عبدالرضا داوری*
برای بخش زیادی از مردم جامعه ما نیمه پنهان آشوب‌های اخیر آشکار نبود. اتاق فرمانی که این آشوب‌ها را هدایت می‌کرد و در سطح جامعه آن را به کف خیابان می‌کشاند، درواقع تاریکخانه‌ای بود که بخشی از نیروهای سیاسی جامعه در آن برنامه‌ریزی آشوب را به عهده داشتند اما دادگاه علنی محاکمه سران آشوب، این تاریکخانه را روشن کرد و آن اتاق امن را در یک اتاق شیشه‌ای قرار داد. مسلما زمانی که علل و چرایی حوادث رخ داده در جریان انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری برای مردم روشن شود و آنها دریابند که این اتفاق‌ها یک فرآیند طبیعی نبوده بلکه یک پروژه و طرح از پیش طراحی شده است، طبیعتا واکنش نشان خواهند داد و قطعا مردم، اغتشاشگران و برنامه‌های آنان را با دیده تردید می‌نگرند. از سوی دیگر با برگزاری این دادگاه به «زیست سیاسی» جریان آشوب خدشه جدی وارد شد. جریانی که اغتشاشات و آشوب‌ها را برنامه‌ریزی می‌کرد الان دچار سکته مغزی شده چون مغز مرکزی آن از کار افتاده است. البته این جریان نشان داد که «غوغا زیست» است و همواره برای ادامه حیات خود به دنبال اشکال جدید می‌گردد. آنان می‌دانند که مجبورند در شکل جدید خود از چهره‌های نو و شیوه‌های بدیع استفاده کنند و در این بین رسانه‌های بیگانه نقش مهمی دارند. این رسانه‌ها با چهره سازی می‌کوشند الزامات جریان آشوب را فراهم کنند تا آنان به بن بست نرسند. این دادگاه همچنین نقش سازمان مجاهدین، حزب مشارکت و حزب کارگزاران را در دامن زدن و برنامه‌ریزی آشوب‌های اخیر به خوبی نشان داد. جالب این جاست که اگر به اساسنامه این 3حزب نگاهی بیندازیم، این احزاب نه تنها به نظام وفادار نبوده‌اند بلکه به مقرراتی که خودشان هم وضع کرده‌اند بی‌وفایی کرده‌اند. طبیعی است هنگامی كه یک ساختار سیاسی علاوه بر اینکه قواعد سیاسی کشور را زیر پا می‌گذارد با توطئه‌گری‌هایی که انجام داده از چارچوبی که برای خودش مشخص کرده هم عدول کرده است، از لحاظ قانونی دارای مشروعیت نیست و مراجع ذی‌صلاح باید با قاطعیت با این دسته از احزاب و گروه‌ها برخورد کنند. مطالب مهم بیان شده از سوی متهمان در این دادگاه نیز می‌تواند چرایی اصرار برخی از چهره‌های سیاسی را در آزادی بی قید و شرط سران آشوب آشکار سازد. کسانی که آزادی فوری آشوبگران را درخواست می‌کردند، نگران این نکته بودند که پشت صحنه وقایع اخیرآشکار و نقش آنان در این موضوع مشخص شود. بخشی از اعترافات آقای ابطحی هم ناظر بر دخالت و نقش داشتن برخی از چهره‌های سرشناس نظام است که از یک سو نقش اساسی برادامه آشوب‌ها داشته‌اند و از سوی دیگر بر آزادی بی چون و چرای همه زندانیان تاکید می‌کرده‌اند. قاعدتا این افراد شریک جرم محسوب می‌شوند و باید پای میز محاکمه کشیده شوند. از سوی دیگر تاکید بر آزادی فوری تمام زندانیان بیانگر این است که نیروهای عملیاتی و مغز متفکر آشوب‌ها با زندانی شدن از گردونه خارج شده‌اند و آنان در تلاش بودند با آزاد شدن این افراد، حلقه آسیب دیده آشوب را تکمیل کنند و ناآرامی‌های اخیر را ادامه دهند.
*استاد دانشگاه و تحلیلگر مسائل سیاسی
نور در تاریکخانه سران آشوب
عبدالرضا داوری*
برای بخش زیادی از مردم جامعه ما نیمه پنهان آشوب‌های اخیر آشکار نبود. اتاق فرمانی که این آشوب‌ها را هدایت می‌کرد و در سطح جامعه آن را به کف خیابان می‌کشاند، درواقع تاریکخانه‌ای بود که بخشی از نیروهای سیاسی جامعه در آن برنامه‌ریزی آشوب را به عهده داشتند اما دادگاه علنی محاکمه سران آشوب، این تاریکخانه را روشن کرد و آن اتاق امن را در یک اتاق شیشه‌ای قرار داد. مسلما زمانی که علل و چرایی حوادث رخ داده در جریان انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری برای مردم روشن شود و آنها دریابند که این اتفاق‌ها یک فرآیند طبیعی نبوده بلکه یک پروژه و طرح از پیش طراحی شده است، طبیعتا واکنش نشان خواهند داد و قطعا مردم، اغتشاشگران و برنامه‌های آنان را با دیده تردید می‌نگرند. از سوی دیگر با برگزاری این دادگاه به «زیست سیاسی» جریان آشوب خدشه جدی وارد شد. جریانی که اغتشاشات و آشوب‌ها را برنامه‌ریزی می‌کرد الان دچار سکته مغزی شده چون مغز مرکزی آن از کار افتاده است. البته این جریان نشان داد که «غوغا زیست» است و همواره برای ادامه حیات خود به دنبال اشکال جدید می‌گردد. آنان می‌دانند که مجبورند در شکل جدید خود از چهره‌های نو و شیوه‌های بدیع استفاده کنند و در این بین رسانه‌های بیگانه نقش مهمی دارند. این رسانه‌ها با چهره سازی می‌کوشند الزامات جریان آشوب را فراهم کنند تا آنان به بن بست نرسند. این دادگاه همچنین نقش سازمان مجاهدین، حزب مشارکت و حزب کارگزاران را در دامن زدن و برنامه‌ریزی آشوب‌های اخیر به خوبی نشان داد. جالب این جاست که اگر به اساسنامه این 3حزب نگاهی بیندازیم، این احزاب نه تنها به نظام وفادار نبوده‌اند بلکه به مقرراتی که خودشان هم وضع کرده‌اند بی‌وفایی کرده‌اند. طبیعی است هنگامی كه یک ساختار سیاسی علاوه بر اینکه قواعد سیاسی کشور را زیر پا می‌گذارد با توطئه‌گری‌هایی که انجام داده از چارچوبی که برای خودش مشخص کرده هم عدول کرده است، از لحاظ قانونی دارای مشروعیت نیست و مراجع ذی‌صلاح باید با قاطعیت با این دسته از احزاب و گروه‌ها برخورد کنند. مطالب مهم بیان شده از سوی متهمان در این دادگاه نیز می‌تواند چرایی اصرار برخی از چهره‌های سیاسی را در آزادی بی قید و شرط سران آشوب آشکار سازد. کسانی که آزادی فوری آشوبگران را درخواست می‌کردند، نگران این نکته بودند که پشت صحنه وقایع اخیرآشکار و نقش آنان در این موضوع مشخص شود. بخشی از اعترافات آقای ابطحی هم ناظر بر دخالت و نقش داشتن برخی از چهره‌های سرشناس نظام است که از یک سو نقش اساسی برادامه آشوب‌ها داشته‌اند و از سوی دیگر بر آزادی بی چون و چرای همه زندانیان تاکید می‌کرده‌اند. قاعدتا این افراد شریک جرم محسوب می‌شوند و باید پای میز محاکمه کشیده شوند. از سوی دیگر تاکید بر آزادی فوری تمام زندانیان بیانگر این است که نیروهای عملیاتی و مغز متفکر آشوب‌ها با زندانی شدن از گردونه خارج شده‌اند و آنان در تلاش بودند با آزاد شدن این افراد، حلقه آسیب دیده آشوب را تکمیل کنند و ناآرامی‌های اخیر را ادامه دهند.
*استاد دانشگاه و تحلیلگر مسائل سیاسی
ارسال نظر
پربیننده