گروه بین‌المللی: امانوئل مکرون در حالی نخستین سالگرد ریاست‌جمهوری‌‌‌‌اش در فرانسه را جشن می‌گیرد که عملا هیچ بهانه‌ای برای جشن وجود ندارد و کشور در اعتصابات، تظاهرات کارگری و اعتراضات ضدحکومتی فرو رفته است. اوضاع داخلی فرانسه به قدری آشفته است که مکرون عملا تمام توانش را معطوف به مسائل بین‌المللی کرده و در حالی که پایگاه‌‌های اجتماعی دولتش در حال فرو ریختن است سعی دارد خود را در نقش یک رهبر جهانی جدید برای حل‌وفصل مشکلات اروپا و آمریکا معرفی کند. او اما در این نقش هم ناکام مانده و نه‌تنها هیچ یک از گره‌‌های اتحادیه اروپایی یا بحران برجام به دست او باز نشده بلکه دیگر کسی فرانسه را به عنوان یک کشور پیشرو جهانی به رسمیت نمی‌شناسد. به عبارت دیگر، این سیاستمدار جوان 40 ساله، یک سال پس از ورود شگفت‌انگیزش به کاخ الیزه در جریان یکی از بزرگ‌‌‌‌‌ترین قحط‌الرجال‌‌های دوران معاصر سیاست فرانسه، همچنان همان لقب «مترسک روچیلدها» در پاریس را یدک می‌کشد که حتی فرانسه را با لهجه انگلیسی سخن می‌گوید! ولادیمیر پوتین در نخستین دیدارش با مکرون پس از ورود او به کاخ الیزه کنایه زده بود که مکرون جوانی لایق است که البته یک روز مردانی با کت و شلوار سیاه و عینک آفتابی به سراغش خواهند آمد و برنامه کاری او را در کیف‌‌های سیاهرنگ به او خواهند داد. رهبر کرملین می‌خواست با زبان بی‌زبانی بگوید که همتای فرانسوی‌‌‌‌اش را در قامت یک رهبر واقعی نمی‌بیند. دنباله‌روی کورکورانه او از ترامپ در ماجرای موشک‌باران بی‌دلیل سوریه، ثابت کرد که مکرون شخصیت رهبری ندارد و بازگشت مأیوسانه و بی‌سروصدایش از سفر پر آب و تابش به واشنگتن برای متقاعد کردن ترامپ به ماندن در برجام اگرچه با سخنرانی تاریخی یک رئیس‌جمهور فرانسه در کنگره همراه شد اما عملا تحت‌الشعاع سفر حاضر بوریس جانسون، وزیر خارجه انگلیس به آمریکا قرار گرفته و به شکستی نمادین برای سال نخست ریاست‌جمهوری او بدل شده است. شکست‌‌های داخلی و خارجی دولت مکرون شکی باقی نگذاشته که او کلاه گشادی از سوی بانکداران آنگلو صهیونیست و ژرمن بوده که به سر فرانسوی‌ها رفته است. به همین دلیل است که جامعه فرانسه هر روز خشم بیشتری نسبت به این جوان خام نشان می‌دهد که علاوه بر نابودی معیشت کارگران و بخش مهمی از طبقه متوسط، در حال نابودی ارزش‌‌های آزادی‌خواهانه فرانسوی‌هاست. اقتصاد فرانسه را دیگر نمی‌توان یک اقتصاد پیشرو در اتحادیه اروپایی خواند چرا که ضوابطی که باعث ملی ماندن به‌رغم هجوم سرمایه‌داری خارجی می‌شد با تصویب عجولانه قوانین به‌اصطلاح اصلاحی مورد نظر او در مجلس ملی در حال نابودی است. مکرون که 14 ماه مه 2017 در شرایط فرو ریزش احزاب راست و چپ میانه سنتی وارد کاخ الیزه شد، با اعمال سیاست‌‌های لیبرالی بویژه در بخش اقتصاد و اشتغال که قطعا از سوی اربابان بانکدارش به او دیکته شده است، از پاییز پارسال باعث به‌وجود آمدن قطب‌‌های اعتراضی جدید در هر دو طیف افراطی چپ و راست شده است. افتضاحات اقتصادی کارمند سابق بانک روچیلد به وضوح در جهت تامین منافع شرکت‌های بزرگ و سطوح مرفه جامعه صورت می‌گیرد. قانون افزایش مالیات ویژه به بهانه تامین مالی خدمات رفاهی عمومی، دستمزدهای مستمری‌بگیران را تحت تاثیر قرار داده و این قشر ناچارند مالیات بیشتری پرداخت کنند. طبقات متوسط و فقیر کاملا این موضوع را پس می‌زنند، در نتیجه حتی تحلیلگران اقتصادی حامی اصلاحات او هم با احتیاط از سکته اقتصادی دولت مکرون سخن می‌گویند. چپ جدید و شورشی فرانسه به رهبری ملانشون هم تلویحا این جوانک دست‌نشانده را فرستاده رقبای فرانسه در آن سوی راین و کانال مانش برای عوض کردن بازی در اتحادیه در حال فروپاشی اروپا به نفع آلمان و انگلیس می‌دانند. تظاهرات 160 هزار نفری این هفته دانشجویان، کارگران راه‌‌آهن و نیروهای چپ در خیابان‌های پاریس در آستانه نخستین سالگرد مراسم تحلیف مکرون، دست‌کم سومین تظاهرات بزرگ ضدحاکمیت بود که در سال 2018 برگزار می‌شد. این تظاهرات که به ابتکار حزب سوسیالیست افراطی «فرانسه سرسخت» به رهبری ژان لوک ملانشون برپا شده بود در حقیقت پاسخی توده‌وار به اعلان جنگ رژیم مکرون به قشر زحمتکش جامعه بود. در نتیجه فقط پس از یک سال ریاست‌جمهوری مردم علیه او شعار می‌دادند: «مکرون کافی است!» تظاهرات در نهایت به خشونت کشیده شد که این نوید ناآرامی‌‌‌هایی بزرگ‌‌‌‌‌‌تر را در روزهای آتی می‌دهد. فراموش نکنید که هنوز ملی‌گرایان افراطی جبهه ملی به میدان نیامده‌‌اند و هنوز شاهد جنگ خیابانی محتوم آنها با سایرین نبوده‌‌‌‌‌‌ایم. چند هفته قبل بود که بیش از ۲۰ دانشگاه کشور از جمله لیل، تولوز، رن، استراسبورگ، متز و نانسی علیه اصلاحات دولتی در آموزش عالی اعتراض و با سد کردن ورودی‌های دانشگاه و اشغال کلاس‌ها روند آموزشی دانشگاه را مختل کردند. عجیب آنکه دانشجویان در کنار قشر سنی نارنجی و صورتی (جوانان و نوجوانان) مهم‌ترین حامیان مکرون و حزب «به پیش» او در هر دو کارزار انتخاباتی موفق ریاست‌جمهوری و پارلمانی بهار و تابستان سال پیش بودند. در قحط‌الرجال میدان سیاست در فرانسه، حتی 2 رئیس‌جمهور قبلی یعنی سارکوزی و اولاند که امروز کاملا منفور هستند نیز مسیر درافتادن با مردم و منفور شدن را این‌قدر سریع نپیموده بودند. طبق آخرین برآوردها مقبولیت مکرون که با 66 درصد آرا به ریاست‌جمهوری رسیده بود، ظرف یک سال به کمتر از 40 درصد سقوط کرده است، بنابراین او هم مانند سلفش، فرانسوا اولاند بخت کمی برای گذراندن آزمون 2022 و رسیدن به دومین دوره ریاست‌جمهوری دارد. نباید فراموش کرد در سال ۲۰۱۲ نیز این معلمان و کارگران فرانسوی بودند که با اتحاد خود، زمینه ورود اولاند به کاخ الیزه را فراهم کردند. همچنین در سال ۲۰۱۷ میلادی، نارضایتی این اقشار سبب شد تا اولاند حتی در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت نکند!
در مجموع تصویری که این روزها از فرانسه به جهان مخابره می‌شود به هیچ‌وجه شبیه کشور داعیه‌دار رهبری اتحادیه اروپایی نیست. فرانسه در حالی درگیر امواج شورش طبقه‌‌های مختلف اجتماعی شده که به واسطه قانون وضعیت اضطراری به دنبال حملات تروریستی سال‌های پیش، در خیابان‌های اغلب شهرهای مهمش وضعیتی شبیه حکومت نظامی برپا بود و به همین دلیل زمینه برخورد شدیدتر مردم و پلیس به‌وجود آمده است. عجیب آنکه مکرون و همسر پیرش «بریژیت تروینو»- که متعلق به طبقه اشرافی فرانسه است- بیشتر به یک زوج سلطنتی شباهت دارند تا نماینده عموم مردم. مخالفان پرشمار مکرون اینک او را جوانکی ژیگول و فرصت‌طلب برمی‌شمارند که نتیجه انحلال جمهوری پنجم توسط رئیس‌جمهور قبلی و اعلان حکومت نظامی توسط اولاند در کاخ ورسای بود، خائنی که اتفاقا مکرون از دل کابینه او بیرون آمد. اگر رئیس‌جمهور قبلی پی هوا و هوس گهگاهی از کاخ الیزه جیم می‌شد، رئیس‌جمهور جدید حتی دیگر در الیزه هم کمتر آفتابی می‌شود و بیشتر در این سو و آن سوی جهان مشغول امورات بین‌المللی موهومش است. مثلا ابتدای هفته وقتی مردم در خیابان‌های پایتخت علیه او شعار می‌دادند، او در کالدونیای جدید در اقیانوس آرام سرگرم تفریحاتش بود. فقدان پشتوانه حزبی و سیاسی نیز باعث شده که در توفان‌‌های بزرگ، هیچ تشکیلات حزبی ریشه‌داری نباشد که مکرون را هدایت یا پشتیبانی کند و رسانه‌‌های جمعی متعلق به یهودیان و صهیونیست‌ها هم بیش از این توان سانسور اعتراضات را ندارند. بدین ترتیب مکرون، این مهره روچیلدها که برای جلوگیری از انقلابی دیگر توسط ملت فرانسه علیه حاکمیت نامشروع بانک‌ها بر این کشور انقلاب‌خیز مامور شده بود نتوانسته ماموریت خود را بدرستی انجام دهد و کانون بحران در قلب اتحادیه اروپایی و نماد تحولات سیاسی غرب لحظه به لحظه ناآرام‌‌‌‌‌‌تر می‌شود.