چیستا یثربی: چند سال پیش، دوستی داشتم که تصادف سختی داشت. موتور به او زد و خونریزی مغزی و شکستگی جمجمه و... با شانس زندگی 4 درصد، به اتاق جراحی رفت و زنده بیرون آمد اما تا یک سال هیچ چیز به یاد نداشت؛ حتی نام خود، همسر و فرزندانش را. یک سال روی تخت بود، بعد از یک سال به کمک دو نفر به سختی می‌توانست تعادل خود را حفظ کند و راه برود، بعد از یک سال و نیم به تدریج اسامی افراد نزدیک یادش آمد؛ اول فرزندانش، بعد همسر و خودش و بعد دیگران... مثل من که تازه با او آشنا شده بودم. یک روز به دفتر کار ما در بهزیستی آمد و ناگهان شروع به گریه کرد. سابقا معلم بود، اما حالا هیچ چیز نبود! به او گفتم: «مریم! باید خدا را شکر کنی که کم‌کم داری به یاد می‌آوری، هیچکس حتی فکر نمی‌کرد زنده بمانی، پس چرا گریه می‌کنی؟» آهسته گفت: «خاطره...، هیچ خاطره‌ای ندارم، انگار خالی‌ام، درباره گذشته... خیلی دردناکه. هیچ چیز به یاد نمی‌آرم، حتی قیافه مادرمو، چیستا! نمی‌دونی خاطره نداشتن از مرگ بدتره...». آن موقع منظورش را نمی‌فهمیدم. 22 ساله بودم و خیلی هم خاطره‌ای نداشتم و او 40 ساله بود. شوهرش او را به خارج از کشور برد و دیگر از او خبری به دست نیاوردم اما اکنون که تقریبا به سن او رسیده‌ام، منظورش را کاملا می‌فهمم. می‌دانم که خاطرات، حتی دردناک‌ترین آن مثل فوت پدر، مادر یا حتی مریضی یکی از عزیزان چقدر برای انسان، عزیز است؛ عزیز، اما شاید دردناک! ولی به هر حال خاطره است و نشان می‌دهد که ما از سیاهچاله یا کره مریخ به اینجا پرتاب نشده‌ایم و دورانی را طی کرده‌ایم تا به این مرحله از عمرمان رسیده‌ایم؛ به این مرحله از رنج و درد آشنایی و دوست داشتن دیگران. می‌دانید در سوره مبارکه علق که اولین سوره‌ای است که بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده، چه چیزی را بیش از هر چیز دیگری دوست دارم؟ نکته‌ای که به نظر من اساس دین ما و تربیت اسلامی است. همین دو آیه مبارکه که می‌فرماید: «همان کس که به وسیله قلم آموخت، آنچه را که انسان نمی‌دانست به او آموخت...». وقتی پایان‌نامه دکترای روانشناسی تربیتی‌ام را می‌نوشتم با همین آيه از سوره علق شروع کردم. استاد راهنمای من کانادایی بود و به من گفت: «چه جمله‌های فوق‌العاده‌ای! از کجا پیدا کردی؟» به او گفتم: «مرجع را زیرش نوشته‌ام، بخوانید!» خواند، لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت: «این اولین سوره پیامبر شما بود؟» گفتم: «بله، چهارمین و پنجمین آیه‌اش...». گفت: «عجیب است، پیامبری که با قلم شروع می‌کند و یاد گرفتن، فکر می‌کردم پیامبران همیشه از فقر و بی‌عدالتی جامعه شروع می‌کنند...». گفتم: «اگر قلم باشد و یاد گرفتن، فقر و بی‌عدالتی هم نخواهد بود». ترجمه انگلیسی قرآن را از من خواست. چند روز بعد متفکرانه مرا صدا زد و گفت: «می‌دانید کتاب آسمانی شما، یک کتاب تربیتی است؟» گفتم «برای همین آن را منبع پایان‌نامه روانشناسی خود انتخاب کرده‌ام، چون پر از قصه، تجربه، خاطره و مثال است. پیامبر ما از طریق مثال به مردم آموزش می‌داد. قصه‌های اقوام پیشین را نقل می‌کرد و خاطره... «اگر از این خاطرات و تجربیات عبرت بگیرید!» حالا بعد از این همه سال، شیوه کار من در روانشناسی تربیتی با بچه‌ها سعی در ایجاد خاطره‌های مثبت است. می‌گویند «اگر کودک به اندازه کافی در سن رشد خاطره داشته باشد حتما در آینده آدم باانگیزه و موفقی خواهد شد». نگاهی به زندگی بزرگان نشان می‌دهد آنها حتی خاطرات 3 یا 4 سالگی خود را به یاد دارند، حتی اگر تلخ بوده باشد. برای نسل بعد خاطره درست کنیم، این وظیفه ما است. خاطرات عزیز و دردناک ما را احسن المخلوقین کرده اند، به این خاطرات احترام بگذارید. خاطرات، خاطرات عزیز و دردناک
چیستا یثربی: چند سال پیش، دوستی داشتم که تصادف سختی داشت. موتور به او زد و خونریزی مغزی و شکستگی جمجمه و... با شانس زندگی 4 درصد، به اتاق جراحی رفت و زنده بیرون آمد اما تا یک سال هیچ چیز به یاد نداشت؛ حتی نام خود، همسر و فرزندانش را. یک سال روی تخت بود، بعد از یک سال به کمک دو نفر به سختی می‌توانست تعادل خود را حفظ کند و راه برود، بعد از یک سال و نیم به تدریج اسامی افراد نزدیک یادش آمد؛ اول فرزندانش، بعد همسر و خودش و بعد دیگران... مثل من که تازه با او آشنا شده بودم. یک روز به دفتر کار ما در بهزیستی آمد و ناگهان شروع به گریه کرد. سابقا معلم بود، اما حالا هیچ چیز نبود! به او گفتم: «مریم! باید خدا را شکر کنی که کم‌کم داری به یاد می‌آوری، هیچکس حتی فکر نمی‌کرد زنده بمانی، پس چرا گریه می‌کنی؟» آهسته گفت: «خاطره...، هیچ خاطره‌ای ندارم، انگار خالی‌ام، درباره گذشته... خیلی دردناکه. هیچ چیز به یاد نمی‌آرم، حتی قیافه مادرمو، چیستا! نمی‌دونی خاطره نداشتن از مرگ بدتره...». آن موقع منظورش را نمی‌فهمیدم. 22 ساله بودم و خیلی هم خاطره‌ای نداشتم و او 40 ساله بود. شوهرش او را به خارج از کشور برد و دیگر از او خبری به دست نیاوردم اما اکنون که تقریبا به سن او رسیده‌ام، منظورش را کاملا می‌فهمم. می‌دانم که خاطرات، حتی دردناک‌ترین آن مثل فوت پدر، مادر یا حتی مریضی یکی از عزیزان چقدر برای انسان، عزیز است؛ عزیز، اما شاید دردناک! ولی به هر حال خاطره است و نشان می‌دهد که ما از سیاهچاله یا کره مریخ به اینجا پرتاب نشده‌ایم و دورانی را طی کرده‌ایم تا به این مرحله از عمرمان رسیده‌ایم؛ به این مرحله از رنج و درد آشنایی و دوست داشتن دیگران. می‌دانید در سوره مبارکه علق که اولین سوره‌ای است که بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده، چه چیزی را بیش از هر چیز دیگری دوست دارم؟ نکته‌ای که به نظر من اساس دین ما و تربیت اسلامی است. همین دو آیه مبارکه که می‌فرماید: «همان کس که به وسیله قلم آموخت، آنچه را که انسان نمی‌دانست به او آموخت...». وقتی پایان‌نامه دکترای روانشناسی تربیتی‌ام را می‌نوشتم با همین آيه از سوره علق شروع کردم. استاد راهنمای من کانادایی بود و به من گفت: «چه جمله‌های فوق‌العاده‌ای! از کجا پیدا کردی؟» به او گفتم: «مرجع را زیرش نوشته‌ام، بخوانید!» خواند، لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت: «این اولین سوره پیامبر شما بود؟» گفتم: «بله، چهارمین و پنجمین آیه‌اش...». گفت: «عجیب است، پیامبری که با قلم شروع می‌کند و یاد گرفتن، فکر می‌کردم پیامبران همیشه از فقر و بی‌عدالتی جامعه شروع می‌کنند...». گفتم: «اگر قلم باشد و یاد گرفتن، فقر و بی‌عدالتی هم نخواهد بود». ترجمه انگلیسی قرآن را از من خواست. چند روز بعد متفکرانه مرا صدا زد و گفت: «می‌دانید کتاب آسمانی شما، یک کتاب تربیتی است؟» گفتم «برای همین آن را منبع پایان‌نامه روانشناسی خود انتخاب کرده‌ام، چون پر از قصه، تجربه، خاطره و مثال است. پیامبر ما از طریق مثال به مردم آموزش می‌داد. قصه‌های اقوام پیشین را نقل می‌کرد و خاطره... «اگر از این خاطرات و تجربیات عبرت بگیرید!» حالا بعد از این همه سال، شیوه کار من در روانشناسی تربیتی با بچه‌ها سعی در ایجاد خاطره‌های مثبت است. می‌گویند «اگر کودک به اندازه کافی در سن رشد خاطره داشته باشد حتما در آینده آدم باانگیزه و موفقی خواهد شد». نگاهی به زندگی بزرگان نشان می‌دهد آنها حتی خاطرات 3 یا 4 سالگی خود را به یاد دارند، حتی اگر تلخ بوده باشد. برای نسل بعد خاطره درست کنیم، این وظیفه ما است. خاطرات عزیز و دردناک ما را احسن المخلوقین کرده اند، به این خاطرات احترام بگذارید. ارسال نظر
پربیننده