبل بود که پس از تمرین گالکسی با هم صحبت کردیم. آیا او مصمم است که در ایالات متحده به کارش ادامه دهد در حالی که هنوز سه سال از قراردادش (به ارزش 5/32 میلیون دلار) باقیمانده؟ «من به هر چیزی که در ذهن دارم متعهد هستم. اصلاً آدم با اراده‌ای هستم و وقتی به چیزی عقیده دارم پایش می‌ایستم. نمی‌گذارم چیزهای کوچک من را از میدان به در کنند و این اتفاقات من را به عقب‌نشینی وانمی‌دارد. آدم‌های دیگر هستند که باید خودشان را تغییر دهند». او این حرف‌ها را در واکنش به درگیری اولش با هواداران به من گفت و ادامه داد: «تا وقتی از فوتبالم لذت می‌برم، فوتبال تنها چیزی است که به حساب می‌آید. فوتبال من همیشه حرفی برای گفتن داشته است».
بخشی از عصبانیت شورشی‌های سکوهای لس‌آنجلس نیز به خاطر غیبت‌های متناوب بکام برای بازی‌های دوستانه ملی است. از آنجا که بکام با خطر بیرون ماندن از ترکیب تیم ملی انگلستان مواجه است و حتی به خاطر مبارزه با این خطر بود که به صورت قرضی راهی میلان شد، او مجبور است شانس خود را در دعوت‌های فابیو کاپلو برای دیدارهای دوستانه ملی جست‌وجو کند که موجب پروازهای مکرر مرد انگلیسی به آن سوی اقیانوس اطلس می‌شود. آخرین دعوت مربوط به بازی دوستانه انگلستان در آمستردام در روز 12 آگوست است. تازه زمزمه‌هایی شنیده می‌شود مبنی بر اینکه بکام قصد دارد با آغاز سال آینده میلادی تا جام جهانی 2010 برای بقا در فهرست فابیو کاپلو دوباره به صورت قرضی به میلان بپیوندد. پس او باز هم نیم‌فصل دوم MLS را در کنار لس‌آنجلس گالکسی نخواهد بود. این موضوع گرچه هواداران یانکی را بشدت آزرده کرده اما خود بکام عقیده دارد که بهترین راه برای حفظ خود به عنوان یک فوتبالیست مطرح بین‌المللی همین تغییر باشگاه‌های مداوم است. در حالی که خیلی از منتقدانش از افت کیفیت فوتبال او در 34 سالگی صحبت می‌کنند باید به این واقعیت توجه کرد که او پس از سپری کردن تعطیلات میان‌فصل MLS (لیگ حرفه‌ای آمریکا) در ماه آخر پاییز سال گذشته تا زمان جام‌جهانی برخلاف تمام بازیکنان حرفه‌ای هیچ استراحتی نداشته و نخواهد داشت و این شاید تنها عامل حفظ آمادگی او برای ادامه دادن رکوردهای ملی‌اش با تیم ملی انگلستان باشد: «بدون تردید این روند را دنبال می‌کنم، چون مطمئن نیستم کس دیگری بتواند با بازی کردن در MLS برای تیم ملی انگلیس هم به طور جدی دعوت شود».این تناقض فوتبالی چیزی نیست که یانکی‌ها حتی پس از درخشش فوتبالشان در جام کنفدراسیون‌ها بتوانند به این زودی حل یا هضم کنند. بکام ابرستاره‌ای است که با حقوق هفتگی 130 هزار دلار در تیمی توپ می‌زند که میانگین درآمد بازیکنان بومی‌اش 20 هزار دلار در سال است و تا این تناقض وجود دارد او تافته‌ای جدا بافته است. شاید قرض دادن او به باشگاهی بزرگ مثل میلان و در خدمت داشتن او به عنوان سفیر بین‌المللی فوتبال آمریکا تنها دلخوشی باقیمانده برای لس‌آنجلس گالکسی باشد.
منبع: تايمز آنلاين ارسال نظر
پربیننده