ارنست همينگوي در كتاب زنگ‌ها براي چه كسي به صدا درمي‌آيد بازي عشق و مرگ را به تصوير مي‌كشد و اين‌بار نوبت به پيرمرد مهربان جزيره رسيد تا آخرين زنگ براي او... . یک دقیقه سکوت در نخستین بازی فصل جدید به احترام بابی رابسون، مردی که بعد از 76 سال در صبح تلخ جمعه، سی و یکم جولای پس از سال‌ها دست و پنجه نرم کردن با سرطان، چشم از جهان فرو بست. بدون استثنا تمام بازیکنان جزیره با بستن بازوبند مشکی در روزهای هفتم، هشتم و نهم آگوست در سه بازی اول فصل جدید لیگ برتر با خانواده او همدردی می‌کنند. این بیانیه‌ای است که از سوی اتحادیه فوتبال انگلیس و سازمان لیگ‌شان روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفته است. بدون شک باید او را پرافتخارترین مربی در رده ملی انگلستان خطاب کنیم؛ پیرمردی که تا امروز کسی نتوانسته رکورد او را بشکند. او در جام جهانی 1990 با روش منحصر به فردش سبب شد تا انگلیس در جمع چهار تیم صعودکننده به نیمهنهایی قرار بگیرد و اگر آن شب نحس ضیافت پنالتی‌ها برابر آلمان‌غربی نبود شاید افتخار حضور در فینال نیز نصیب پسران او می‌شد. نمایش خیره‌کننده شاگردان سربابی همان حلقه مفقوده‌ای بود که از سال 1996 به بعد کسی از انگلیسی‌ها مشاهده نکرده بود و حتی حضور در مرحله نیمهنهایی خاطره تلخ شکست مشکوک برابر آرژانتین در مکزیک را از یادها تا حدودی پاک کرده بود، اما افتخارات و عظمت رابسون تنها به این نقطه ختم نمی‌شود، به طوری که نشستن روی نیمکت مربیگری غول‌های اروپایی نظیر بارسلونا، آیندهوون و اسپورتینگ لیسبون کارنامه او را کاملا درخشان می‌کند. بعدها در همین باره «آلفونس گادال» قائم مقام آن زمان بارسا می‌گوید: «در بارسلونا فقدان شخصی مانند او کاملا احساس می‌شود، جهان فوتبال مرد محترمی را از دست داد که در تاریخ فوتبال در زمینه ملی و باشگاهی جاودانه بود».
البته این موضوع بیشتر در نزد کلاغ‌ها (نیوکاسل) دیده می‌شود، آنها به‌خوبی می‌دانند که چه اسطوره مهربانی از میانشان رفته و به همین دلیل است که در نخستین تمرین تیم بعد از خبر مرگ بابی یک دقیقه سکوت می‌کنند. سکوت برای مربی‌ای که از سال 1998 تا 2004 جوانان زیادی را به فوتبال جزیره معرفی کرده و سنت جیمزپارک تا ابد نمی‌تواند خاطره حضور او را از یاد ببرد و شاید بارزترین نکته اصلی مبارزه او با سرطان بود؛ بیماری‌ای که به شکل تومور مغزی مربی خوشفکر انگلیسی را آنقدر آزار داد که سرانجام تسلیم مرگ شد و حالا بايد بگوييم: «خداحافظ پيرمرد».
رابسونی که می‌شناسیم و دوستش داریم
سر الکس فرگوسن: «در این 23 سال حضورم در فوتبال انگلیسی هرگز مردی را با خصوصیات بابی ندیده‌ام، او یکی از بزرگ‌ترین و بهترین دوستان من بود. رابسون شخصیت پیچیده‌ای داشت و هر کسی که او را می‌شناخت به خوبی می‌دانست که بابی می‌تواند با ایده‌هایش در هر بازی غیرقابل پیش‌بینی باشد».
ژوزه مورینیو: پنج سال همکاری مورینیو در اسپورتینگ، پورتو و بارسلونا سبب شده تا او به مرز پختگی امروز برسد. «او تنها کسی است که هرگز به معنای واقعی نمی‌میرد، به دلیل اینکه هیچ کسی نمی‌تواند تاثیر او در فوتبال را نادیده بگیرد. برد و باخت و اینگونه مسائل نمی‌تواند فاکتورهای اصلی در درخشش کاری او به حساب بیاید، تنها چیزی که بیش از هر چیز اهمیت دارد، این است که او افراد زیادی را در فوتبال تربیت کرده و من به خوبی می‌دانم که بابی چقدر باارزش بود و به همین دلیل عاشقانه دوستش دارم».
فابیو کاپلو: « او مرد فوق‌العاده‌ای بود، یک جنتلمن واقعی و تنها چیزی که کمی آزاردهنده به نظر می‌رسد این است که سرطان بر او غلبه کرد اما هرگز از خاطره‌ها نمی‌رود. او واقعا مرد بزرگی بود و همه ما به خوبی به یاد داریم که چگونه تیم ملی انگلیس را تا مرحله نیمهنهایی جام جهانی 90 ایتالیا رهنمون کرد».
پل گاسکوئین:« واقعا در این باره نمی‌توانم حرفی بزنم. او را به اندازه پدرم دوست داشتم و در حقیقت بابی پدر دوم من بود و من نیز همیشه احساس می‌کردم برای او مانند پسرش هستم؛ یک رابطه احساسی دوطرفه و نمی‌توانم توضیح دهم که بابی تا چه اندازه برای من بااهمیت بود و مرد‌نش برایم غیرقابل باور است. او به من این شانس را داد تا در جام جهانی بازی و خودم را به جهان معرفی کنم... من عاشقش بودم».
آلن شیرر: «از دست دادن او برای هر کسی تاسف‌برانگیز بود، نه‌تنها آنهایی که در فوتبال حضور داشتند بلکه تمام کسانی که بابی را در زندگی خصوصی می‌شناختند متاثر شدند». یک دقیقه سکوت برای مرگ سربابی رابسون
خداحافظ پيرمرد
ارنست همينگوي در كتاب زنگ‌ها براي چه كسي به صدا درمي‌آيد بازي عشق و مرگ را به تصوير مي‌كشد و اين‌بار نوبت به پيرمرد مهربان جزيره رسيد تا آخرين زنگ براي او... . یک دقیقه سکوت در نخستین بازی فصل جدید به احترام بابی رابسون، مردی که بعد از 76 سال در صبح تلخ جمعه، سی و یکم جولای پس از سال‌ها دست و پنجه نرم کردن با سرطان، چشم از جهان فرو بست. بدون استثنا تمام بازیکنان جزیره با بستن بازوبند مشکی در روزهای هفتم، هشتم و نهم آگوست در سه بازی اول فصل جدید لیگ برتر با خانواده او همدردی می‌کنند. این بیانیه‌ای است که از سوی اتحادیه فوتبال انگلیس و سازمان لیگ‌شان روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفته است. بدون شک باید او را پرافتخارترین مربی در رده ملی انگلستان خطاب کنیم؛ پیرمردی که تا امروز کسی نتوانسته رکورد او را بشکند. او در جام جهانی 1990 با روش منحصر به فردش سبب شد تا انگلیس در جمع چهار تیم صعودکننده به نیمهنهایی قرار بگیرد و اگر آن شب نحس ضیافت پنالتی‌ها برابر آلمان‌غربی نبود شاید افتخار حضور در فینال نیز نصیب پسران او می‌شد. نمایش خیره‌کننده شاگردان سربابی همان حلقه مفقوده‌ای بود که از سال 1996 به بعد کسی از انگلیسی‌ها مشاهده نکرده بود و حتی حضور در مرحله نیمهنهایی خاطره تلخ شکست مشکوک برابر آرژانتین در مکزیک را از یادها تا حدودی پاک کرده بود، اما افتخارات و عظمت رابسون تنها به این نقطه ختم نمی‌شود، به طوری که نشستن روی نیمکت مربیگری غول‌های اروپایی نظیر بارسلونا، آیندهوون و اسپورتینگ لیسبون کارنامه او را کاملا درخشان می‌کند. بعدها در همین باره «آلفونس گادال» قائم مقام آن زمان بارسا می‌گوید: «در بارسلونا فقدان شخصی مانند او کاملا احساس می‌شود، جهان فوتبال مرد محترمی را از دست داد که در تاریخ فوتبال در زمینه ملی و باشگاهی جاودانه بود».
البته این موضوع بیشتر در نزد کلاغ‌ها (نیوکاسل) دیده می‌شود، آنها به‌خوبی می‌دانند که چه اسطوره مهربانی از میانشان رفته و به همین دلیل است که در نخستین تمرین تیم بعد از خبر مرگ بابی یک دقیقه سکوت می‌کنند. سکوت برای مربی‌ای که از سال 1998 تا 2004 جوانان زیادی را به فوتبال جزیره معرفی کرده و سنت جیمزپارک تا ابد نمی‌تواند خاطره حضور او را از یاد ببرد و شاید بارزترین نکته اصلی مبارزه او با سرطان بود؛ بیماری‌ای که به شکل تومور مغزی مربی خوشفکر انگلیسی را آنقدر آزار داد که سرانجام تسلیم مرگ شد و حالا بايد بگوييم: «خداحافظ پيرمرد».
رابسونی که می‌شناسیم و دوستش داریم
سر الکس فرگوسن: «در این 23 سال حضورم در فوتبال انگلیسی هرگز مردی را با خصوصیات بابی ندیده‌ام، او یکی از بزرگ‌ترین و بهترین دوستان من بود. رابسون شخصیت پیچیده‌ای داشت و هر کسی که او را می‌شناخت به خوبی می‌دانست که بابی می‌تواند با ایده‌هایش در هر بازی غیرقابل پیش‌بینی باشد».
ژوزه مورینیو: پنج سال همکاری مورینیو در اسپورتینگ، پورتو و بارسلونا سبب شده تا او به مرز پختگی امروز برسد. «او تنها کسی است که هرگز به معنای واقعی نمی‌میرد، به دلیل اینکه هیچ کسی نمی‌تواند تاثیر او در فوتبال را نادیده بگیرد. برد و باخت و اینگونه مسائل نمی‌تواند فاکتورهای اصلی در درخشش کاری او به حساب بیاید، تنها چیزی که بیش از هر چیز اهمیت دارد، این است که او افراد زیادی را در فوتبال تربیت کرده و من به خوبی می‌دانم که بابی چقدر باارزش بود و به همین دلیل عاشقانه دوستش دارم».
فابیو کاپلو: « او مرد فوق‌العاده‌ای بود، یک جنتلمن واقعی و تنها چیزی که کمی آزاردهنده به نظر می‌رسد این است که سرطان بر او غلبه کرد اما هرگز از خاطره‌ها نمی‌رود. او واقعا مرد بزرگی بود و همه ما به خوبی به یاد داریم که چگونه تیم ملی انگلیس را تا مرحله نیمهنهایی جام جهانی 90 ایتالیا رهنمون کرد».
پل گاسکوئین:« واقعا در این باره نمی‌توانم حرفی بزنم. او را به اندازه پدرم دوست داشتم و در حقیقت بابی پدر دوم من بود و من نیز همیشه احساس می‌کردم برای او مانند پسرش هستم؛ یک رابطه احساسی دوطرفه و نمی‌توانم توضیح دهم که بابی تا چه اندازه برای من بااهمیت بود و مرد‌نش برایم غیرقابل باور است. او به من این شانس را داد تا در جام جهانی بازی و خودم را به جهان معرفی کنم... من عاشقش بودم».
آلن شیرر: «از دست دادن او برای هر کسی تاسف‌برانگیز بود، نه‌تنها آنهایی که در فوتبال حضور داشتند بلکه تمام کسانی که بابی را در زندگی خصوصی می‌شناختند متاثر شدند». ارسال نظر
پربیننده