آیا رستگاران نخستین همکاریتان با آقای مقدم بود؟
من قبل از این هم یک همکاری با سیروس مقدم داشتم. کاری بود به نام «روزی برای خوشبختی» به همین دلیل شناختی از هم داشتیم و چون کار قبلی‌مان کار بدی نشد فکر کردیم که این همکاری هم می‌تواند خوب باشد.
همه شخصیت‌های سریال ساخته و پرداخته ذهن شما بودند یا به مرور زمان دچار دگرگونی شدند؟
به هر حال کلیت شخصیت‌ها حفظ شد، ولی این طبیعی است که موقع اجرا کمی عوض شود.
روی کدام شخصیت بیشتر از همه تغییر اعمال شد؟
هیچ‌کدام.
این را پرسیدم چون آقای مقدم زیاد روی فیلمنامه تکیه نمی‌کنند.
برای من این اتفاق نیفتاده او دارای کاراکتری بسیار امانتدار است و من هم به هیچ‌وجه نمی‌توانم با کسانی که در فیلمنامه دست می‌برند، کار کنم.
روزپخش بودن سریال به این دلیل که هنوز هم مشغول تصویر‌برداری هستند به نوشته شما لطمه نزد؟
نه، کاری به نوشته من نداشت چون من همیشه 15-10 قسمت از آنها جلوترم اما این کار یک حسن هم دارد چون من هنوز قسمت آخر را ننوشته‌ام و می‌خواهم بدانم بازخوردهای مردم به چه شکل است بعد قصه را ببندم.
بعضی از مجلات زرد برای سریال شما پایانی نوشتند که...
ببینید مجلات زرد آفت کل مطبوعات است. ما دو گروه مطبوعاتی داریم؛ یک طرف روزنامه‌نگارانی هستند که بسیار زحمتکش هستند که همیشه هم اذیت شده‌اند و به آنها توهین می‌شود و در طرف دیگر هم کسانی هستند که کارشان اذیت کردن و توهین کردن است. مجلات زرد دارای روحیات زرد و حرف‌های زرد هستند اما برای من عجیب است که چطور تلویزیون اقدامی نمی‌کند یا وزارت ارشاد برای کم کردن دامنه اینها دست به کار نمی‌شود. من اعتقادم این است که این جملات فضای مسمومی را ایجاد می‌کند. من چند روز پیش از خودم مصاحبه‌ای را خواندم که اصلا انجام نداده بودم. اینها نشریاتي با آب و هوایی پر از آلودگی هستند. من مطبوعاتی‌ها را می‌شناسم و می‌دانم که چقدر مظلوم و واقعا قابل احترام هستند.
بعضی از همین مجلات درباره کشته شدن پونه در انتهای سریال نوشته بودند که می‌خواهم بدانم تا چه اندازه صحت دارد؟
سازمان صدا و سیما بودجه زیادی برای یک کار می‌گذارد و خیلی بد است که یک دفعه یک مجله زردی که مخاطبش به هزار نفر هم نمی‌رسد می‌آید و زحمات این گروه بزرگ را از بین می‌برد که آنها هم از زیر زبان یک بازیگر بی‌مسؤولیت در گروه حرف را کشیده‌اند تا قصه را لو بدهد و من هم مجبور می‌شوم پایان را تغییر بدهم. آن مجلات حتی عکس‌های ما را می‌دزدند که این خیلی زشت است.
شخصیت‌ها در کارهای سیروس مقدم اغلب یا سیاه هستند یا سفید. فکر می‌کنید این اتفاق چقدر در رستگاران افتاده است؟
ما واقعا این نگاه را نداشتیم. سیروس مقدم تمام نوشته من را اجرا کرده است. اگر جایی ضعفی در کار دیده می‌شود، تمامش بر عهده من است. من هیچ فشاری چه از گروه و چه از سازمان نداشتم. تمام کاراکترهای من خاکستری هستند.
اما شخصیت شایسته خیلی ترشرو و عصبی است.
شخصیت شایسته درست‌ترین کاراکتری است که ما نوشتیم. به خاطر اینکه او قوانینی برای کارش دارد اما در عین حال بسیار خانواده‌دوست است. او هر روز به قاب عکس زنش سلام می‌کند، آدمی است که پای بچه‌ها و زندگی‌اش ایستاده است. او دارای یک سبک مدیریتی خاص برای زندگی‌اش است. من او را حاضر جواب می‌دانم نه ترشرو.
اما معمولا این افراد دوستی برای خود دارند که با او به این شکل رفتار نمی‌کنند اما شایسته حتی به دوستش (صمصامی) هم اعتماد نمی‌کند.
درست است اما او وقتی می‌بیند که اشتباه کرده می‌رود و از دلش درمی‌آورد. او آدم تنهایی نیست، او یک یار گرمابه و گلستانی به نام صمصامی دارد. شایسته آدم مینی‌مالیستی است او در روابط با افراد گزیده‌گویی می‌کند اما با صمصامی درد دل و حتی در برابر او بغض می‌کند. حتی در ادامه، روابطش با عروسش هم جالب‌تر می‌شود البته از نوع خودش. ببینید ما کمی باید صبرمان را بیشتر کنیم.
در قسمت‌های بعد کاوه و احمدرضا را می‌شناسیم. ما قصه‌ای عشقی نداریم که حول دو نفر باشد اصولا قصه‌های عشقی برای من جذابیتی ندارد. ما از یک ضد قهرمان به اسم پوریا پورسرخ برای کاراکتر کاوه استفاده کردیم. به هر حال مطمئن باشید در ادامه، قصه جوری پیش می‌رود که شما با شخصیت شایسته همدردی بیشتری خواهید کرد.
ببینید اتفاق بدی که برای سریال‌های ما می‌افتد این است که نقاط عطف قصه در آنها قابل حدس است بر فرض مثال من از الان می‌دانم که کاوه قرار است عاشق رویا شود...
من فکر نمی‌کنم که این اتفاق بیفتد البته از دید یک بیننده می‌گویم. اما اینکه اتفاقی قابل حدس است به این دلیل است که مردم شعورشان بالاست و خیلی چیزها را می‌توانند حدس بزنند. بیننده‌های ما حواسشان جمع است. به همین دلیل این موضوع اصلا برای من خیلی عجیب و غریب نیست و چیزهای مهم‌تری برای نوشتن وجود دارد؛ مثل خانواده‌محوری در سریال. من دینی به خانواده‌ام دارم که باید ادا کنم.
پلیس سریال‌های ما معمولا قهرمان است اما شما در رستگاران از این حادثه جلوگیری کردید و پلیس جدیدی را نشان داده‌اید؛ پلیسی که بسیار خشک و جدی است، بدون حتی یک لبخند... .
همان‌طور که مطبوعاتی‌ها می‌توانند مظلوم باشند، پلیس‌ها هم به همین شکلند. پلیس باید قوانینی را اجرا کند که به مذاق خیلی‌ها سازگار نیست. آرش مجیدی شخصیتی خوش‌چهره و خوش‌صداست و بازی خیلی خوبی هم دارد و به نظر من انتخاب خیلی خوبی برای این نقش بود. من اعتقاد دارم که پلیس ما باید جذاب باشد. مرزی بین خشونت و قاطعیت وجود دارد او نمی‌تواند اهمال را تحمل کند چون او سوپرمن نیست و زمانی برای پیدا کردن سرنخ‌هایش دارد، پلیس هم باید یک وقت‌هایی عصبانی شود.
یک وقت‌هایی نه همیشه؟
من همیشه او را عصبانی نمی‌بینم. ببینید ما برای نوشتن نقش‌های پلیسی یک سری محدودیت داریم. به نظر من هیچ اشکالی ندارد که یک پلیس عصرها مسافرکشی کند چون پلیس‌ها زیاد تامین نیستند. من دچار خودسانسوری در نقش پلیس شدم چون می‌دانم عواقبی دارد. من دوست داشتم پلیس رستگاران یک خانواده داشته باشد اما حقیقتش از اعتراضاتی که به دنبالش وجود خواهد داشت، ترسیدم.
یک سری اتفاقات جزئی است که دوست دارم درباره آنها بدانم. مثلا وقتی احمدرضا پیدا شد و خجسته به بیمارستان رفت، آن واکنشی که انتظار می‌رفت را نداشت؛ چرا؟
خب مگر چه اتفاقی باید می‌افتاد؛ او هم بغض کرد و هم نگران حال شوهرش شد اما نکته‌ای که وجود دارد این است که خجسته باید مقاومت کند و وقت این را ندارد که بنشیند و تو سرش بزند که حالا باید چه کند؟ خجسته باید در چند جناح بجنگد. نکته‌ای که من باید در همین‌جا بگویم این است که من مشغول نوشتن قسمت سوم سریال بودم و بچه‌ها در پیش‌تولید بودند که برادرم داشت شیمی‌درمانی می‌شد، ساعت چهار صبح وقتی می‌خواستند از او خون بگیرند، دیگر خون نداشت و 5 روز بعد که من همچنان مشغول نوشتن سریال بودم برادرم فوت کرد. من نخستین زنگ را به گروه زدم و گفتم تمام مشکلات احساسی من یک طرف مسوولیتم هم یک طرف. من باید پای این مسؤولیتم می‌ایستادم و قصه را می‌نوشتم و حالا که سریال دارد تمام می‌شود، می‌بینم که یک خستگی روحی دارم به دلیل اینکه نتوانستم برای برادرم عزاداری کنم و نتوانستم خود را خوب خالی کنم. خجسته هم در یک چنین وضعیتی قرار دارد. خیلی سخت است که برادرت را خاک کنی و بعد بلافاصله بروی و در اتاق بنشینی و مشغول نوشتن شوی. خجسته هم وقت ادا و اطوار ندارد.
به نظرم در دیالوگ‌نویسی کمی عجیب و غریب عمل شده و حرف‌هایی که زده می‌شود، اصلا ملموس و مناسب حال مردم نیست.
حرف‌های معمولی هیچ جذابیتی برای مردم ندارد. ما در کار تصویری به ابزاری می‌رسیم به نام غلو و با حرف‌های معمولی به مردم داریم توهین می‌کنیم. آدم‌ها باید خوشگل حرف بزنند. مردم عادت کرده‌اند به حرف معمولی شنیدن و برای ترک عادت هم باید یک سری تاوان‌هایی را داد.
ببینید ما چند نوع دیالوگ‌نویسی در ایران داریم؛ یکی از جنس دیالوگ‌های معروف مرحوم علی حاتمی و دیگری هم محاوره‌گویی؛ مثل کارهای اصغر فرهادی و همتایانش. خب علی حاتمی سنت‌گراست و در زمان خودش هوادارانش را داشت و اصغر فرهادی‌ها هم در این زمان هوادار دارند و دیگر کسی حوصله شنیدن حرف‌های قلمبه و سلمبه را ندارد.
دیالوگ‌های آقای فرهادی برای من جذابیتی ندارد یا حميد نعمت‌الله که یک فیلم خیلی خوب هم در جشنواره داشت. خب آدم‌ها با هم اختلاف سلیقه دارند من نوع و سبکم این است. در ضمن درباره دوستانی که مثال زده شد باید بگویم که این آدم‌ها اگر در تلویزیون کار کنند دستشان خیلی بسته می‌شود.
سوال دیگری که برای من پیش آمده این است که انتخاب عاطفه نوری برای نقش پونه توسط شما صورت گرفته است؟
من جزو کسانی بودم که با انتخاب نوری برای این نقش مخالف بودم و وقتی جلسات دورخوانی انجام شد، من از او عذرخواهی کردم چون اشتباه کرده بودم. به نظرم او بسیار این کاراکتر را خوب درآورده و اصلا تکراری بازی نکرده است. نوع راه رفتن او را نگاه کنید هیچ ربطی به دیگر کاراکترهایش ندارد و این حاصل زحمت‌های خودش است.
ببینید گاهی بازیگری یک نقش را بسیار خوب در می‌آورد اما نمی‌دانم چرا بعضی از کارگردانان دوست دارند بعضی شخصیت‌ها را کلیشه کنند مثل حامد بهداد در سینما که فوق‌العاده بازی می‌کند اما اغلب اوقات برای نقش‌های هیستیریک و پرخاشگر انتخاب می‌شود دقیقا همین اتفاق دارد برای عاطفه نوری که دارای پتانسیل‌های بسیاری است، می‌افتد. دلیل این مساله را چه می‌دانید؟
ببینید من حامد بهداد را از نزدیک نمی‌شناسم و فقط فیلم او را دیده‌ام اما به عنوان یک بیننده می‌گویم که حتما ایشان خودش دوست دارد اینقدر این کلیشه را تکرار کند، شاید بیشتر از این بلد نیست اما عاطفه‌نوری به این شکل نیست. آیا نسرین در نرگس شباهتی به پونه دارد؟
اما شباهت بسیاری با روناک در دوران سرکشی دارد.
من دوران سرکشی را ندیده‌ام، هرچند مطمئنم کار آقای تبریزی بسیار خوب است، اما هیچ بازیگر عاقلی نمی‌آید خودش را تکرار کند عاطفه نوری از ابتدای سریال تا الان خیلی وزن کم کرده است.
او یکی از بازیگران مورد علاقه من است اما این همه استعداد را نباید حیف و میل کرد با نقش‌هایی که حداقل از لحاظ ظاهری شبیه یکدیگرند.
خب مگر یک بازیگر چقدر پیشنهاد دارد اما من مطمئنم که او دائما خود را روتوش می‌کند چون دارم او را می‌بینم. نه‌تنها او بلکه بیشتر عوامل این کار برای بازیشان خیلی زحمت کشیده‌اند مثل خانم یونسی، خانم کمالی و حتی عباس غزالی که همه برای نقششان تلاش می‌کنند.
و از همه مهم‌تر آقای آتیلا پسیانی.
بله، دقیقا. من فکر می‌کنم اساساً ایشان آدمی است که برای بزرگ‌تر بودن ساخته شده است. ارتباطی که آتیلا با گروه دارد مثل یک بزرگ‌تر است و همه او را دوست دارند. او روش بزرگ‌تر بودن را خیلی خوب بلد است یا حتی پورسرخ که تمام تلاشش را برای بازی‌اش می‌کند. گفت‌و‌گوي «وطن امروز» با سعید نعمت‌الله، نویسنده سریال رستگاران
هنوز قسمت آخر رستگاران را ننوشته‌ام
آیا رستگاران نخستین همکاریتان با آقای مقدم بود؟
من قبل از این هم یک همکاری با سیروس مقدم داشتم. کاری بود به نام «روزی برای خوشبختی» به همین دلیل شناختی از هم داشتیم و چون کار قبلی‌مان کار بدی نشد فکر کردیم که این همکاری هم می‌تواند خوب باشد.
همه شخصیت‌های سریال ساخته و پرداخته ذهن شما بودند یا به مرور زمان دچار دگرگونی شدند؟
به هر حال کلیت شخصیت‌ها حفظ شد، ولی این طبیعی است که موقع اجرا کمی عوض شود.
روی کدام شخصیت بیشتر از همه تغییر اعمال شد؟
هیچ‌کدام.
این را پرسیدم چون آقای مقدم زیاد روی فیلمنامه تکیه نمی‌کنند.
برای من این اتفاق نیفتاده او دارای کاراکتری بسیار امانتدار است و من هم به هیچ‌وجه نمی‌توانم با کسانی که در فیلمنامه دست می‌برند، کار کنم.
روزپخش بودن سریال به این دلیل که هنوز هم مشغول تصویر‌برداری هستند به نوشته شما لطمه نزد؟
نه، کاری به نوشته من نداشت چون من همیشه 15-10 قسمت از آنها جلوترم اما این کار یک حسن هم دارد چون من هنوز قسمت آخر را ننوشته‌ام و می‌خواهم بدانم بازخوردهای مردم به چه شکل است بعد قصه را ببندم.
بعضی از مجلات زرد برای سریال شما پایانی نوشتند که...
ببینید مجلات زرد آفت کل مطبوعات است. ما دو گروه مطبوعاتی داریم؛ یک طرف روزنامه‌نگارانی هستند که بسیار زحمتکش هستند که همیشه هم اذیت شده‌اند و به آنها توهین می‌شود و در طرف دیگر هم کسانی هستند که کارشان اذیت کردن و توهین کردن است. مجلات زرد دارای روحیات زرد و حرف‌های زرد هستند اما برای من عجیب است که چطور تلویزیون اقدامی نمی‌کند یا وزارت ارشاد برای کم کردن دامنه اینها دست به کار نمی‌شود. من اعتقادم این است که این جملات فضای مسمومی را ایجاد می‌کند. من چند روز پیش از خودم مصاحبه‌ای را خواندم که اصلا انجام نداده بودم. اینها نشریاتي با آب و هوایی پر از آلودگی هستند. من مطبوعاتی‌ها را می‌شناسم و می‌دانم که چقدر مظلوم و واقعا قابل احترام هستند.
بعضی از همین مجلات درباره کشته شدن پونه در انتهای سریال نوشته بودند که می‌خواهم بدانم تا چه اندازه صحت دارد؟
سازمان صدا و سیما بودجه زیادی برای یک کار می‌گذارد و خیلی بد است که یک دفعه یک مجله زردی که مخاطبش به هزار نفر هم نمی‌رسد می‌آید و زحمات این گروه بزرگ را از بین می‌برد که آنها هم از زیر زبان یک بازیگر بی‌مسؤولیت در گروه حرف را کشیده‌اند تا قصه را لو بدهد و من هم مجبور می‌شوم پایان را تغییر بدهم. آن مجلات حتی عکس‌های ما را می‌دزدند که این خیلی زشت است.
شخصیت‌ها در کارهای سیروس مقدم اغلب یا سیاه هستند یا سفید. فکر می‌کنید این اتفاق چقدر در رستگاران افتاده است؟
ما واقعا این نگاه را نداشتیم. سیروس مقدم تمام نوشته من را اجرا کرده است. اگر جایی ضعفی در کار دیده می‌شود، تمامش بر عهده من است. من هیچ فشاری چه از گروه و چه از سازمان نداشتم. تمام کاراکترهای من خاکستری هستند.
اما شخصیت شایسته خیلی ترشرو و عصبی است.
شخصیت شایسته درست‌ترین کاراکتری است که ما نوشتیم. به خاطر اینکه او قوانینی برای کارش دارد اما در عین حال بسیار خانواده‌دوست است. او هر روز به قاب عکس زنش سلام می‌کند، آدمی است که پای بچه‌ها و زندگی‌اش ایستاده است. او دارای یک سبک مدیریتی خاص برای زندگی‌اش است. من او را حاضر جواب می‌دانم نه ترشرو.
اما معمولا این افراد دوستی برای خود دارند که با او به این شکل رفتار نمی‌کنند اما شایسته حتی به دوستش (صمصامی) هم اعتماد نمی‌کند.
درست است اما او وقتی می‌بیند که اشتباه کرده می‌رود و از دلش درمی‌آورد. او آدم تنهایی نیست، او یک یار گرمابه و گلستانی به نام صمصامی دارد. شایسته آدم مینی‌مالیستی است او در روابط با افراد گزیده‌گویی می‌کند اما با صمصامی درد دل و حتی در برابر او بغض می‌کند. حتی در ادامه، روابطش با عروسش هم جالب‌تر می‌شود البته از نوع خودش. ببینید ما کمی باید صبرمان را بیشتر کنیم.
در قسمت‌های بعد کاوه و احمدرضا را می‌شناسیم. ما قصه‌ای عشقی نداریم که حول دو نفر باشد اصولا قصه‌های عشقی برای من جذابیتی ندارد. ما از یک ضد قهرمان به اسم پوریا پورسرخ برای کاراکتر کاوه استفاده کردیم. به هر حال مطمئن باشید در ادامه، قصه جوری پیش می‌رود که شما با شخصیت شایسته همدردی بیشتری خواهید کرد.
ببینید اتفاق بدی که برای سریال‌های ما می‌افتد این است که نقاط عطف قصه در آنها قابل حدس است بر فرض مثال من از الان می‌دانم که کاوه قرار است عاشق رویا شود...
من فکر نمی‌کنم که این اتفاق بیفتد البته از دید یک بیننده می‌گویم. اما اینکه اتفاقی قابل حدس است به این دلیل است که مردم شعورشان بالاست و خیلی چیزها را می‌توانند حدس بزنند. بیننده‌های ما حواسشان جمع است. به همین دلیل این موضوع اصلا برای من خیلی عجیب و غریب نیست و چیزهای مهم‌تری برای نوشتن وجود دارد؛ مثل خانواده‌محوری در سریال. من دینی به خانواده‌ام دارم که باید ادا کنم.
پلیس سریال‌های ما معمولا قهرمان است اما شما در رستگاران از این حادثه جلوگیری کردید و پلیس جدیدی را نشان داده‌اید؛ پلیسی که بسیار خشک و جدی است، بدون حتی یک لبخند... .
همان‌طور که مطبوعاتی‌ها می‌توانند مظلوم باشند، پلیس‌ها هم به همین شکلند. پلیس باید قوانینی را اجرا کند که به مذاق خیلی‌ها سازگار نیست. آرش مجیدی شخصیتی خوش‌چهره و خوش‌صداست و بازی خیلی خوبی هم دارد و به نظر من انتخاب خیلی خوبی برای این نقش بود. من اعتقاد دارم که پلیس ما باید جذاب باشد. مرزی بین خشونت و قاطعیت وجود دارد او نمی‌تواند اهمال را تحمل کند چون او سوپرمن نیست و زمانی برای پیدا کردن سرنخ‌هایش دارد، پلیس هم باید یک وقت‌هایی عصبانی شود.
یک وقت‌هایی نه همیشه؟
من همیشه او را عصبانی نمی‌بینم. ببینید ما برای نوشتن نقش‌های پلیسی یک سری محدودیت داریم. به نظر من هیچ اشکالی ندارد که یک پلیس عصرها مسافرکشی کند چون پلیس‌ها زیاد تامین نیستند. من دچار خودسانسوری در نقش پلیس شدم چون می‌دانم عواقبی دارد. من دوست داشتم پلیس رستگاران یک خانواده داشته باشد اما حقیقتش از اعتراضاتی که به دنبالش وجود خواهد داشت، ترسیدم.
یک سری اتفاقات جزئی است که دوست دارم درباره آنها بدانم. مثلا وقتی احمدرضا پیدا شد و خجسته به بیمارستان رفت، آن واکنشی که انتظار می‌رفت را نداشت؛ چرا؟
خب مگر چه اتفاقی باید می‌افتاد؛ او هم بغض کرد و هم نگران حال شوهرش شد اما نکته‌ای که وجود دارد این است که خجسته باید مقاومت کند و وقت این را ندارد که بنشیند و تو سرش بزند که حالا باید چه کند؟ خجسته باید در چند جناح بجنگد. نکته‌ای که من باید در همین‌جا بگویم این است که من مشغول نوشتن قسمت سوم سریال بودم و بچه‌ها در پیش‌تولید بودند که برادرم داشت شیمی‌درمانی می‌شد، ساعت چهار صبح وقتی می‌خواستند از او خون بگیرند، دیگر خون نداشت و 5 روز بعد که من همچنان مشغول نوشتن سریال بودم برادرم فوت کرد. من نخستین زنگ را به گروه زدم و گفتم تمام مشکلات احساسی من یک طرف مسوولیتم هم یک طرف. من باید پای این مسؤولیتم می‌ایستادم و قصه را می‌نوشتم و حالا که سریال دارد تمام می‌شود، می‌بینم که یک خستگی روحی دارم به دلیل اینکه نتوانستم برای برادرم عزاداری کنم و نتوانستم خود را خوب خالی کنم. خجسته هم در یک چنین وضعیتی قرار دارد. خیلی سخت است که برادرت را خاک کنی و بعد بلافاصله بروی و در اتاق بنشینی و مشغول نوشتن شوی. خجسته هم وقت ادا و اطوار ندارد.
به نظرم در دیالوگ‌نویسی کمی عجیب و غریب عمل شده و حرف‌هایی که زده می‌شود، اصلا ملموس و مناسب حال مردم نیست.
حرف‌های معمولی هیچ جذابیتی برای مردم ندارد. ما در کار تصویری به ابزاری می‌رسیم به نام غلو و با حرف‌های معمولی به مردم داریم توهین می‌کنیم. آدم‌ها باید خوشگل حرف بزنند. مردم عادت کرده‌اند به حرف معمولی شنیدن و برای ترک عادت هم باید یک سری تاوان‌هایی را داد.
ببینید ما چند نوع دیالوگ‌نویسی در ایران داریم؛ یکی از جنس دیالوگ‌های معروف مرحوم علی حاتمی و دیگری هم محاوره‌گویی؛ مثل کارهای اصغر فرهادی و همتایانش. خب علی حاتمی سنت‌گراست و در زمان خودش هوادارانش را داشت و اصغر فرهادی‌ها هم در این زمان هوادار دارند و دیگر کسی حوصله شنیدن حرف‌های قلمبه و سلمبه را ندارد.
دیالوگ‌های آقای فرهادی برای من جذابیتی ندارد یا حميد نعمت‌الله که یک فیلم خیلی خوب هم در جشنواره داشت. خب آدم‌ها با هم اختلاف سلیقه دارند من نوع و سبکم این است. در ضمن درباره دوستانی که مثال زده شد باید بگویم که این آدم‌ها اگر در تلویزیون کار کنند دستشان خیلی بسته می‌شود.
سوال دیگری که برای من پیش آمده این است که انتخاب عاطفه نوری برای نقش پونه توسط شما صورت گرفته است؟
من جزو کسانی بودم که با انتخاب نوری برای این نقش مخالف بودم و وقتی جلسات دورخوانی انجام شد، من از او عذرخواهی کردم چون اشتباه کرده بودم. به نظرم او بسیار این کاراکتر را خوب درآورده و اصلا تکراری بازی نکرده است. نوع راه رفتن او را نگاه کنید هیچ ربطی به دیگر کاراکترهایش ندارد و این حاصل زحمت‌های خودش است.
ببینید گاهی بازیگری یک نقش را بسیار خوب در می‌آورد اما نمی‌دانم چرا بعضی از کارگردانان دوست دارند بعضی شخصیت‌ها را کلیشه کنند مثل حامد بهداد در سینما که فوق‌العاده بازی می‌کند اما اغلب اوقات برای نقش‌های هیستیریک و پرخاشگر انتخاب می‌شود دقیقا همین اتفاق دارد برای عاطفه نوری که دارای پتانسیل‌های بسیاری است، می‌افتد. دلیل این مساله را چه می‌دانید؟
ببینید من حامد بهداد را از نزدیک نمی‌شناسم و فقط فیلم او را دیده‌ام اما به عنوان یک بیننده می‌گویم که حتما ایشان خودش دوست دارد اینقدر این کلیشه را تکرار کند، شاید بیشتر از این بلد نیست اما عاطفه‌نوری به این شکل نیست. آیا نسرین در نرگس شباهتی به پونه دارد؟
اما شباهت بسیاری با روناک در دوران سرکشی دارد.
من دوران سرکشی را ندیده‌ام، هرچند مطمئنم کار آقای تبریزی بسیار خوب است، اما هیچ بازیگر عاقلی نمی‌آید خودش را تکرار کند عاطفه نوری از ابتدای سریال تا الان خیلی وزن کم کرده است.
او یکی از بازیگران مورد علاقه من است اما این همه استعداد را نباید حیف و میل کرد با نقش‌هایی که حداقل از لحاظ ظاهری شبیه یکدیگرند.
خب مگر یک بازیگر چقدر پیشنهاد دارد اما من مطمئنم که او دائما خود را روتوش می‌کند چون دارم او را می‌بینم. نه‌تنها او بلکه بیشتر عوامل این کار برای بازیشان خیلی زحمت کشیده‌اند مثل خانم یونسی، خانم کمالی و حتی عباس غزالی که همه برای نقششان تلاش می‌کنند.
و از همه مهم‌تر آقای آتیلا پسیانی.
بله، دقیقا. من فکر می‌کنم اساساً ایشان آدمی است که برای بزرگ‌تر بودن ساخته شده است. ارتباطی که آتیلا با گروه دارد مثل یک بزرگ‌تر است و همه او را دوست دارند. او روش بزرگ‌تر بودن را خیلی خوب بلد است یا حتی پورسرخ که تمام تلاشش را برای بازی‌اش می‌کند. ارسال نظر
پربیننده