سیدوحید سمنانی: در آشفته‌بازار کتاب، کم نیستند شاعرانی که به شوق انتشار آثارشان به‌رغم هزینه بالایی که غالباً از سوی انتشارات به ایشان تحمیل می‌شود دل به چاپ اشعارشان می‌سپارند. نتیجه اما در اغلب موارد قابل پیش‌بینی است؛ تلنبار شدن تعداد بسیاری از کتاب‌ها در دست شاعر و سرگردانی او در چگونگی پخش آنها و احیاناً پشیمانی از عملی که سودی در پی ندارد. با توجه به بازار فروش محدود کتاب‌های شعر و هزینه بالای انتشار و انبارداری، نمی‌توان انتظار داشت انتشاراتی‌ها به انتشار آثاری تن بدهند که به فروش‌شان امید چندانی نیست. در این میان کمتر پیش می‌آید شاعری برای انتشار نخستین اثر خود پیشنهادی شوق‌آمیز از سوی یک انتشارات مطرح داشته باشد. با این همه هستند شاعرانی که از پس سال‌ها توقف و تأمل، رغبتی به انتشار اشعارشان نشان نمی‌دهند، هرچند پیشنهاداتی برای انتشار اثرشان داشته باشند. مبین اردستانی یکی از شاعرانی است که از فعالیت جدی‌اش در عرصه شعر حدود 2 دهه می‌گذرد. او شاعری است از نسل شاگردان خلیل عمرانی که از نفس قیصر امین‌پور نیز بهره‌ها برده است. ویژگی شخصیتی اردستانی باریک‌بینی و دقت نظر او است و اشعار او آینه تمام‌قدی است که می‌توان این ویژگی‌ها را در آنها به تماشا نشست. وی در بین شاعران جوان به سختگیری و دقت در حوزه نقد شهرت دارد. همین نگاه سختگیرانه و انتقادی او موجب شده تا انتشار مجموعه اشعارش تا مدت‌ها به تعویق بیفتد. شوق انتشار مجموعه جدید او توسط انتشارات شهرستان ادب، بر آنم داشت چند سطری در هوای معرفی این کتاب قلم بزنم. نقد و بررسی دقیق‌تر این مجموعه مجالی فراخ‌تر می‌طلبد.
«لحظه‌های بی‌ملاحظه» مجموعه‌ای است در 112 صفحه که از 5 شعر نیمایی، 19 غزل، 8 ترانه، تعدادی دوبیتی و رباعی و یک مثنوی تشکیل شده است. تنوع قالب‌ها در این مجموعه یادآور مجموعه شاعران نسل اول انقلاب از جمله قیصر امین‌پور است و حتی ترتیب قرار گرفتن آنها نیز مطابق آثار قیصر است. نکته قابل توجه که در این‌باره باید به آن اشاره کرد این است که تنوع قالب‌ها به تضعیف زبان شعر نینجامیده و تولد اشعار در قالب‌های مختلف راوی تجربیات گوناگونی است که عموماً عرصه‌ای هستند برای نمایش توانایی‌های شاعر. با توجه به تنوع قالب‌ها نمی‌توان انتظار داشت که این مجموعه فضای زبانی یکدستی داشته باشد. با این همه باید گفت آنچه بر روح زبانی این مجموعه حاکم است فخامتی روشن و درآمیخته با روانی کلام است و این اتفاقی است که در کتاب‌های منتشر شده در سال‌های اخیر کمتر می‌توان سراغی از آن گرفت. اگرچه بخش اعظم این مجموعه را عاشقانه‌ها شکل می‌دهد اما تعهد اخلاقی در سراسر مجموعه موج می‌زند؛ چنانچه اشعار تقدیم‌شده اردستانی، مبین تعهد او به کسانی است که در تعالی افکار و اخلاق شاعرانه او سهمی بسزا داشته‌اند؛ کسانی چون خلیل عمرانی، قیصر امین‌پور، قربان ولیئی و شهید سیدمرتضی آوینی. خواننده با مرور این مجموعه در خواهد یافت که چرا قیصر امین‌پور و خلیل عمرانی مشتاق شنیدن شعرهای وی بوده‌اند. یکی از غزل‌های این مجموعه را با هم مرور می‌کنیم:
زیر گوش دلم هزاران بار، خواندم از عشق بر حذر باشد
خیره‌سر یک نفس مرا نشنید، حال بگذار خون‌جگر باشد
این لجوج، این صمیمی، این ساده، خون نمی‌شد اگر، نمی‌فهمید
زود جا باز می‌کند در دل، عشق هر قدر مختصر باشد
من و دل هر چه نابلد بودیم، عشق در کار خویش وارد بود
من و دل را نخوانده از بر داشت تا نگاهش به دور و بر باشد
آمد و با خودش دلم را برد، در دل کوچه‌های حیرانی
مانده‌ام با خودم، چرا آمد؟ او که می‌خواست رهگذر باشد
با بهار آمدی به دیدارم، با بهار از کنار من رفتی
گل من! فرصت تماشایت، کاش می‌شد که بیشتر باشد
قول دادی که سال آینده، با بهاری دوباره، برگردی
سال آینده ما اگر باشیم، سال آینده‌ای اگر باشد
سفرت خوش گل همیشه بهار! با تو بودن معاصر من نیست
این خزانی سرشتش اینگونه است، عمرها بی‌تو در سفر باشد
شکر او که همیشه در همه حال، جای شکر عنایتش باقی است
عین شکر است اینکه ابر بهار، چشم‌هایش همیشه‌‌‌‌‌تر باشد
ما که در کنج غربتی ابری، هی خبرهای داغ می‌شنویم
روزی صبح آسمان شما، قاصدک‌های خوش‌خبر باشد
کلمات مرا نمی‌شنوی؟ دوست داری که بی‌صدا باشم؟
با تو بی‌واژه حرف خواهم زد، باز گوشت به من اگر باشد
تو زبان سکوت را بلدی، بلدی بشنوی سکوت مرا
من سکوتم، تو بشنو و بگذار، گوش اهل زمانه کر باشد