درباره همفری بوگارت
یادگار کازابلانکا
اگر از انستیتوی فیلم آمریکا یا نشریه «اینترتینمنت ویکلی» درباره بهترین هنرپیشه تاریخ سینما سؤال کنید، بی‌درنگ این نام را خواهید شنید؛ «همفری بوگارت». وی در فهرستی که این دو مؤسسه ارائه می‌دهند بالاتر از نام‌های بزرگی چون کری گرانت، چارلی چاپلین و مارلون براندو جای می‌گیرد.
تاریخ تولد دقیق بوگارت مشخص نیست، اما بر اساس برخی نقل قول‌ها او پنج روز پیش از شروع قرن بیستم و در شهر نیویورک متولد شد. پدرش یک جراح متخصص قلب و ریه و مادرش نیز یک هنرمند در بخش طراحی‌های تبلیغاتی بود. در ابتدا و مانند بیشتر خانواده‌های متوسط نیویورکی، والدین بوگارت او را به مدرسه‌ای خصوصی فرستادند اما همفری علاقه چندانی به تکالیف بعد از مدرسه نشان نمی‌داد و سرانجام پس از ورود به آکادمی نامدار فیلیس از مدرسه اخراج شد. این امر باعث شد تا او به عشق و علاقه‌ای که به دریا داشت پاسخ مثبت دهد و راه عضویت در نیروی دریایی را در پیش گیرد، اما آغاز هنرپیشگی بوگارت به سال 1921 و زمانی بازمی‌گردد که او پس از پایان خدمت در نیروی دریایی، یک شغل دفتری را در شرکت ورلد فیلمز شروع می‌کند. او در این مدت تصمیم می‌گیرد تا کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی و تهیه‌کنندگی را امتحان کند، اما این هنرپیشگی روی صحنه بود که به او فرصتی داد تا خود را در سینما مطرح کند. تمام استعداد بوگارت در هنرپیشگی خلاصه نمی‌شد چراکه او یک شطرنج‌باز زبردست نیز بود و پیش از آنکه وارد عالم هنرپیشگی شود، با بازی در پارک‌ها و به رخ کشیدن مهارتش در این ورزش برای خود درآمد کسب می‌کرد. او حتی پس از به شهرت رسیدن و طی دو مسابقه شطرنج در برابر رقیبان مطرح و استادان بزرگ این ورزش مانند ساموئل رشوسکی و گئورگ کولتانوفسکی قرار می‌گیرد. هرچند او بازی خود را در برابر کولتانوفسکی در عرض 41 حرکت واگذار کرد.
در سال 1929، سقوط بازار بورس باعث افت تولید نمایش روی صحنه شد و به همین دلیل بسیاری از هنرپیشه‌های فتوژنیک به هالیوود روی آوردند. در این زمان بوگارت به ایفای نقش در اولین فیلم‌هایش مشغول بود تا اینکه با هنرپیشه محبوب خود یعنی اسپنسر تریسی آشنا می‌شود. دوستی عمیقی میان او و تریسی شکل می‌گیرد و در سال 1930 برای نخستین و آخرین‌بار این دو هنرپیشه در یک فیلم (با نام «بالای رودخانه» به کارگردانی جان فورد) در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. در بین سال‌های 1930 تا 1935 بوگارت مدام در حال سفر از نیویورک به هالیوود بود و از دوره‌های كاری طولاني رنج می‌برد و مرگ پدرش نیز باعث شد تا او بشدت افسرده شود، اما با فرارسیدن سال 1936 و بازی او در چندین فیلم، این هنرپیشه مورد توجه منتقدان قرار می‌گیرد و موفق به عقد چندین قرارداد نیز می‌شود که یکی از مهم‌ترین آنها به همکاریش با کمپانی برادران وارنر بازمی‌گردد. نکته‌ای که باعث موفقیت بوگارت شد حضور او در نقش‌های متنوع بود که سرانجام و در دهه 1949 و با بازی در فیلم‌هایی چون «کوه مرتفع» (1941) و «کازابلانکا» (1942) او را تبدیل به یک ستاره کرد. بوگارت در فیلم دوم در کنار اینگرید برگمان به ایفای نقش پرداخت. فیلم «کازابلانکا» نیز از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به عنوان برترین فیلم عاشقانه و پس از فیلم «همشهری کین» در رتبه دوم برترین فیلم‌های تمام دوران قرار گرفت. این فیلم همچنین جایزه اسکار بهترین فیلم سال را از آن خود کرد.
از این پس دیگر همفری بوگارت یک هنرپیشه افسانه‌ای به شمار می‌رفت، اما هنوز اثری از جایزه اسکار در کارنامه او به چشم نمی‌خورد تا اینکه در سال 1951 بازی او در کنار کاترین هپبورن در فیلم «ملکه آفریقایی» نتیجه داد و جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول مرد به همفری بوگارت اهدا شد. در سال 1953 بوگارت در یک سانحه اتومبیل بشدت آسیب می‌بیند و تعدادی از دندان‌هایش می‌شکند به طوری که توانایی صحبت کردن را تا مدت‌ها از دست می‌دهد. او در این مدت مشغول بازی در فیلم «شیطان را شکست بده» به کارگردانی جان هاستن بود. این مسأله هاستن را که از دوستان نزدیک وی نیز به شمار می‌رفت بر آن می‌دارد تا از هنرپیشه‌های دیگری برای تقلید صدای بوگارت در بعضی از دیالوگ‌ها استفاده کند.
همفری بوگارت سرانجام در سال 1957 و زمانی که تنها 57 سال داشت بر اثر سرطان حنجره در لس‌آنجلس کالیفرنیا درگذشت. برخی از شایعه‌ها مصرف بیش از حد الکل را عامل اصلی بروز این بیماری و افت شدید سلامت بوگارت معرفی می‌کنند. بعد از مرگ، ستاره‌ای در راهروی مشاهیر هالیوود برای بزرگداشت بوگارت به وی تعلق گرفت. در مراسم وداع با بوگارت هنرپیشه‌های مطرحی چون رونالد ریگان(رئیس‌جمهور سال‌های بعد ایالات متحده)، گرگوری پک، گری کوپر، بیلی وایلدر، اسپنسر تریسی و کاترین هپبورن حضور داشتند. شدت ناراحتی اسپنسر تریسی در آن زمان به حدی بود که مانع از آن شد تا وی بتواند در این مراسم صحبت کند و به همین خاطر جان هاستن از او چنین یاد می‌کند: «هرگز کس دیگری مانند او نخواهد آمد». مشاهیر
درباره همفری بوگارت
یادگار کازابلانکا
اگر از انستیتوی فیلم آمریکا یا نشریه «اینترتینمنت ویکلی» درباره بهترین هنرپیشه تاریخ سینما سؤال کنید، بی‌درنگ این نام را خواهید شنید؛ «همفری بوگارت». وی در فهرستی که این دو مؤسسه ارائه می‌دهند بالاتر از نام‌های بزرگی چون کری گرانت، چارلی چاپلین و مارلون براندو جای می‌گیرد.
تاریخ تولد دقیق بوگارت مشخص نیست، اما بر اساس برخی نقل قول‌ها او پنج روز پیش از شروع قرن بیستم و در شهر نیویورک متولد شد. پدرش یک جراح متخصص قلب و ریه و مادرش نیز یک هنرمند در بخش طراحی‌های تبلیغاتی بود. در ابتدا و مانند بیشتر خانواده‌های متوسط نیویورکی، والدین بوگارت او را به مدرسه‌ای خصوصی فرستادند اما همفری علاقه چندانی به تکالیف بعد از مدرسه نشان نمی‌داد و سرانجام پس از ورود به آکادمی نامدار فیلیس از مدرسه اخراج شد. این امر باعث شد تا او به عشق و علاقه‌ای که به دریا داشت پاسخ مثبت دهد و راه عضویت در نیروی دریایی را در پیش گیرد، اما آغاز هنرپیشگی بوگارت به سال 1921 و زمانی بازمی‌گردد که او پس از پایان خدمت در نیروی دریایی، یک شغل دفتری را در شرکت ورلد فیلمز شروع می‌کند. او در این مدت تصمیم می‌گیرد تا کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی و تهیه‌کنندگی را امتحان کند، اما این هنرپیشگی روی صحنه بود که به او فرصتی داد تا خود را در سینما مطرح کند. تمام استعداد بوگارت در هنرپیشگی خلاصه نمی‌شد چراکه او یک شطرنج‌باز زبردست نیز بود و پیش از آنکه وارد عالم هنرپیشگی شود، با بازی در پارک‌ها و به رخ کشیدن مهارتش در این ورزش برای خود درآمد کسب می‌کرد. او حتی پس از به شهرت رسیدن و طی دو مسابقه شطرنج در برابر رقیبان مطرح و استادان بزرگ این ورزش مانند ساموئل رشوسکی و گئورگ کولتانوفسکی قرار می‌گیرد. هرچند او بازی خود را در برابر کولتانوفسکی در عرض 41 حرکت واگذار کرد.
در سال 1929، سقوط بازار بورس باعث افت تولید نمایش روی صحنه شد و به همین دلیل بسیاری از هنرپیشه‌های فتوژنیک به هالیوود روی آوردند. در این زمان بوگارت به ایفای نقش در اولین فیلم‌هایش مشغول بود تا اینکه با هنرپیشه محبوب خود یعنی اسپنسر تریسی آشنا می‌شود. دوستی عمیقی میان او و تریسی شکل می‌گیرد و در سال 1930 برای نخستین و آخرین‌بار این دو هنرپیشه در یک فیلم (با نام «بالای رودخانه» به کارگردانی جان فورد) در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. در بین سال‌های 1930 تا 1935 بوگارت مدام در حال سفر از نیویورک به هالیوود بود و از دوره‌های كاری طولاني رنج می‌برد و مرگ پدرش نیز باعث شد تا او بشدت افسرده شود، اما با فرارسیدن سال 1936 و بازی او در چندین فیلم، این هنرپیشه مورد توجه منتقدان قرار می‌گیرد و موفق به عقد چندین قرارداد نیز می‌شود که یکی از مهم‌ترین آنها به همکاریش با کمپانی برادران وارنر بازمی‌گردد. نکته‌ای که باعث موفقیت بوگارت شد حضور او در نقش‌های متنوع بود که سرانجام و در دهه 1949 و با بازی در فیلم‌هایی چون «کوه مرتفع» (1941) و «کازابلانکا» (1942) او را تبدیل به یک ستاره کرد. بوگارت در فیلم دوم در کنار اینگرید برگمان به ایفای نقش پرداخت. فیلم «کازابلانکا» نیز از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به عنوان برترین فیلم عاشقانه و پس از فیلم «همشهری کین» در رتبه دوم برترین فیلم‌های تمام دوران قرار گرفت. این فیلم همچنین جایزه اسکار بهترین فیلم سال را از آن خود کرد.
از این پس دیگر همفری بوگارت یک هنرپیشه افسانه‌ای به شمار می‌رفت، اما هنوز اثری از جایزه اسکار در کارنامه او به چشم نمی‌خورد تا اینکه در سال 1951 بازی او در کنار کاترین هپبورن در فیلم «ملکه آفریقایی» نتیجه داد و جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول مرد به همفری بوگارت اهدا شد. در سال 1953 بوگارت در یک سانحه اتومبیل بشدت آسیب می‌بیند و تعدادی از دندان‌هایش می‌شکند به طوری که توانایی صحبت کردن را تا مدت‌ها از دست می‌دهد. او در این مدت مشغول بازی در فیلم «شیطان را شکست بده» به کارگردانی جان هاستن بود. این مسأله هاستن را که از دوستان نزدیک وی نیز به شمار می‌رفت بر آن می‌دارد تا از هنرپیشه‌های دیگری برای تقلید صدای بوگارت در بعضی از دیالوگ‌ها استفاده کند.
همفری بوگارت سرانجام در سال 1957 و زمانی که تنها 57 سال داشت بر اثر سرطان حنجره در لس‌آنجلس کالیفرنیا درگذشت. برخی از شایعه‌ها مصرف بیش از حد الکل را عامل اصلی بروز این بیماری و افت شدید سلامت بوگارت معرفی می‌کنند. بعد از مرگ، ستاره‌ای در راهروی مشاهیر هالیوود برای بزرگداشت بوگارت به وی تعلق گرفت. در مراسم وداع با بوگارت هنرپیشه‌های مطرحی چون رونالد ریگان(رئیس‌جمهور سال‌های بعد ایالات متحده)، گرگوری پک، گری کوپر، بیلی وایلدر، اسپنسر تریسی و کاترین هپبورن حضور داشتند. شدت ناراحتی اسپنسر تریسی در آن زمان به حدی بود که مانع از آن شد تا وی بتواند در این مراسم صحبت کند و به همین خاطر جان هاستن از او چنین یاد می‌کند: «هرگز کس دیگری مانند او نخواهد آمد». ارسال نظر
پربیننده